All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 51 - Chapter 60

รุ่งอรุณมาเยือน ลี่จวินเดินเตะฝุ่นเข้ามาในเขตเรือน วันนี้นางเห็นถิงถิงนั่งเล่นอยู่ที่ระเบียงจึงหยุดมองครู่หนึ่งแล้วคว้าถังไม้ไปตักน้ำมารดผักตามปกติ ท่าทางของลี่จวินยังคงกระฟัดกระเฟียดตามเคย รดน้ำผักเสร็จแล้วก็โยนถังไม้ทิ้งเสียงดังโครม ถิงถิงมองแล้วก็ถอนหายใจหนักๆ แม่นางอัปลักษณ์ผู้นี้หน้าไม่ดีนิสัยก็แย่ แต่ก็เอาเถิด...ถึงอย่างไรตนกับมารดาก็จำเป็นจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่หมู่บ้านเฉินอู่ไปอีกสักระยะ มิสู้สงบศึกแล้วอยู่อย่างไม่ต้องหวาดระแวงต่อกันจะดีกว่าจุดอ่อนและจุดด้อยของลี่จวินคือใบหน้า ถิงถิงคิดไว้แล้วว่าจะซื้อใจนางโดยผ่านช่องทางนี้ ก็อย่างที่เคยว่าไว้ กำราบคนใช่ว่าจะใช้อำนาจและกำลังข่มขู่ได้เพียงอย่างเดียว หากสามารถใช้ความเข้าอกเข้าใจจะเป็นการผูกมิตรที่ยั่งยืนกว่า ถ้าเหมยหลินรู้ว่าคนที่หมู่บ้านเฉินอู่กลายมาเป็นคนของฝั่งมารดาทั้งหมด เหมยหลินก็คงแค้นเคืองแทบกระอักเลือด"เดี๋ยวก่อน"ขณะที่ลี่จวินกำลังจะเดินจากไปเด็กหญิงร้องเรียก ฝ่ายนั้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับมาแล้วชี้นิ้วเข้าหาตนเองทำหน้างงๆ"เจ้าเรียกข้าหรือ""เรียกเจ้านั่นแหละ มานี่สิ"ถึงแม้จะไม่เต็มใจแต่นางก็เดินเข้ามาหา "มีอะ

กรี๊ดดดดดขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งง่วงเหงาหาวนอน เสียงกรีดร้องของใครบางคนดังขึ้นกลางฝูงชน ถิงถิงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที นางลุกขึ้นยืนชะเง้อมองไปยังทิศทางของเสียง เห็นร่างของบุรุษทรุดลงไปนอนกับพื้นอย่างอ่อนแรง แต่ทั้งนี้เจ้าของร่างนั้นก็ไม่ได้สลบหรือหมดสติ ยังคงนอนงอตัวไอกระเสาะกระแสะ สีหน้าของเขาซีดเซียว อุณหภูมิร่างกายสูงลิ่ว เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มหน้าผาก และที่สำคัญคนผู้นั้นยังแต่งชุดพื้นเมืองของชาวจี้ฉู่"รีบช่วยเขาลุกขึ้นมาซี" ชาวบ้าน 1หนึ่งในชาวบ้านชี้นิ้วบอกคนที่อยู่ใกล้ร่างนั้นที่สุด "อย่าเพิ่งแตะต้องตัวเขานะ! ตามหมอมาจะดีกว่า"พอเห็นว่ากำลังจะมีคนเข้าไปประคองชายที่ล้มลงให้ลุกขึ้นมา ถิงถิงก็ร้องห้ามเสียงดังลั่น ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่นางแทน"แม่นางน้อยเจ้าก็เห็นอยู่ว่าเขาไม่สบาย เจ้าช่างไม่มีน้ำใจสักนิดเลย""ที่ข้าไม่ให้แตะต้องตัวเขาก็เพราะ...""เพราะอะไร" ชาวบ้าน 2 ถามเสียงกร้าวถึงอย่างไรก็พูดออกมาโต้งๆ ไม่ได้ว่าบุรุษผู้นั้นน่าจะเป็นโรคระบาด เพราะถ้าหากพูดคำนั้นออกมาทั่วตลาดต้องโกลาหลอย่างแน่นอน "เราชาวหมู่บ้านเฉินอู่อยู่กันแบบถ้อยทีถ้อยอาศัย มีอะไรพวกเราก็ช่วยเหลือกัน แค่คน

