Just Once More — ขอรักอีกครั้ง

เสียงลมหายใจของตัวเองดังชัดเจนในความเงียบ ภัทรมองป้ายชื่อหน้าห้องประชุมที่เขียนว่า “President Way Akirah Vattanakul” พลางสูดลมหายใจลึกจนสุด ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับหนังม้วนเก่าที่ใครเปิดซ้ำ

ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นชื่อ “เวย์” ไม่ได้อยู่บนป้ายทองคำในตึกสูงแบบนี้

แต่เป็นชื่อในโทรศัพท์ ที่เขาปล่อยให้ดังอยู่นานก่อนกดปิดเสียง...และหายไปจากชีวิตอีกฝ่ายโดยไม่มีคำลา

ภัทรยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเคาะประตูเบาๆ

“เข้ามา”

เสียงทุ้มเย็นตอบรับจากด้านในสั้นและเฉียบจนหัวใจของเขากระตุกวูบ เขาผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบทั้งผนัง ทอแสงสีทองสะท้อนโต๊ะทำงานไม้เข้มและเฟอร์นิเจอร์หรูเรียบทุกชิ้นในห้อง

และชายคนนั้น…นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานกลางห้อง

สูทสีดำสนิทขับให้ร่างสูงสง่ากว่าที่เคยเห็น ใบหน้าคมเฉียบภายใต้แว่นตากรอบบางดูสุขุมจนแทบมองไม่ออกว่าในใจคิดอะไร เวย์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาในห้อง ดวงตาคมเข้มใต้คิ้วหนาแฝงประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก

“นักศึกษาฝึกงาน?” เวย์ถามสั้น เสียงเรียบไม่ต่างจากตอนอยู่ในห้องประชุมเมื่อเช้า

ภัทรพยายามยิ้ม มือกำแฟ้มแน่นจนข้อนิ้วขาว “ครับ ผมชื่อภัทร มาจากมหาวิทยาลัย—”

“ไม่จำเป็นต้องแนะนำมาก ฉันรู้แล้วว่ามาจากที่ไหน”

คำพูดนั้นทำให้ภัทรนิ่งงัน เขารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่าย “จำได้” — แม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ

เวย์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมจับจ้องไม่วางราวกับกำลังอ่านใจคนตรงหน้า “ห้าปีไม่เจอกัน นายดูโตขึ้น...แต่ก็ยังพูดน้อยเหมือนเดิม”

เสียงหัวใจภัทรดังอยู่ในหู เขาพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบที่สุด “คุณเปลี่ยนไปมากครับ”

“แน่นอน” เวย์ยิ้มเย็น “บางคนต้องเปลี่ยน...เมื่อถูกทิ้งไว้กับความว่างเปล่า”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ภัทรหลบตา เขาอยากพูดคำขอโทษ อยากอธิบายว่าทำไมวันนั้นถึงเลือกจากมา แต่เมื่อเห็นสีหน้าเรียบนิ่งของเวย์ คำทุกคำกลับติดอยู่ในลำคอ

“ฉันไม่คิดว่านายจะมีหน้ากลับมาเหยียบที่นี่” เวย์พูดต่อเสียงต่ำ “แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว...ก็อยู่ให้ได้”

“ครับ ผมจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ” ภัทรตอบเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับสั่นจนตัวเองยังได้ยิน

“ฉันไม่ได้ลำบากใจ แค่กำลังคิดว่าจะเริ่มเอาคืนจากตรงไหนก่อนดี”

คำพูดนั้นเย็นเฉียบกว่าลมในห้อง ภัทรเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นเพียงดวงตาที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับแข็งกระด้างราวเหล็กเย็น

“ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม แต่ผมกลับมาเพราะอยากแก้ไข ไม่ใช่หนีอีกแล้วครับ”

เวย์หัวเราะในลำคอเบาๆ “คำพูดดีนะ แต่ฉันไม่เชื่อคำสัญญาเก่าๆ ของคนที่เคยเดินหนีทั้งน้ำตา นายจะพิสูจน์ได้ยังไง...ว่าคราวนี้มันต่าง?”

ภัทรกลืนน้ำลายฝืด เขาไม่มีคำตอบ มีเพียงสายตาที่สั่นระริกกับหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก

เวย์ลุกขึ้นเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้า ภัทรเงยหน้ามองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งกลัว ทั้งดีใจ ทั้งเจ็บ

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบเดิมลอยแตะปลายจมูก — กลิ่นเดียวกับที่เคยกอดกันในคืนฝนตกเมื่อหลายปีก่อน

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ มาประจำที่ฉันโดยตรง” เสียงเวย์เยือกเย็น

“ครับ?”

“อยากเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เหรอ ก็มาเริ่มตรงนี้สิ ใต้สายตาฉันเอง”

ภัทรเม้มปากแน่น สุดท้ายก็พยักหน้า “ครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”

เวย์ยิ้มบางๆ — รอยยิ้มที่ทั้งเจ็บปวดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน

“ฉันหวังว่าจะไม่เหมือนตอนนั้น...ที่นายบอกว่าจะไม่หนี แล้วก็หายไป”

เขาหันหลังกลับ เดินไปที่หน้าต่าง เงาแดดยามเย็นทอดลงบนพื้นข้างเท้า ภัทรมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไม่หยุด

การกลับมาครั้งนี้...อาจไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ที่ง่าย

แต่มันคือโอกาสสุดท้าย — ที่เขาจะ “ขอรักอีกครั้ง” จากคนที่เขาไม่เคยลืม

---