All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 91 - Chapter 100

เพราะคำพูดที่ว่าเป็นเพียงหนึ่งตัวละครที่มีบทบาทอยู่ในชาติที่แล้ว หานอี้ควนยังติดใจกับคำๆ นี้ บางครั้งเก็บมาเป็นอารมณ์เง้างอนโดยไร้เหตุผล ถิงถิงเคยถามเขาว่าหากไม่อยากแต่งนางเป็นภรรยาก็พร้อมจะยกเลิกการแต่งงาน นั่นไม่เท่ากับว่าจะตัดเขาออกไปจากชีวิตอย่างนั้นหรือดวงตาคู่คมปราดมองไปยังธนูไม้ที่แขวนอยู่พลางเอื้อมมือออกไปคว้ามา ในหัวมีอีกหนึ่งคำถามผุดขึ้น เหตุใดวันนี้ความรู้สึกถึงแปลกไปจากเมื่อก่อน นี่เขากำลังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่กันแน่…ในช่วงสายของวันถัดมา ถิงถิงเดินออกมารับแดดอุ่นที่ลานหน้าเรือนหลัก ระยะนี้นางไม่ค่อยได้ไปที่หอคุณธรรมเพราะมีเรื่องสกุลว่านให้ต้องจัดการ วันพรุ่งนี้คือวันปักปิ่นของซืออิ่งแต่ไม่มีข่าวคราวว่าเจียเฉิงส่งเทียบเชิญไปที่จวนของเจี้ยนกั๋ว“คุณหนูจะทานมื้อเช้าตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ หรือว่าจะให้จัดสำรับออกมาที่ศาลา”“เช่นนั้นเรามานั่งทานที่ศาลา แดดส่องถึงน่าจะอุ่นดี”“เจ้าค่ะ”ลู่ชิงหายเข้าไปในห้องครัวแล้วเดินกลับมาพร้อมสำรับอาหารเช้า วันนี้แม่ครัวทำโจ๊กและหมั่นโถว ส่วนขนมถั่วกวนลู่ชิงขอมาเพิ่มเป็นพิเศษ“นึกถึงอาหารตอนที่อยู่หมู่บ้านเฉินอู่นะเจ้าคะ ส่วนมากได้กินผักป่ากับข

“แต่อะไรหรือเจ้าคะท่านพ่อ”“แต่เขาขอเจ้าไปเป็นอนุแลกกับความช่วยเหลือ”เมื่อรู้ชัดแจ้งซืออิ่งส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง นางรู้ดีแก่ใจว่าตระกูลว่านยืมจมูกเจี้ยนกั๋วหายใจมาตลอด ดังนั้นเจี้ยนกั๋วจึงมีอิทธิพลต่อคนทั้งตระกูล ซืออิ่งทรุดลงกอดขาบิดาน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา“ท่านพ่อ ฮื่อ ไม่นะท่านพ่อ ข้าไม่อยากเป็นอนุของเจี้ยนกั๋ว ท่านแม่พูดกับท่านพ่อที ข้ารังเกียจตาแก่ตัณหากลับนั่นจะตายอยู่แล้ว ข้าจะไปเป็นอนุของมันได้อย่างไร”เสียงร้องไห้โวยวายดังออกนอกห้อง บ่าวรับใช้และสาวใช้ต่างวิ่งหลบไปคนละทาง ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่มยามหรือสอดรู้สอดเห็นเพราะรู้นิสัยของซืออิ่งดี หากนางโวยวายรุนแรงถึงขั้นนี้ไม่แน่ว่าจะพาลมาลงที่พวกบ่าวไพร่จนเจ็บตัวอีกตามเคย“ไม่มีวิธีช่วยข้าเลยหรือเจ้าคะ ท่านแม่คิดหาวิธีเร็วเข้า หากพวกท่านจะให้ข้าแต่งไปเป็นอนุของเจี้ยนกั๋วจริงๆ ข้าจะตายให้ดู!”“ซืออิ่ง!” ผู้เป็นบิดาดึงตัวให้ลุกขึ้น เขย่าไหลบอบบางแรงๆ หวังดึงสติ“ฮื่อ ข้าจะตาย ข้าจะฆ่าตัวตายต่อหน้าพวกท่าน อย่ามาห้ามข้า!”เพี้ยะ!ใบหน้างามหันไปตามแรงตบ รางบอบบางล้มลงกับพื้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของมารดา เจ