"ลืมอะไรก็ช่างเถอะ เอาเรื่องท่านแม่ก่อน""เช่นนั้นดื่มชาแล้วเข้านอนกันเลยไหมเจ้าคะ""อืม"รุ่งอรุณมาเยือน แสงหรุบหรู่สาดเข้ามาพอเลือนราง ลู่ชิงตื่นแล้วก็ลุกขึ้นนั่งพับผ้าห่มเก็บที่นอน ถิงถิงได้ยินเสียงกุกกักก็ลืมตาขึ้นมอง นางนอนมองลู่ชิงอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้ปริปากพูดอะไร เพียงแต่คิดในใจว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ลู่ชิงเติบโตและรู้ความขึ้นมาก ชาติก่อนก็เป็นสาวใช้ผู้ภักดีคนนี้ที่อยู่ข้างนางอย่างซื่อสัตย์ จวบจนวันสุดท้ายที่ถิงถิงถูกพรากเอาชีวิตไป ลู่ชิงก็ยังคงเป็นห่วงออกไปหาซื้อหยูกยามาให้ หากยามนั้นลู่ชิงในชาติที่แล้วกลับถึงจวนพบว่าคุณหนูของตนสิ้นใจคาเกี้ยวเจ้าสาวจะเสียใจเพียงใดหนอ..."คุณหนู!""อ๊ะ!""บ่าวเรียกหลายครั้งแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดถึงเหม่อแต่เช้าเช่นนี้ มีเรื่องไม่สบายใจหรือเจ้าคะ""เปล่าหรอก""งั้นบ่าวจะไปตักน้ำก่อไฟ" ลู่ชิงยิ้มจนตาหยี ลุกขึ้นหยิบเสื้อชั้นนอกออกมาสวมทับ"ไปเถิด เอ๊ะ...เดี๋ยว""หืม...""เราไปเดินตลาดหาของกินกันดีกว่า เช้าๆ ต้องมีซาลาเปากับหมั่นโถวขายแน่ๆ""บ่าวไม่ได้เดินตลาดอำเภอเต้าหมิงนานแล้ว อยากรู้เหลือเกินว่าจะเปลี่ยนไปมากน้อยเพียงได้"ได้ยินว่าถิงถิงจะชวนไปเด

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า”“ที่แท้ก็เป็นข้า?” นางไม่เข้าใจว่าเขาหมายความเช่นไร จึงถามกลับอย่างลืมตัว“เมื่อหลายปีก่อนเราเคยพบกัน เจ้าจำไม่ได้แล้วหรือ”“อะ…อ๋อ เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่ไม่คาดคิดว่าประมุขน้อยยังจะจำข้าได้อยู่"“อืม จริงสิ…เรื่องที่เราเคยคุยกันเมื่อหลายปีก่อน เจ้ายังยืนยันคำเดิมหรือไม่”ซืออิ่งใบหน้าซีดเซียว เพื่อไม่ให้หานอี้ควนผิดสังเกตนางจึงโปรยยิ้มหวานกลบเกลื่อน รีบเออออไปด้วยทั้งที่ไม่รู้ว่าหานอี้ควนกำลังพูดถึงสิ่งใดกันแน่“ข้ายังยืนยันคำเดิมเจ้าค่ะ”“ข้าจะคอยดู หากเป็นจริงดังเช่นเจ้าว่าข้ามีรางวัลตอบแทนแน่นอน เช่นนั้นเจ้าตามสบายเถิด”เด็กสาวก้มหน้าจนคางชิดอกแล้วเบี่ยงตัวหลบทางให้หานอี้ควน พอชายหนุ่มเดินผ่านไปแล้วนางก็มองตามหลังเผยรอยยิ้มจางๆถิงถิงและมารดาอยู่ในเรือนเล็กอย่างเงียบเชียบ ห้าวันต่อมาข่าวคราวเรื่องโรคระบาดก็มาถึงอำเภอเต้าหมิง จากตลาดที่เคยครึกครื้นคนก็เริ่มซา เพราะผู้คนส่วนมากเลือกจะเก็บตัวอยู่ในจวนไม่ออกมาเดินเตร่ข้างนอก ดังนั้นถนนหนทางค่อนข้างโล่ง ทางการจึงระดมกำลังไปเฝ้าที่หน้าทางเข้าอำเภอเพื่อกักกันผู้ติดเชื้อ ทุกอย่างเป็นใจเหมือนสวรรค์เปิดทาง ในช่ว

บ่าวรับใช้คนเมื่อครู่วิ่งกลับมาพร้อมกับยื่นหมึกและพู่กันให้ เจียเฉิงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แล้วสั่งให้บ่าวไปหยิบจดหมายหย่าที่ถิงถิงวางเอาไว้ที่พื้น ดูเอาเถิด แค่จะสัมผัสสิ่งของที่รับจากมือบุตรสาวเจียเฉิงยังรังเกียจเดียดฉันท์ถึงเพียงนี้ ช่างเป็นบิดาที่รักใคร่บุตรสาวเสียจริงเมื่อได้จดหมายหย่าไปแล้วเจียเฉิงก็รีบลงนาม เนื่องด้วยอยากให้ถิงถิงพาคนป่วยออกไปให้พ้นหน้าจวนไวๆ จึงไม่อ่านเนื้อความในจดหมาย อย่าว่าแต่ไม่อ่านเลย ขนาดพู่กันยังจับจนสุดปลายด้ามเพราะกลัวว่ามือของตนจะสัมผัสโดนกระดาษ เสร็จจากตรงนี้แล้วก็คงจะไปล้างมือสักสี่ห้ารอบเมื่อลงนามเสร็จเจียเฉิงก็โยนหนังสือหย่าออกมานอกจวน ถิงถิงก้มลงไปเก็บขึ้นมา คลี่ดูเห็นว่าบิดาลงนามอย่างราบรื่นแล้วก็โล่งอก“ไปอยู่ในที่ของเจ้าซะ หากไม่เรียกตัวอย่ามาที่นี่อีกเด็ดขาด ครั้งนี้ข้าจะไม่ลงโทษเพราะเห็นแก่เจ้าที่กำลังจะสูญเสียมารดา”“เจ้าค่ะ ข้าจะไปอยู่ในที่ของข้า”ที่ของนางก็จวนตระกูลจ้าวอย่างไรเล่า มาไกลขนาดนี้แล้วนางไม่ยอมอยู่หมู่บ้านเฉินอู่ไปตลอดชีวิตหรอก นับจากนี้ไปมารดาเป็นอิสระแล้วก็ไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอีกถิงถิงโค้งศีรษะคำนับ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่นา