Lahat ng Kabanata ng Undress Me, Uncle Troy: Kabanata 101 - Kabanata 110

Tahimik ang unang linggo ng pag-iwas.Hindi iyon iyong katahimikang mapapansin agad—walang sigawan, walang komprontasyon, walang dramatikong eksena. Sa mata ng kahit sinong nanonood mula sa labas, normal ang lahat. Tuloy ang trabaho. Tuloy ang Project Atlas. Tuloy ang mundo.Pero sa pagitan ng bawat segundo, may puwang na unti-unting lumalaki.At iyon ang puwang na sinadya kong likhain.Sa opisina, dumating ako nang mas maaga kaysa dati. Hindi para makaiwas kay Troy—kundi para masigurong tapos na ang kailangan bago pa siya dumating. Maingat ang bawat galaw ko.Ang bawat meeting ay pinlano. Ang bawat pagkakataong maaaring magtagpo ang landas namin ay iniiwasan, pero hindi lantaran.Kung dati, kapag pumasok siya sa isang kwarto, tumitingin ako sandali—ngayon, nananatili ang tingin ko sa tablet. Kung dati, may palitan ng opinyon sa gitna ng diskusyon—ngayon, direkta akong tumitingin sa presentation, saka ibinibigay ang punto ko sa buong grupo, hindi sa kanya.Walang emosyon. Walang pagba

Tahimik ang backstage, pero hindi iyon katahimikang panatag.Ito ang klase ng katahimikang puno ng tensyon—parang hangin bago bumuhos ang ulan. Nakaupo ako sa harap ng salamin, suot ang maayos na tailored suit na kulay itim, simple pero eksakto ang hiwa sa katawan. Walang alahas maliban sa manipis na relo. Walang labis. Walang kulang.Ito ang araw ng presentation.At ako ang magpi-present.Sa labas ng kurtina, ramdam ko ang galaw ng mga tao. Mga boses ng reporters na nag-uusap-usap, mga click ng camera, mahinang halakhakan ng mga negosyanteng sanay sa ganitong klase ng pagtitipon. May mga foreign investors na dumating pa mula sa Europe at Middle East, may mga kilalang personalidad sa tech industry, may ilang celebrity na inimbitahan hindi para sa laman ng utak kundi para sa ingay ng pangalan.Isa itong eksena na maingat na binuo.At sa gitna ng lahat ng iyon—nandoon si Troy.“Astra,” boses ni Valeria sa comms. Kalma. Malinaw. “Five minutes.”Huminga ako nang malalim at tumayo. Tumingi

Nang kumpirmahin ko ang paanyaya ni Heidi ay nagbago rin siya ng oras at lugar. May biglaang meeting siya sa labas at hassle na raw sa oras kapag bumalik pa siya ng office.Mission failed kami roon, plano sana naming lagyan ng hidden camera ang office niya.Better next time na lang kami nito.Tahimik ang private dining room ng eksklusibong restaurant sa itaas ng isang limampung palapag na gusali sa sentro ng lungsod. Mula sa floor-to-ceiling glass windows sa gilid ko, tanaw ko ang abalang kalsada sa ibaba—mga sasakyang walang tigil ang galaw, mga taong tila may hinahabol na oras at kapalaran. Sa loob ng silid, kontrolado ang liwanag, banayad ang tugtog, at bawat kilos ng mga waiter ay kalkulado—sanay sa presensiya ng mga taong may kapangyarihan, sanay sa mga usapang maaaring magpabagsak o mag-angat ng mundo.Sa gitna ng silid, magkatapat kaming nakaupo ni Heidi Arizcon.Kung may makakakita mula sa labas, iisipin nilang isa lang itong simpleng lunch meeting—dalawang babaeng propesyonal

Saka pa lang ako tuluyang huminga nang malalim nang makapasok ako sa madilim na bahagi ng hardin ng mansyon.Hindi pa ako agad umalis. Hindi pa ito ang tamang sandali.Mula sa kinalalagyan ko—nakasilong sa anino ng matataas na punong ornamental na bahagi ng landscape design ng mga Arizcon—kitang-kita ko ang bintana ng silid kung nasaan siya. Dahan-dahan akong naglakad papalapit sa mansyon."May bukas na bintana, Emie," sabi ni Charm. "100 meters from your location."Nang marating ko ang bintana ay saka ko iyon dahan-dahang binuksan, sapat para makalusot ako.Umakyat ako sa second floor at kabisado ko na ang papunta sa kwarto ni Troy— and dati naming kwarto, natutulog kami roon kapag narito kami sa mansyon at umuuwi rin kinabukasan sa condo.Bahagyang bukas ang pinto ng kwarto ni Troy. Sapat para makita ang silweta ng isang lalaking nakaupo sa sahig, nakasandal sa kama, parang walang lakas para tumayo.Si Troy.Hindi ko alam kung anong mas akma sa sandaling iyon.Tahimik ang paligid. W

Magdamag.Literal na magdamag na nakaupo si Charm sa harap ng tatlong monitor, magkakaibang code ang gumagalaw sa bawat isa, parang mga ugat na nagsasalubong at naghihiwalay. Walang patid ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard, walang reklamo, walang pag-aalinlangan.Sa bawat segundo, mas lumalalim ang pagkakabaon niya sa sistema ng mansyon ng mga Arizcon—isang digital na halimaw na halatang pinaghandaan ng mga taong may pera, impluwensiya, at takot na malaman ng iba kung anong katotohanan ang tinatago nila.Nasa kabilang bahagi ako ng silid, nakasandal sa pader, hawak ang isang basong kape na matagal nang lumamig. Hindi ko na rin ininom. Para lang may mahawakan. Para lang may maipit ang mga kamay kong hindi mapakali.“Hindi biro ang system nila,” sabi ni Charm nang hindi lumilingon. Paos na ang boses, pero malinaw pa rin. “Layered. May redundancies. May false trails. Halatang may isang taong ayaw talagang mapasok ito ng kahit sino, lalo na ng mga sa tingin nila ay kalaban.”“Si Hei