All Chapters of Just Once More — ขอรักอีกครั้ง: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากคืนนั้น ทั้งคู่เริ่มมีช่วงเวลาที่ดูจะเป็นปกติเวย์ยังคงทำงานเหมือนเดิม ส่วนภัทรก็ยังคงรับผิดชอบโปรเจ็กต์ในบริษัทแต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ... ทุกครั้งที่สายตาทั้งสองสบกัน มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของเวย์ในตอนเช้ากาแฟที่ภัทรวางไว้บนโต๊ะทุกวันคำพูดสั้น ๆ อย่าง “อย่าลืมกินข้าว” หรือ “กลับดี ๆ”ทั้งหมดนั้นคือความอบอุ่นที่เริ่มกลับมาเติมเต็มหัวใจทั้งคู่แต่ในความสงบ ก็มีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำและในวันหนึ่ง... มันก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีใครคาดคิดช่วงบ่ายของวันนั้น เสียงประตูห้องทำงานของเวย์ดังขึ้นภัทรเงยหน้าจากเอกสาร ก่อนจะชะงักหญิงสาวในชุดสูทสีดำสนิท ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“สวัสดีค่ะ คุณเวย์… ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีก”เวย์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางปากกาในมือ“คุณอัญ...” เสียงเขาเรียกชื่อเธอออกมาเบา ๆภัทรได้ยินชัด ทุกถ้อยคำเหมือนกระแทกลงกลางอกชื่อของคนในอดีต — ผู้หญิงคนเดียวที่เคยเป็นคู่หมั้นของเวย์และเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเคยตัดสินใจ “หนี” จากความรักในวันนั้น“ฉันได้ข่าวว่าคุณเปิดบริษัทใหม่ เลยมาขอคุยเรื่องร่วมลงทุน” อัญพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

เสียงลมหายใจของเวย์ยังคงอุ่นอยู่ข้างหู ภัทรนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักของเวย์หลังจากกลับจากออฟฟิศแสงไฟสีเหลืองอ่อนทำให้บรรยากาศดูนุ่มนวล จนแทบลืมไปว่าทั้งคู่เคยผ่านเรื่องหนักมาด้วยกันแค่ไหน“วันนี้เหนื่อยไหม” เวย์ถามเสียงทุ้มขณะยื่นแก้วน้ำให้“ไม่เท่าไหร่ครับ แค่...ตื่นเต้นนิดหน่อย”“ตื่นเต้นเรื่องประชุมพรุ่งนี้ หรือเรื่องที่ต้องอยู่กับฉัน?”ภัทรหัวเราะเบา ๆ พยายามไม่สบตา“ก็...ทั้งสองอย่างมั้งครับ”เวย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่ดังใกล้หูจนภัทรรู้สึกขนลุกเขาเอนตัวพิงพนักโซฟา มืออีกข้างแตะเบา ๆ ที่หลังมือของภัทร“ฉันไม่อยากให้นายรู้สึกกังวลอีกแล้ว ภัทร...เวลานี้ ฉันอยากให้นายอยู่ในที่ที่นายสบายใจ”ภัทรเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา“ผมอยู่กับคุณ ก็สบายใจครับ”คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ตรงใจจนเวย์อดยิ้มไม่ได้เขาขยับเข้าใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงลมหายใจ“งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” เวย์เอ่ยเสียงแผ่วก่อนที่มืออุ่นจะค่อย ๆ ประคองใบหน้าของภัทรขึ้นแววตาทั้งคู่สื่อสารโดยไม่ต้องใช้คำพูดภัทรรู้ดีว่า เวย์ไม่ได้ต้องการแค่สัมผัสทางกายแต่ต้องการ “ความมั่นใจ” — ว่าครั้งนี้เขาจะไม่จากไปอี

