Lahat ng Kabanata ng Undress Me, Uncle Troy: Kabanata 111 - Kabanata 120

Nagkita kami ni Mama Estella sa isang maliit na coffee shop sa may bandang likod ng lumang distrito—isang lugar na hindi pinupuntahan ng mga sosyal, hindi rin uso sa mga influencer, at lalong hindi pinapansin ng mga taong tulad ni Heidi Arizcon.Eksakto kung saan dapat mag-usap ang dalawang babaeng parehong may tinatagong sugat.Naupo ako sa may sulok, likod sa salamin, malinaw ang tanaw sa pintuan. Sanay na ang katawan ko sa ganitong pwesto—isang maling galaw, isang kahina-hinalang anino, at handa akong tumayo anumang oras. Tinanggal ko ang sunglasses ko, pero nanatiling tuwid ang likod ko. Hindi ako puwedeng magmukhang mahina.Ilang minuto ang lumipas bago siya dumating.Hindi ko agad siya nakilala dahil halos natatakpan na ang mukha niya, nakasalamin at naka-cap, mukhang tinuruan din sila ni Troy na manamit nang ganito.Ngayon ko lang napansin na mas payat siya kaysa sa huli kong alaala. Mas mabagal ang lakad. Pero ang tindig—iyon ang hindi nagbago. Ang tindig ng isang babaeng mara

“Hindi ba sabi mo,” marahan pero matalim kong tanong kay Valeria habang nakatayo ako sa gitna ng improvised command room, “na ang taong nasa likod ni Heidi ay ang kaaway ng organisasyon natin?”Hindi agad sumagot si Valeria.Nakatayo siya sa tabi ng mesa, nakasandal ang isang kamay, ang isa’y nakatiklop sa dibdib. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aatubili—isang bihirang ekspresyon para sa babaeng kilala ko bilang bakal ang loob at hindi natitinag ng kahit anong alaala. Kung may bagay mang nagpapahinto sa kanya, alam kong hindi iyon basta impormasyon lang.Si Charm ay nakaupo sa harap ng monitor, tahimik, pero alerto. Ang mga mata niya’y palipat-lipat sa amin ni Valeria, parang handang mag-intervene kung kinakailangan. Alam niyang kapag ganito ang awra sa pagitan namin, may malalim na sugat na mabubuksan.Huminga nang malalim si Valeria.“Oo,” sagot niya sa wakas. “At hindi lang basta kaaway.”May kinuha siyang lumang envelope mula sa loob ng itim niyang bag. Hindi iyon ordinaryong sob

Maaga akong pumasok sa opisina.Hindi dahil masipag ako—kundi dahil ayokong may mauna sa akin. Ayokong may makakita ng kahit anong puwang, kahit anong sandali ng kahinaan na puwedeng pasukan ng mga matang sanay mang-amoy ng dugo. Ang Arizcon Technologies ay gising na, pero kulang—kulang ng presensiyang dapat ay naroon.Wala pa rin si Troy.Ilang araw na.Walang opisyal na paliwanag, walang memo, walang kahit anong abiso maliban sa mga bulong-bulong sa hallway at sa mga matang palihim na sumusulyap sa opisina niya na nananatiling sarado. Bilang Project Head ng Atlas, ramdam ko ang tensyon sa bawat hakbang ko. Ang mga tao ay nagtatrabaho, oo—but with hesitation. Parang may hinihintay na pagbagsak.Pumasok ako sa sarili kong opisina at isinara ang pinto. Huminga ako nang malalim.“Wala pa rin,” sabi ko sa comms, mababa ang boses.“Expected,” sagot ni Charm. “Base sa activity logs, wala siyang digital footprint simula pa kahapon ng gabi. Malinis. Masyadong malinis.”Iyon ang mas nakakatak

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ang nasa likod ko.Ramdam ko ang pagbabago ng hangin—ang bahagyang pag-urong ng espasyo, ang presensiyang may halong kumpiyansa at pag-aalinlangan. May mga taong marunong pumasok sa eksena nang hindi nagpapaalam, at si Gio Arizcon ay isa roon. Palagi siyang ganoon noon pa man—hindi humihingi ng permiso, umaasang palaging tatanggapin.Ilang segundo pa ang lumipas bago siya nagsalita.“Hindi ko inaasahang makikita ka rito. The famous Astra Vale.”Mababa ang boses niya, may bahid ng pagkagulat na pilit tinatakpan ng kaswal na tono. Hindi siya tumabi kaagad sa akin; nanatili siyang kalahating hakbang sa likod, parang sinasadya—para bigyan ako ng pagkakataong siya ang piliing lingunin.Hindi ko agad ginawa.Uminom muna ako ng kaunti sa champagne ko, saka dahan-dahang humarap sa kanya.At doon ko nakita ang ekspresyon niya nang malinaw.May paghanga.May pagtataka.At may isang uri ng pagkagutom na matagal ko nang kilala.“Likewise,” sa

Maaga pa nang pumasok ako sa opisina kinabukasan. Hindi dahil excited ako sa trabaho—kundi dahil mas malinaw mag-isip kapag tahimik pa ang mundo. Ang hallway ng Arizcon Technologies ay halos walang tao, ang mga ilaw ay naka-dim pa, at ang tunog ng aking mga hakbang ang tanging pumupuno sa espasyo. Ganito ko gusto ang umaga: walang tanong, walang mata, walang kailangang patunayan.Pagdating ko sa desk ko, agad kong napansin ang kakaiba.May bulaklak.Isang bouquet na hindi mo puwedeng ipagkamaling simpleng courtesy lang. Mga puting lilies at ilang dark red roses, maingat ang pagkakaayos, may ribbon na kulay abo—hindi masyadong romantiko, pero malinaw ang intensyon. May maliit na card na nakasingit sa gitna.Tumigil ako.Hindi dahil nagulat ako—kundi dahil alam ko na kaagad kung kanino galing iyon.“Wow,” bulong ni Charm sa comms, halatang amused. “Mukhang mabilis siyang gumalaw.”“Too fast,” sagot ko na mababa ang boses habang tinititigan ang bulaklak na parang may kasalanan sa akin.I