Lahat ng Kabanata ng Undress Me, Uncle Troy: Kabanata 91 - Kabanata 100

Isang linggo ang lumipas mula noong gabing iyon sa charity event.Isang linggo ng pananahimik.Hindi ko tinawagan si Troy.Hindi ko siya tinext.Hindi ko pinaramdam na may iniwang bakas ang pagtatagpo namin.At iyon mismo ang plano.“Kapag hinabol ka niya agad, kontrolado mo na siya,” sabi ni Valeria noong huling briefing. “Pero kapag ikaw ang naunang lumapit, ikaw ang mahuhulog.”Kaya nanatili akong multo.Sa loob ng isang linggo, bawat galaw ni Troy Arizcon ay sinusubaybayan namin—hindi sa paraang halata, hindi sa paraang padalos-dalos. Tahimik. Systematic. Parang pag-aaral sa galaw ng isang hayop bago ito hulihin.Nasa isang hideout ako sa labas ng Maynila, nakaupo sa harap ng tatlong monitor. Sa bawat screen, ibang anggulo ng buhay ni Troy, opisina, sasakyan, bahay.At minsan ay may isang maliit na silhouette.Si TJ.Hindi ko pa rin sanay banggitin ang pangalan niya sa isip ko nang hindi sumasakit ang dibdib ko.“Routine niya,” sabi ni Charm habang pinapalitan ang feed. “Office sa

Maaga akong dumating sa Arizcon Technologies Headquarters.Hindi dahil gusto kong magpakitang-gilas, kundi dahil gusto kong makita ang gusali bago ito mapuno ng mga taong akala mo’y kontrolado nila ang lahat. Ang salamin ng building ay malamig, makintab—parang mismong reputasyon ng kumpanya. Walang bahid ng kasamaan. Walang bitak. O iyon ang akala nila.Umaasam na sana magtagpo ang landas namin ni Heidi.Huminga ako nang malalim bago pumasok.Astra Vale sa papel.Emie sa loob.Sa reception, isang assistant ang agad lumapit. Maayos ang ngiti, pero halatang kabisado na ang pangalan ko.“Ms. Vale, hinihintay na po kayo sa boardroom.”Tumango ako. Walang tanong. Walang kaba sa mukha. Hindi ito ang unang beses kong pumasok sa ganitong klaseng silid—pero ito ang unang beses na ang kaharap ko ay lalaking may naging mundo ko noon at ng anak kong hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nalalapitan.Pagbukas ng pinto ng boardroom, sinalubong ako ng katahimikan.Mahabang mesa. Mga upuang yari sa bala

Tahimik ang paligid ng dining area, pero ang katahimikan ay hindi mapayapa. Mabigat ito. Parang bawat kutsarang gumagalaw, bawat basong bahagyang tumatama sa mesa, ay may kasamang hindi sinasabing tanong.Tumayo si Troy.Ramdam ko agad ang pagbabago ng hangin.“Before we continue,” sabi niya, malinaw ang boses pero may bahid ng tensyon, “I think it’s only right that I introduce Astra properly.”Napako ang tingin ko sa kanya.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang mismong sandaling ito, o ang paraan ng pagpapakilala niya na hindi naman sana kailangan pa.“Everyone,” sabi ni Troy, humarap sa mesa kung saan nakaupo ang buong pamilya ko, “this is Astra Vale.”Huminto siya sandali.“At sila," saglit siyang huminto, "ang pamilya ng namatay kong asawa.”Parang may biglang sumabog sa loob ng ulo ko.Hindi ko alam kung ilang segundo akong hindi huminga.Pamilya ng namatay niyang asawa.Wala man lang binanggit na pangalan.Sa gilid ng paningin ko, nakita ko ang bahagyang pagtango ni Ku

Tahimik na ang buong floor nang patayin ko ang huling monitor sa opisina ko.Alas-sais y medya na. Isa-isa nang nagpatay ng ilaw ang ibang departamento ng Arizcon Technologies, at ang dating buhay na buhay na gusali ay unti-unting nagiging kahon ng salamin at anino. Tumayo ako mula sa swivel chair, inayos ang coat ko, at hinila ang bag sa tabi ng mesa.Unang araw ko bilang opisyal na bahagi ng Project Atlas.At kung tatanungin ang kahit sinong makakita sa akin kanina—maayos ang lahat. Propesyonal. Kontrolado. Walang bahid ng emosyon. Isang strategist na eksaktong alam ang ginagawa.Pero sa loob ko, parang may dalawang boses na nagbabanggaan sa bawat segundo.Isa ang nagsasabing: Ito ang plano. Ito ang kailangan mong gawin.At ang isa naman ay paulit-ulit na bumubulong: Nasa iisang gusali ka kasama ang kapatid mo. At ang lalakeng nanakit sa akin ay ilang palapag lang ang layo.Pinili kong hindi pakinggan ang alinman.Habang naglalakad ako palabas ng opisina, dala ang tablet na puno ng

Mabagal ang agos ng gabi, pero ramdam ko ang pag-igting sa bawat hinga.Isang buwan na mula nang simulan ang Project Atlas, at sa wakas ay may dahilan para huminto—kahit sandali lang. Nasa private lounge pa rin kami sa itaas ng isang hotel na pagmamay-ari ng Arizcon Technologies.Hindi engrande, hindi rin pormal. Walang suit. Walang boardroom. Walang titulo. Mga tao lang na pagod, pero gutom pa rin sa tagumpay.May hawak akong baso ng alak—hindi ko pa iniinom. Hindi ko kailangang uminom para magmukhang bahagi ng selebrasyon. Sapat na ang presensya ko. Sapat na ang paraan ng pagkakatayo ko sa tabi ng mesa, ang bahagyang ngiti, ang katahimikan kong may laman.Sa kabilang dulo ng kwarto, naroon si Troy. Kanina pa ako humiwalay sa kanya dahil ayaw kong magmukhang halata ang pang-aaakit ko sa kanya.Hindi siya ang sentro ng ingay, pero siya ang sentro ng espasyo. Ganoon talaga siya—kahit hindi magsalita, napapansin. Hindi dahil sa kapangyarihan lang, kundi dahil sa kontrol. Sa paraan ng pa