All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 81 - Chapter 90

เขาเผลอหัวเราะขำขันเบาๆ ก่อนจะดึงหน้าตึงเรียบนิ่ง หลังจากนั้นก็ซัดฝ่ามือใส่ลำไผ่เพียงครั้งเดียว ไผ่ทั้งลำแตกออกเป็นซีกๆ ถิงถิงหันกลับมามองจำต้องอ้าปากค้างเป็นครั้งเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ นี่เขาใช้พละกำลังไปกี่ส่วนหนอ ถึงทำให้ไผ่ทั้งลำแตกออกเป็นซีกเล็กๆ ได้“ขอบคุณที่ลดขนาดลงให้เจ้าค่ะ ทั้งลำข้าคงรับไม่ไหวจริงๆ”“ทั้งลำน่ะถูกต้องแล้ว”นางเม้มปากแน่น แขนทั้งสองยกขึ้นกอดอก ที่พูดว่าทั้งลำน่ะถูกแล้ว คงไม่ได้หมายความว่าตีซีกหนึ่งสึกแล้วต่อด้วยซีกใหม่จนกว่าจะหมดลำ อืม…แบ่งสรรปันส่วนได้อย่างชาญฉลาดดี“ลุกขึ้น”“ลุก?” ถิงถิงรีบยืนขึ้น “เหลาตะเกียบ ไปนั่งเหลาอยู่ในศาลา”“เหลาตะเกียบ ไม่ตี?”“ตี? เหตุใดต้องตี หรือว่าคุณหนูจ้าวต้องการเช่นนั้น”“ไม่ ไม่เจ้าค่ะ”บ่าวคนเดิมที่แบกไม้ไผ่มาช่วยกันกับฟางหรงย้ายซีกไผ่ไปไว้ในศาลา ถิงถิงยิ้มแห้งๆ ให้หานอี้ควน ใบหน้าของนางที่เคยซีดเซียวก็เปลี่ยนเป็นสดใสตามเดิม“น้อมรับการลงโทษ ข้าไปเหลาตะเกียบนะเจ้าคะ”“อืม”หลังจากฟางหรงขนไม้ไผ่ไปไว้แล้วก็กลับมารินชาให้เจ้านาย สายตาของหานอี้ควนยังจับจ้องที่ศาลาแปดเหลี่ยม ฟางหรงมองตามแล้วอมยิ้มน้อยๆ ปากก็เปรยออกมาน้ำเสียงกระอ้

พอถึงต้นยามเว่ยลู่ชิงก็มาดึงแขนเจ้านายไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ อีกทั้งยังเตรียมของขวัญที่จะต้องเอาไปมอบให้ฮูหยินนายอำเภอไว้อย่างเสร็จสรรพ ถิงถิงแทบไม่ต้องคิดอะไรเองเลย เพราะมีลู่ชิงคอยเตือนสติและจัดการให้ทั้งหมด ยังดีที่ลู่ชิงได้หยู่ถิงคอยอบรมสั่งสอนเรื่องการงาน จึงวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนได้อย่างคล่องแคล่ว รวมไปถึงงานบ้านงานเรือนด้วยเช่นกัน ลู่ชิงสามารถจัดการทุกอย่างแทนหยู่ถิงได้เป็นอย่างดี งานนี้ถิงถิงก็เลยเหนื่อยน้อยลงหน่อย เรื่องเข้างานสังคมนั้นถิงถิงไม่ค่อยถนัด ส่วนสาวใช้คนสนิทก็ใช่ว่าจะถนัด พวกนางทั้งสองต่างก็เติบโตมาในชนบทกันทั้งคู่ ชาติก่อนไม่ต้องไปพูดถึง เหมยหลินกีดกันทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ถิงถิงได้ออกงานสังคมเพราะกลัวว่าความงามของนางจะไปต้องตาต้องใจบุรุษสกุลดี พูดง่ายๆ ก็คือกลัวว่านางจะได้ดีกว่าบุตรสาวของตนเองเมื่อถึงปลายยามเว่ยรถม้าก็เคลื่อนออกจากจวน สาวใช้ไม่ลืมที่จะหยิบของขวัญชิ้นสำคัญที่เตรียมไว้ไปมอบแด่ฮูหยินนายอำเภอมาด้วย ถิงถิงลอบมองสาวใช้คนสนิทที่นั่งกอดหีบของขวัญอยู่บ่อยครั้ง นึกสงสัยว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคืออะไร เหตุใดนางถึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างดีไม่ยอมให้ห่างมือ

“มีเรื่องอยากคุยด้วย”พูดเพียงเท่านั้นนางก็เดินนำหน้าไปก่อน ถิงถิงและลู่ชิงจึงเดินตามหลังไป ซืออิ่งพาถิงถิงมายังทิศตะวันตกของจวนนายอำเภอ ตรงนี้เป็นเรือนเล็กที่แยกออกมาสร้างไว้สำหรับรองรับแขก แต่เรือนหลังนี้ว่างอยู่เพราะไม่ได้มีแขกจากทางไกลเข้าพัก “มีอะไร”สิ้นคำถาม สหายทั้งสองของซืออิ่งก็เดินออกมาจากมุมลับตา ถิงถิงมั่นใจว่านี่ไม่น่าจะใช่การพูดคุยธรรมดาแล้วแน่ๆ ลู่ชิงก็รู้สึกได้เช่นกันจึงรีบเดินเข้ามาชิดตัวเจ้านายของตนด้วยท่าทีหวาดกลัว“คุณหนูพวกนางจะทำอะไรเจ้าคะ ข้าว่าเรารีบออกจากที่นี่กันดีกว่า”ลู่ชิงดึงถิงถิงเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ชิงอีและซูฉีก็รีบวิ่งมาดักหน้าประตู “จะรีบไปไหนเล่าท่านพี่ ข้ากับท่านมีเรื่องต้องคุยไม่ใช่หรือ”ถิงถิงหันกลับมาทางซืออิ่ง เด็กผีนี่ช่างประหลาดคนเสียจริง ประเดี๋ยวเรียกคุณหนูจ้าวประเดี๋ยวเรียกท่านพี่ แล้วยังทำท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นอีก สงสัยว่าอยากกินข้าวผ่านธูป“อยากคุยเรื่องใดก็ว่ามาสิ”“วันนั้นที่จวนตระกูลจ้าวเจ้าตีข้ากับท่านแม่ ทำให้ข้ากับท่านแม่ต้องอับอายผู้คน วันนี้ข้าจะเอาคืนให้สาสม!”“ที่เจ้าอยากเอาคืนแน่ใจหรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่ข้าตีเจ้า ไม่