“พ่อมีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยสักอย่าง ปีนี้พ่อค้าใหญ่หงเจ๋อจะร่วมประมูลสัมปทาน ปกติเจี้ยนกั๋วก็สนับสนุนตระกูลว่านเป็นอย่างดี แต่ครั้งนี้เขาขอซืออิ่งไปเป็นอนุแลกกับการสนับสนุน พ่อจึงอยาก เอ่อ…ถิงถิงเจ้าเป็นคนฉลาดมีไหวพริบ น้องสาวของเจ้าอ่อนต่อโลก หากนางต้องถูกส่งไปจวนเจี้ยนกั๋วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน การแต่งงานเป็นการตัดสินใจของบุพการี พ่อจะให้เจ้าแต่งเข้าจวนเจี้ยนกั๋วแทนน้องสาวเจ้า”พูดมาได้! ถิงถิงเดือดดาลจนหน้าขึ้นสี สองมือที่วางอยู่หน้าตักบีบกันแน่นจนรู้สึกเจ็บ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนบิดาก็ยังเป็นคนที่ทำร้ายนางได้เจ็บปวดที่สุด ตัดขาดกันแล้วย่อมหมายความว่าไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตกันอีก แต่เจียเฉิงก็ยังถือสิทธิ์ความเป็นบิดามาก้าวกาย ใครว่าอย่างไรก็ว่าตาม ไม่เคยมีจุดยืนที่มั่นคงเป็นของตนเอง “คนที่เจี้ยนกั๋วอยากได้คือซืออิ่งไม่ใช่ข้า ท่านเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าข้าจะแต่งแทนได้ ใครบอกท่านอย่างนั้นหรือเจ้าคะ"“แม่รองของเจ้าบอกว่าเจ้าเก่งและเอาตัวรอดได้ หากไปอยู่ที่จวนเจี้ยนกั๋วต้องสู้รบปรบมือกับเหล่าอนุจิ้งจอกได้แน่”“แต่มันคือทั้งชีวิตข้องข

เขายังคงพูดอย่างสุภาพวางตัวสุขุมและดูเหมือนว่าให้เกียรติอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก เจียเฉิงเองก็พึงพอใจกับคำพูดเหล่านั้น ทว่าเหมยหลินยิ้มค้างในตอนที่กล่าวถึงเรื่องของหยู่ถิง ส่วนซืออิ่งหน้าชากับคำว่าว่าที่ภรรยา ซึ่งหานอี้ควนหมายถึงถิงถิง หานอี้ควนยังยึดมั่นว่าจะแต่งกับพี่สาวต่างมารดานั่นให้ได้ ไม่ได้มาเยือนตระกูลว่านเพราะเปลี่ยนใจมองนางเลยสักนิด“ประมุขน้อยอย่าได้เกรงใจคนกันเองทั้งนั้น ในฐานะลูกเขยจะมาตระกูลว่านเมื่อไรก็ย่อมได้ เป็นโชคดีของถิงถิงจริงๆ ที่จะได้แต่งงานกับประมุขน้อย”ใช่! เป็นโชคดีของถิงถิงที่จะได้แต่งเข้าไปเป็นนายหญิงของหอคุณธรรม แต่เป็นโชคร้ายของซืออิ่งที่จะต้องแต่งไปเป็นอนุของเจี้ยนกั๋ว ได้ฟังคำบิดาแล้วซืออิ่งกำมือแน่นริมฝีปากสั่นระริก เก็บความขมขื่นเอาไว้เต็มอกแทบจะปะทุออกมา“เมื่อไม่นานมานี้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับถิงถิง ทำให้ตอนนี้นางเป็นกังวลและหวาดกลัว แต่ท่านพ่อตาไม่ต้องเป็นห่วง ต่อไปนี้ข้าจะเป็นคนดูแลนางเอง ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ หากยังมีคนกล้าทำเรื่องชั่วลับหลังข้าขอสาบานว่าถ้าสืบทราบจะตามคิดบัญชีแบบรายตัวไม่ให้พวกมันตายดี ท่านพ่อตาวางใจเถิดขอ

เพราะตั้งใจหลีกเลี่ยงชุดเจ้าสาวสีแดงซึ่งเป็นการตีตัวเสมอภรรยาเอก ข้อนี้ซืออิ่งรับรู้และเข้าใจดีว่านั่นอาจแสดงถึงการไม่ให้เกียรติผู้ที่อยู่ก่อน ด้วยเหตุนี้เหมยหลินจึงให้นางสวมชุดเจ้าสาวสีชมพูอ่อน หากวันนี้สวมอาภรณ์สีแดงเข้าไปอนาคตจะต้องอยู่ในจวนเจี้ยนกั๋วอย่างยากลำบาก บรรดาอนุทั้งหลายต้องเขม่นไม่ชอบขี้หน้านางตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้า“จับนางเปลี่ยนชุด”“อย่านะ! ไม่! ข้าไม่ต้องการ อย่า! พวกเจ้าเป็นใครเหตุใดทำกับข้าเช่นนี้ คอยดูข้าจะฟ้องท่านพ่อ ท่านพ่อของข้าจะเอาชีวิตพวกเจ้าทุกคน”กรี้ดดดดดดดปลายยามซวีจบจากพิธีการที่ยุ่งยากมาทั้งวัน ถิงถิงนั่งอย่างสงบเสงี่ยมในห้องหอ นางกำลังรอให้เจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้ตามธรรมเนียม สักพักเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกันนั้นเบื้องหน้าก็สว่างวาบเพราะผ้าคลุมถูกเปิดออก“เจ้าคงหิวเพราะไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน” เขาถามพลางอมยิ้มน้อยๆ“ข้าซ่อนขนมโก๋ไว้ในแขนเสื้อแอบกินไปบ้างแล้ว ประมุขน้อยไม่ต้องห่วง”“เป็นเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ห่วงแต่ประมุขน้อยคงดื่มมามาก เอ่อ…หน้าท่านแดง”เขาดื่มมามากจริง พวกที่ยกจอกสุราให้ก็ยุให้ดื่มไม่หยุด แล้วตอนนี้หานอ