เช้าวันถัดมา ภัทรตื่นขึ้นมาในห้องของเวย์อีกครั้ง แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านเข้ามา แต่มันไม่อุ่นเหมือนเมื่อวาน เขามองรอบห้องที่คุ้นตาแต่แปลกใจในเวลาเดียวกันโต๊ะทำงานยังเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร และรูปถ่ายกรอบเงินที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ... รูปที่เวย์ไม่เคยให้ใครแตะต้องภัทรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบรูปนั้นขึ้นดู —เป็นภาพของเขาเองในวัยมหาวิทยาลัย ยืนยิ้มอยู่ข้างเวย์ใต้ต้นซากุระปลอมหน้าตึกเรียนรอยยิ้มของเวย์ในรูปนั้นสดใสกว่าทุกภาพที่เขาเคยเห็นในตอนนี้"ยังเก็บไว้อีกเหรอ..." ภัทรพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงสั่นพร่าไปด้วยความรู้สึกหลากหลายเสียงประตูเปิดดังขึ้น เวย์เดินเข้ามาพร้อมกาแฟในมือ ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาคมกริบทันทีที่เห็นรูปในมือของอีกฝ่าย“นายไปหยิบรูปนั้นทำไม” น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับตัดอากาศรอบตัวให้เงียบลงทันทีภัทรสะดุ้ง รีบวางกรอบรูปกลับที่เดิม “ฉัน...แค่เห็นมันอยู่ตรงนั้น ก็อดไม่ได้”“อดไม่ได้? หรือยังอยากรื้อเรื่องเก่า ๆ ที่นายเป็นคนทิ้งไว้เอง”เวย์วางแก้วกาแฟลงแรงกว่าที่ตั้งใจ เสียงกระทบโต๊ะดัง “กึ๊ก” ก้องในห้อง“ฉันไม่ได้อยากรื้อ เวย์... แต่ฉันอยากอธิบายสิ่งที่นายไม่เคยรู้ต่างห

เสียงเครื่องยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์อย่างรวดเร็วในยามค่ำ ร่างสูงของ “เวย์” ก้าวลงจากรถด้วยแววตาเย็นเยียบที่บ่งบอกถึงความเดือดดาล เขาแทบไม่รอให้คนขับปิดประตูรถดีด้วยซ้ำ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน“ตามหามันให้เจอ ไม่ว่ามันจะซ่อนอยู่ที่ไหน...ลากมันมาให้ฉันภายในคืนนี้”ลูกน้องก้มศีรษะรับคำโดยไม่กล้าสบตา ก่อนรีบแยกย้ายออกไป บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความกดดันหนักอึ้ง ราวกับทุกลมหายใจถูกแช่แข็งไว้ด้วยอำนาจของมาเฟียหนุ่มที่กำลังเสียการควบคุมเวย์เดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน แสงไฟสลัวสะท้อนกับขอบกระจก ดวงตาคมมองซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะอย่างเย็นชา ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเปิด ภาพถ่ายในนั้นทำให้หัวใจเขากระตุก — ภาพของ ภัทร นั่งอยู่กับชายแปลกหน้าในร้านกาแฟเล็กๆ ยิ้มให้กันอย่างเป็นธรรมชาติ“คิดว่าฉันจะปล่อยให้ใครมายุ่งกับของของฉันเหรอ…” เขาพึมพำเสียงต่ำ ขากรรไกรเกร็งแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้นในอีกมุมของเมือง ภัทรเองก็กำลังนั่งเหม่ออยู่ในห้องพัก เสียงข่าวจากโทรทัศน์รายงานเกี่ยวกับความขัดแย้งในเครือบริษัทเวย์กรุ๊ป “มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังเคลื่อนไหวทางธุรกิจครั้งใหญ่” — คำพูดนั้น

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนของเวย์ ภัทรนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้โต๊ะทำงาน มือถือโทรศัพท์แน่น ความคิดของเขาวุ่นวายไปหมด เขารู้ดีว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ของความสงบ แต่สิ่งที่ยังคงเป็นเงามืดคอยกดดันคือ ราม — ผู้ชายที่ยังคงเป็นแรงกระตุ้นของความตึงเครียดและแค้นในชีวิตของพวกเขาเวย์เข้ามาในห้อง มือยังถือแก้วกาแฟร้อน เขามองใบหน้าของภัทรที่เต็มไปด้วยความกังวลก่อนจะยิ้มบาง ๆ“คิดมากอีกแล้วเหรอ” เขาพูดเสียงเรียบ แต่สายตากลับส่องประกายความห่วงใยภัทรมองเขาแล้วถอนหายใจแรง ๆ “ก็...รามไม่ยอมปล่อยเราแน่ ฉันกลัวนายจะ…ทำอะไรเกินไป”เวย์เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ มือใหญ่ของเขาเอื้อมไปจับมือภัทรไว้แน่น“หยุดกลัวเถอะภัทร… ฉันจัดการได้ นายไม่ต้องห่วง”ภัทรสบตาเขา น้ำตาเกือบไหลแต่กลั้นไว้ พยายามให้เสียงมั่นคง“ฉันแค่กลัวว่า…ทุกครั้งที่นายโกรธกับเรื่องนี้ นายจะทำร้ายตัวเองหรือคนอื่นจนเกินไป”เวย์เอียงหน้าลง มืออีกข้างลูบหลังภัทรเบา ๆ “ฉันอาจโกรธ อาจหวง… แต่ไม่มีวันทำร้ายนาย ไม่มีทาง”ความใกล้ชิดทำให้ภัทรรู้สึกอบอุ่น แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความกังวล“เวย์…ฉัน…รักนาย” เขาพูดเสียงเ