All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 71 - Chapter 80

เจียเฉิงตกตะลึงเมื่อได้ฟัง เป็นเพราะเขาชะล่าใจและนึกรังเกียจกลัวว่าตนจะติดโรคระบาดจึงไม่ทันได้อ่านดูรายละเอียดในหนังสือหย่าให้ถี่ถ้วน มาถึงตอนนี้เพิ่งรู้ว่านอกจากจะถูกหลอกให้ลงนามในหนังสือหย่าแล้วยังถูกหลอกให้ตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับถิงถิงอีกด้วย ภายในใจของเจียเฉิงหาได้อาลัยอาวรณ์บุตรสาวคนโตไม่ ที่มาตามกลับก็หวังเพียงว่าภายภาคหน้านางจะทำประโยชน์ให้ได้ หวังอยากให้นางแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคนรวยๆ ตระกูลใดตระกูลหนึ่งเท่านั้น “หากท่านไม่หยุดโวยวาย ลองมองดูรอบๆ ตัวสิว่ามีใครนั่งอยู่บ้าง พวกเขาเหล่านั้นล้วนเป็นพ่อค้าที่เคยทำการค้ากับท่านทั้งนั้น ข้าจะแฉให้หมดว่าก่อนหน้านี้ท่านทำอย่างไรกับสินเดิมท่านแม่ไปบ้าง หากคนเหล่านั้นรู้ว่าท่านไม่ได้เก่งกาจแถมยังขูดรีดสินเดิมของสตรี เทียบกับแมวจับหนูไม่ได้ยังคิดว่าตัวเองเป็นเสือ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าความไว้เนื้อเชื่อใจด้านการลงทุนของท่านจะหลงเหลืออยู่หรือไม่ ถ้าตระกูลว่านต้องย่อยยับลงอีกครั้งก็อย่ากล่าวโทษที่ลูกอกตัญญูเลยนะเจ้าคะ”เพี้ยะ!ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงใบหน้าของถิงถิง ใบหน้างามหันไปตามแรงตบ ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น พอตั้งสติได้อู๋ห่างรีบสั่ง

ถิงถิงเดินอยู่ท่ามกลางขอทานมากมาย จนไปหยุดอยู่หน้าขอทานผู้หนึ่งซึ่งกำลังเอนหลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ อายุอานามของเขาประมาณสี่สิบหนาวเห็นจะได้ การแต่งกายสกปรกและมีกลิ่นเหม็น ใบหน้ามอมแมมแต่หน่วยก้านดี“เอาถุงเงินมา"นางหงายฝ่ามือไปทางสาวใช้ ฝ่ายนั้นรีบล้วงถุงเงินออกจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้ เมื่อรับมาแล้วถิงถิงก็โยนลงตรงหน้าขอทานผู้นั้น ขอทานที่เห็นว่าของที่โยนมาคือถุงเงินก็รีบร้อนดีดตัวลุกขึ้นมาเก็บเอา พอเปิดออกเห็นเงินเต็มถุงตาโตเสียยิ่งกว่าไข่ห่าน รีบเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่โยนเงินให้จากนั้นโขกศีรษะขอบคุณชุดใหญ่“ขอบคุณ ขอบคุณขอรับ แม่นางทั้งงดงามและมีน้ำใจจริงๆ”“เจ้ามีนามว่าอย่างไร”“ข้าไร้แซ่ ไร้นาม”“ดี ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าหงเจ๋อ เงินที่ให้ไปไม่ได้ให้เปล่า ข้ามีงานให้ทำ มีที่ให้พักและมีข้าวให้กิน”“จะ…จริงหรือขอรับ!” ขอทานดีใจฉีกยิ้มจนเห็นฟันทุกซี่ ถิงถิงจึงพยักหน้าเบาๆ ยืนยันว่าสิ่งที่พูดไปคือเรื่องจริง“เจ้ายินดีจะทำหรือไม่”“ทำ! ทำขอรับ ขอแค่มีข้าวให้กินข้าจะรับใช้ท่านทุกอย่าง”นางยิ้มอย่างพอใจแล้วหันไปสั่งพ่อบ้านหลี่ “ลุงหลี่พาเขาไปที่เรือนเล็กท้ายตลาด จับอาบน้ำแล้วหาเสื้อผ้าดี

คนขับรถม้าร้องบอก ถิงถิงจึงแหวกม่านออกดูเห็นว่าข้างนอกคือหน้าประตูจวนตระกูลจ้าว เช่นนั้นคงถึงเวลาที่ต้องลงจากรถม้าแล้ว“ข้าต้องไปแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปหาท่านที่หอคุณธรรม แต่ติดปัญหาคือคนที่เฝ้าหน้าประตูไม่ค่อยอยากเปิดรับสตรี ถ้าไปกับลุงสามไม่มีปัญหาแต่ถ้าไปลำพังเข้ายากมาก ประมุขน้อยช่วยพูดกับพวกเขาให้ได้หรือไม่”“หากอยากเรียนวิชากระบี่จริงๆ เรื่องแค่นั้นคงไม่เกินความสามารถคุณหนูจ้าวกระมัง”แปลตรงๆ ก็หมายความว่าเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเขา หากถิงถิงอยากร่ำเรียนก็ต้องใช้ความพยายามมากหน่อย นางต้องหาวิธีเข้าไปในหอคุณธรรมเองโดยที่ไม่ได้รับอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น แต่…เขาจะเข้มงวดกับนางเกินไปไหม! นี่ก็กำลังจะหมั้นหมายกันแล้วแท้ๆ กลับไม่สามารถใช้สิทธิพิเศษได้เลยสักอย่าง“ข้าไม่ล้มเลิกความตั้งใจ หากท่านไม่เปิดทางข้าก็จะหาวิธีเข้าไปจนถึงตัวท่านให้ได้” “จะรอดู”หานอี้ควนมองส่งถิงถิงเข้าประตูจวนจนลับตา จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนออกจากบริเวณ ขณะที่กำลังนั่งคิดเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อยรถม้าเกิดหยุดกะทันหัน ทำให้ต้องใช้มือยันผนังรถม้าไว้เพื่อไม่ให้เสียการทรงตัว พอรถม้าหยุดสนิทแล้วจึงร้องถาม“เกิดอะไรขึ้น”“ประม