ถิงถิงใช้เวลาพักผ่อนอยู่จวนสองวันเต็มๆ โดยไม่โผล่หัวไปที่หอคุณธรรมเลยสักครั้ง นางกลัวว่าหานอี้ควนจะซักถามเรื่องในวัยเด็กเกี่ยวกับเหตุการณ์ผลักซืออิ่งตกน้ำ จึงทำตัวว่างๆ อยู่จวนรอให้เขาลืมๆ เรื่องนั้นไปก่อน หารู้ไม่ว่าฝ่ายหานอี้ควนก็ยังคงคอยนางอยู่ตลอด เขาไม่ได้อยากรู้เรื่องที่นางก่อเรื่องร้ายอะไรไว้ในวัยเด็ก แต่เขาอยากรู้มากกว่าว่านางจะใช่คนที่ส่งจดหมายเตือนในครั้งนั้นหรือไม่เข้าสู่วันที่สาม ในสวนหย่อมลูกสาลี่กำลังออกผลพอดีกิน ถิงถิงให้ลู่ชิงไปเก็บมาหนึ่งตะกร้าใหญ่ ตั้งใจว่าจะเอาไปดองน้ำผึ้งทำชา อีกส่วนส่งให้แม่ครัวไปตุ๋นน้ำแกงให้อู๋ห่างกับเมิ่งเหยา จากนั้นก็วุ่นวายอยู่ในสวนเหมยกุ้ยตั้งแต่ยามเฉินไปจนถึงยามอู่ ขณะที่กำลังตัดกิ่งเหมยกุ้ยให้เข้ารูปเข้าทรงได้มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาหา“คุณหนู ประมุขน้อยหอคุณธรรมมาเจ้าค่ะ บ่าวพาไปนั่งรอที่ศาลารับรองแขกแล้ว”“ประมุขน้อยมางั้นหรือ” นางย้ำถามพร้อมถอนหายใจออกมาดังๆ “พาไปนั่งที่ศาลาแล้วเช่นนั้นก็ไปหาของว่างกับน้ำชาไปรับรอง”หากแก้ตัวไปว่าวันนี้ไม่สบายเพื่อหลีกเลี่ยงก็คงไม่ทันแล้ว ถิงถิงจึงวางมือจากงานในสวนแล้วล้างไม้ล้างมือให้สะอาดเดินไปหาเขา

สอนยิงธนูเป็นความต้องการของเขาแล้วนางจะทำอย่างไรได้ ถิงถิงเดินตามหลังหานอี้ควนไปที่ลานฝึกยิง บริเวณนี้กว้างขวางและค่อนข้างเงียบสงบ เนื่องจากว่าลูกศิษย์ทั้งหมดกำลังฝึกฝนอยู่ที่ลานประลองยุทธ์ หานอี้ควนง้างคันธนูออกด้ายท่าทางองอาจเคร่งขรึม ถิงถิงยืนห่างจากเขาหลายก้าว นางเพียงแค่ยืนชมเขาสาธิตวิธียิงธนูเงียบๆ“ยืดหลังให้ตรง กางขาออกเล็กน้อย ตาเล็งไปที่เป้าหมาย”เขาบอกเสียงราบเรียบ ถิงถิงเลิกคิ้วสูง ท่าทางที่เขากำลังฝึกสอนให้ในตอนนี้ไม่ต่างจากท่ายิงขั้นพื้นฐานที่นางใช้อยู่ นางรู้หลักการแล้วคิดว่าหากรู้เพิ่มอีกหน่อยก็จะยิ่งเพิ่มพูนปัญญา จึงไม่รังเกียจที่จะต้องเรียนซ้ำ “ใจต้องนิ่ง ถ้ามั่นใจแล้วก็ปล่อยลูกธนูออกไป”เสียงลูกธนูแทรกผ่านชั้นบรรยากาศดังหวีดหวิว ท่าได้ จังหวะได้ เป้าอยู่ตรงนั้นแล้วลูกธนูพุ่งไปทางไหน? นางหันขวับกลับมายังร่างสูง หานอี้ควนทำหน้าอึ้งกะพริบตาปริบๆ ปกติเขายิ่งธนูได้แม่นยำและไม่เคยพลาดเป้า แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติ“เป็นไปได้อย่างไร ลองอีกครั้ง”ไม่ว่าจะครั้งที่สอง สาม สี่ ลูกธนูที่ปล่อยออกไปยังหนีห่างจากเป้าอยู่ดี ถิงถิงก็ปล่อยให้ทำไปโดยไม่ห้ามปราม มิหน