All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 41 - Chapter 50

ครั้งนั้นเป็นช่วงเวลาที่หมู่บ้านเฉินอู่ประสบภัยโรคระบาด หานอี้ควนลำเลียงยารักษาโรคที่ทางการมอบหมายให้ไปส่งที่หมู่บ้านเฉินอู่ ทว่าขากลับนั้นโชคร้ายเหลือเกิน ระหว่างทางเกิดพายุคลั่งรุนแรงจนทำให้โคลนภูเขาถล่มลงมา คนของหอคุณธรรมและหมอหลวงรวมสามสิบชีวิตตายอย่างอนาจ มีเพียงหานอี้ควนผู้เดียวที่รอดชีวิต เขาจมอยู่ในกองโคลนที่มีช่องอากาศลอดผ่านเพียงน้อยนิด ทุกข์ทรมานแสนสาหัสกว่าจะผ่านไปได้แต่ละชั่วยามเป็นความบังเอิญอีกเช่นกันที่สามวันต่อมาเจียเฉิงนำขบวนสินค้าผ่านเส้นทางนั้นพอดี พายุคลั่งสงบลงแล้วเหลือเพียงซากศพและดินโคลน ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาแว่วมา เจียเฉิงสั่งให้คนช่วยกันนำร่างหานอี้ควนขึ้นมาและพากลับหอคุณธรรมอย่างปลอดภัย ที่ทำไปเพราะหว่านพืชแล้วหวังผล เดิมทีคนของหอคุณธรรมคิดว่าตบรางวัลให้เจียเฉิงแล้วจะจบ แต่เรื่องนี้กลับไม่จบง่ายๆ เพราะเจียเฉิงลำเลิกบุญคุณบีบให้หานอี้ควนหมั้นหมายกับซืออิ่งชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ แต่ถ้าหากชาตินี้เกิดจุดเปลี่ยนล่ะ…ถิงถิงยกยิ้ม แววตาเปลี่ยนจากใสซื่อเป็นนิ่งสุขุม หว่างอี้มองหลานสาวตัวน้อยด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มีวูบหนึ่งที่เขารู้สึกว่าจู่ๆ ก็ข

“บริเวณรอบนอกไม่ใช่เขตหวงห้าม แต่บนหอนี้ใช่ว่าใครอยากเข้าก็เข้ามาได้”“ข้าจะจดจำไว้เจ้าค่ะ”“ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาผิดบิดาของเจ้า รีบลงไปเถิด”ลงไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ ถิงถิงเห็นแล้วว่าหานอี้ควนไม่ใช่คนอำมหิต นางอยากคุยกับเขาให้มากกว่านี้อีกสักหน่อย จึงยังคงยืนคิดหาวิธีและทำสีหน้าไม่ถูกอยู่อย่างนั้น“เหตุใดยังไม่ลงไปอีก”“คือว่า…”หานอี้ควนเบนสายตาไปทางบันไดวน ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินขึ้นมา จึงคว้าตัวถิงถิงเข้าไปหลบที่หลังม่าน จากนั้นรีบรุดออกมารับหน้าผู้มาเยือน“ประมุขน้อย ข้าคิดอยู่แล้วว่าท่านต้องมานั่งอ่านตำราที่ชั้นห้า”“มีอะไรก็ว่ามา”“ประมุขน้อย ใต้เท้าหานให้มาเชิญไปทานมื้อเย็นที่เรือนเหลียนฮวาขอรับ"“เจ้ากลับไปบอกอาเล็กว่าข้าไม่หิว ให้อาเล็กทานมื้อเย็นก่อนได้เลยไม่ต้องรอ”“ขอรับ”คนผู้นี้เป็นบ่าวรับใช้ของเรือนเหลียนฮวาพอรับคำสั่งแล้วก็จากไป ถิงถิงจึงเดินออกมาจากที่ซ่อน“อีกสักพักค่อยลงไป รอให้บ่าวผู้นั้นกลับเรือนไปก่อน หากถูกเห็นเข้าเจ้าจะมีความผิด”“เจ้าค่ะ อันที่จริงข้ามีเรื่องอยากเตือนประมุขน้อยสักเรี่อง”หานอี้ควนหรี่ตามองเด็กหญิง ในอำเภอเต้าหมิงแห่งนี้มีใครกล้าอ

ก่อนย้ายออกจากจวนตระกูลว่านไปอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเฉินอู่ ถิงถิงจำได้ว่าเจียเฉิงเหลือร้านค้าอยู่ไม่มากแล้ว ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเหลืออีกแค่แห่งหรือสองแห่ง ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมากิจการที่เจียเฉิงทำอยู่ก็ไม่สร้างกำไรถึงขั้นนำมาขยายต่อยอดได้ในตอนที่หยู่ถิงเป็นผู้ดูแลร้านค้าของตระกูลว่านเอง ด้วยการบริหารจัดการที่ดีแน่นอนว่าร้านค้าเหล่านั้นสร้างกำไรให้เจียเฉิงมหาศาล แต่เมื่อเจียเฉิงพาหญิงนางโลมเข้ามาหยู่ถิงก็วางมือและไม่สนใจอะไรอีก ถิงถิงคิดว่ามารดาทำถูกต้องแล้ว สู้อุตส่าห์ทำงานเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายเงินที่หามาได้สามีกลับเอาไปให้อนุเสวยสุข ไม่ยุติธรรมกับหยู่ถิงเลยสักนิดเด็กหญิงเดินมาหยุดหน้าร้านขายเครื่องหอม มองเข้าไปข้างในนึกว่าจะเจอกับหลงจู๊ที่เคยรู้จัก แต่กลับเป็นพ่อบ้านของตระกูลว่านที่มานั่งประจำร้านค้าแทน เจียเฉิงคงอยากลดค่าใช้จ่ายในจวนก็เลยเลิกจ้างหลงจู๊แล้ว ช่างน่าเห็นใจบ่าวไพร่ตระกูลว่าน เบี้ยที่ให้ในแต่ละเดือนก็น้อยนิดแถมยังได้รับมอบหมายแกมบังคับให้ต้องทำหลายหน้าที่“แม่นางน้อยกำลังหาสิ่งใดอยู่หรือ”พ่อบ้านเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น ถิงถิงจ้องมองผ่านผ้าบางๆ แล้วถอนหายใจ นางเลิกผ้าท