พอเห็นที่เหมาะสมถิงถิงจึงเริ่มปีนป่าย จะว่าง่ายก็ง่ายจะว่ายากก็ยาก จนในที่สุดก็ขึ้นไปจนถึงสันกำแพง ทว่าเสียงกระแอมหนึ่งดังขึ้นทำให้นางตกใจจนพลัดตกลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว นางหลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตา รออยู่นานร่างบางก็ไม่หล่นถึงพื้นเสียที หลังที่ควรจะกระแทกพื้นก็ไม่รู้สึกเจ็บประการใด เมื่อเปิดตาขึ้นมองกลับต้องร้องเสียงหลง“อ๊ะ!”ร่างของนางได้อ้อมแขนของคนผู้หนึ่งรับเอาไว้ หลังจากเห็นหน้าคนผู้นั้นดวงตากลมเบิกโตกว่าเดิม "ประมุขน้อย!"“ที่แท้ก็ใช้วิธีเดียวกันกับพวกแมวขโมย”“ปล่อยข้าลง”“อืม”อั่ก!บอกให้ปล่อยเขาก็ปล่อยจริง ร่างของนางถูกทิ้งลงกระแทกพื้นเสียงดังอั่ก ถิงถิงใบหน้าบิดเบี้ยว อยากต่อว่าเขากลับไปสักประโยค แต่ก็คิดได้ว่าเป็นตนเองนั่นแหละที่บอกให้เขาปล่อย แต่ถึงจะบอกให้ปล่อยเขาก็ควรจะวางนางให้ลงยืน ไม่ใช่ปล่อยทิ้งกลางอากาศเยี่ยงนี้!“จะ…เจ็บ” หญิงสาวครวญครางทั้งที่ยังนอนอยู่บนพื้นหญ้า“อ่อนแอแต่ยังอยากเรียนวิชากระบี่ คุณหนูจ้าวเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน”“ข้าไม่เปลี่ยนใจ”ฝ่ามืออุ่นยื่นมาตรงหน้า ถิงถิงเบือนหน้าหนี นางลุกเองได้ไม่จำเป็นต้องให้เขาช่วย ประเดี๋ยวจะถูกสบประมาทว่าอ่อนแออีก“ถึงไม่ถ

ถิงถิงเข้านอนแต่หัววัน ตื่นเช้าขึ้นมารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เหมือนคนที่ไม่ค่อยได้ขยับตัวออกกำลังกาย วันดีคืนดีฮึกเหิมโหมใช้กำลังหนักเกินไปร่างกายจึงปรับตัวไม่ทัน แม้ว่าวันนี้นางจะรู้สึกเจ็บปวดแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแต่งกายด้วยชุดทะมัดทะแมงเช่นเคย เมื่อเดินผ่านห้องโถงหลักก็ไม่มีใครรั้งไว้แล้ว มาถึงประตูหอคุณธรรมคนที่เฝ้าประตูก็เปิดทางต้อนรับเป็นอย่างดี นางเดินเข้าไปในลานฝึกพลางยกมือทั้งสองข้างประกบแก้มเนียน อุณหภูมิยังร้อนฉ่าเหมือนนั่งผิงไฟมาใหม่ๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าสตรีที่ไม่เคยสนเรื่องรักใคร่จะเขินอายได้ข้ามวันเสียงถอนหายใจเรียกความมั่นใจดังขึ้นเบาๆ สองเท้าเรียวเล็กก้าวไปข้างหน้าอีกหลายก้าว จากตรงนี้มองเห็นหานอี้ควนนั่งดูการฝึกฝนของเหล่าลูกศิษย์หอคุณธรรมอยู่ ถิงถิงสืบเท้าเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ พอไปถึงก็หยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา“มาแล้วหรือ”ดวงตากลมโตกลอกไปมา ทั้งที่มั่นใจว่าตนเข้าหาเขาอย่างเงียบงันแล้วแท้ๆ เหตุใดเขาถึงรู้ได้เล่าว่ามีคนมา หานอี้ควนช่างหูดีจริงๆ“เจ้าค่ะ”“ยืนดูพวกเขาฝึกสิ คุณหนูจ้าวแตกต่างจากพวกเขาตรงไหนกัน”“พวกเขาแข็งแกร่งกว่า”“เจ้าก็แข็งแกร่งได้”“แล้ว…ข้าต่างกับพวก