ที่หมู่บ้านเฉินอู่ หยู่ถิงตื่นแล้วก็เข้าครัวหุงหาอาหาร ส่วนลู่ชิงเพิ่งตื่นนอนก็รีบเร่งไปล้างหน้าล้างตา ขณะเดินผ่านแปลงผักลี่จวินกำลังชะเง้อมองเข้ามาในเรือน นั่นเพราะนางมารดน้ำผักแต่ไม่เห็นถิงถิงหลายวันแล้ว พอรับรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติก็เลยอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที“นี่เจ้า!”ได้ยินเสียงเรียกลู่ชิงหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง“เรียกข้าหรือ”“เรียกเจ้านั่นแหละ”เด็กน้อยเดินเข้ามาหา หญิงอัปลักษณ์วางถังน้ำแล้วดึงแขนมาเขย่าถาม“คุณหนูของเจ้าไปไหน ข้าไม่เห็นหลายวันแล้ว”“คุณหนู?”“ใช่ๆ คุณหนูของเจ้าไปไหน อย่าบอกนะว่าทนความลำบากไม่ไหวหนีไปแล้ว”ลู่ชิงสะบัดแขนอย่างแรงแล้วผลักลี่จวินล้มหงายหลังก้นกระแทก ถึงจะเป็นเด็กซื่อแต่ก็ไม่ใช่เด็กโง่ มีหรือจะดูไม่ออกว่ากำลังถูกหญิงอัปลักษณ์หลอกถาม“คุณหนูไม่สบายนอนซมหลายวันแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่เขียนจดหมายรายงานอนุเหมยหลินให้รีบส่งยาดีๆ มารักษา!”ผู้ได้ฟังหัวเราะลั่นลุกขึ้นปัดก้นป้อยๆ ในสัญญาตกลงกันไว้ว่าให้ส่งข่าวรายงานเหมยหลินว่าสองแม่ลูกอยู่กันอย่างยากลำบาก หากส่งข่าวไปว่าถิงถิงไม่สบายหนักเหมยหลินก็คงพอใจแล้วให้เงินมา“ข้าเขียนจดหมายไปรายงานแน่นอน แต่ยาดีๆ

“ท่านตาเจ้าคะข้ามีบางอย่างจะพูด”“หา!”ผู้เป็นลุงเบิกตาโต รีบดึงถิงถิงออกมาให้ห่างจากอู๋ห่าง แล้วกระซิบกระซาบพอได้ยินแค่สองคน“อย่าพูดเรื่องข้าหนีเที่ยวเชียวนะ”“ข้าไม่พูดเรื่องนั้นเจ้าค่ะ แต่ถ้าลุงสามจับผิดข้าบ่อยๆ ก็ไม่แน่”“เด็กเจ้าเล่ห์”เรื่องที่ถิงถิงจะพูดไม่ใช่เรื่องที่หว่างอี้หนีเที่ยว แต่เป็นเรื่องสำคัญมากกว่านั้น ตั้งแต่มาอยู่อำเภอเต้าหมิงก็เป็นเวลาหลายวันแล้ว ป่านนี้หยู่ถิงคงกำลังร้อนใจรอการกลับไปของนางอยู่ นางจึงอยากพูดกับอู่ห่างเรื่องนี้“ท่านตา ข้ามาอยู่จวนตระกูลจ้าวก็หลายวันแล้ว บัดนี้ถึงเวลาต้องกลับไปหาท่านแม่ที่หมู่บ้านเฉินอู่”“เจ้าจะกลับแล้วหรือ!” อู๋ห่างตกใจ“จะกลับแล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางแต่เช้า ท่านแม่รอข้าอยู่”เมื่อคิดว่าหยู่ถิงกำลังรอลูกสาวด้วยความเป็นห่วง อู๋ห่างก็ไม่อยากขัดใจ“เช่นนั้นตาจะให้คนไปส่งเจ้าที่หมู่บ้านเฉินอู่”“ขอบคุณท่านตาเจ้าค่ะ”เช้าวันรุ่งขึ้นอู๋ห่างให้คนเตรียมรถม้า เมิ่งเหยามีสีหน้าเศร้าๆ ยืนรอส่งหลานสาว ส่วนหว่างอี้นั้นยังไม่ตื่นนอน ยามนี้ดวงอาทิตย์เพิ่งจะพ้นขอบฟ้า บรรยากาศโดยรอบยังไม่สว่างดีนัก บ่าวไพร่หลายคนออกจากเรือนนอนแล้วก็