Chapter 131 - Progreso

Pagkababa ko ng sasakyan, hindi na nagtagal si Gio.Isang tango lang, isang ngiting may halong kaba at pananabik, saka siya umalis—parang gusto niyang ipakita na kaya niyang maging “kaswal,” kahit malinaw sa kilos niya na mas marami na siyang iniisip kaysa kanina.“Text me when you get home later,” sabi pa niya bago tuluyang sumara ang bintana ng kotse.Tumango lang ako. “Sure.”At ganoon lang—umalis siya, iniwang mag-isa ang katawang sanay nang magpanggap, pero ang isip ay palaging ilang hakbang ang layo sa kasalukuyan.Huminga ako nang malalim at napairap sa kawalan, nakakapanindig balahibo! Pumasok na ako sa building.Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam ko agad na parang may mali. Parang may nakabantay na mata, parang may hanging hindi gumagalaw.At hindi nga ako nagkamali.Kakalabas niya lang ng elevator nang makita ko siya.Si Heidi.Nakatayo siya roon na parang kanina pa naghihintay, suot ang mamahaling blazer niya, buhok na perpektong nakalugay, at ang ekspresyong hindi mo al

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-12

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 132 - Kondisyon Ng Mga Leaders

Pagdating ko sa hideout, agad kong naramdaman ang bigat na hindi ko naiwan sa labas ng pinto.Hindi ito simpleng pagod. Hindi rin ito takot lang. Isa itong klase ng bigat na alam mong may kasunod na desisyon—at kahit anong piliin mo, may masasaktan.Isinara ko ang pinto sa likod ko at agad kong tinanggal ang sapatos ko. Tahimik ang buong lugar, pero alam kong hindi talaga kami nag-iisa. Ang bawat sulok ng hideout na ito ay may mata, may tenga, may alaala ng mga planong minsan nang nagtagumpay at minsan ding nauwi sa dugo.Naroon si Charm sa harap ng monitors, naka-upo, seryoso ang mukha. Hindi na niya ako kailangang tingnan para malaman niyang dumating na ako.“Hindi naging tahimik ang araw mo,” sabi niya, hindi tanong kundi obserbasyon.“Hindi kailanman,” sagot ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa.Huminga siya nang malalim at tumayo. “Kailangan na nating tawagan si Valeria.”Tumango ako. Alam kong iyon ang susunod na hakbang. Wala nang paligoy-ligoy pa. Ang oras ay kalaban na nam

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-13

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 133

Matagal akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang phone ko, nakatitig sa pangalan ni Troy sa screen. Isang pindot lang ang pagitan ng katahimikan at ng panibagong yugto ng gulo. Isang pindot lang, at tuluyan ko nang isinasama siya sa digmaang matagal ko nang tinatahak—kahit hindi niya alam ang buong katotohanan.Huminga ako nang malalim.Ito ang desisyong hindi na puwedeng ipagpaliban.Pinindot ko ang call.Isang ring.“Emie?” sagot niya, agad. Walang tanong kung bakit ako tumatawag. Parang alam na niya.“Kailangan kitang makausap,” sabi ko, diretso. “Now.”Sandaling katahimikan sa kabilang linya. Narinig ko ang mahinang ingay sa background—mga boses, marahil ay opisina pa rin.“Nasaan ka?” tanong niya.“Sa hideout.”“Okay,” sagot niya. “Magsalita ka.”Humigpit ang hawak ko sa phone. Pinili kong maging kalmado, kahit ang loob ko ay parang hinihila sa magkabilang direksyon.“Pumayag na ang ibang leaders,” panimula ko. “Papayag na sila sa joint operation laban kay Heidi.”“Good,” sagot

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-14

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 134 - Mahal Pa Rin Kita

Tahimik ang loob ng sasakyan habang unti-unting umaandar palayo sa hideout. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang kontroladong paghinga naming dalawa—parang parehong may iniiwasang banggitin, parehong may binabantayang emosyon.Nakatanaw ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na isa-isang nilalamon ng dilim. Pakiramdam ko, bawat metro na nalalayo kami ay isa ring piraso ng dating buhay na tuluyan nang iniiwan.“Hindi ba tayo makikita ni Heidi nito?” tanong ko, binasag ang katahimikan. Hindi ko siya tinitingnan, pero ramdam kong nakatuon ang pansin niya sa akin at ang mga mata niya naman ay nasa daan.“Higit pa sa triple ang mga nakabantay sa atin mula sa malayo,” sagot ni Troy, kalmado ang boses, parang normal lang ang lahat. “Hindi lang mga tao. May mga mata rin tayo sa system niya. Kahit gumalaw ang anino, malalaman natin.”Tumango ako, kahit hindi niya nakikita. Alam kong totoo ang sinabi niya. Si Troy ang klase ng lalaking hindi nagsasalita kung

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-15

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 135 - New Hideout

Tahimik ang paligid nang tuluyan kaming pumasok sa bagong hideout.Hindi ito katulad ng dati naming tinirhan—mas malawak, mas moderno, mas organisado. Halatang hindi ito basta taguan lang. Isa itong pasilidad na idinisenyo para sa digmaan. Makakapal ang pader, walang bintana sa pangunahing bahagi, at ang ilaw ay malamig—puti, walang emosyon, parang paalala na dito, bawal ang kahinaan.Huminto ang sasakyan sa loob ng isang underground bay. Kaagad itong sinalubong ng ilang armadong lalaki at babae, lahat ay naka-itim, lahat ay alerto. Hindi sila nagtaas ng baril, pero ramdam ko ang pagsusuri sa bawat galaw namin.Bumukas ang pinto at nauna si Troy na bumaba. Sumunod ako, kasunod si Charm.Sa sandaling tumapak ang paa ko sa sementadong sahig, alam kong wala na kaming atrasan.“Welcome back, sir,” sabi ng isang lalaking nasa hulihan, diretso ang tindig. Halatang may ranggo. “Handa na po ang briefing room.”Tumango si Troy. “Good. Tipunin mo lahat ng core team.”“Yes, sir.”Habang naglalak

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-16

อ่านเพิ่มเติม

บททั้งหมดของ Undress Me, Uncle Troy: บทที่ 131 - บทที่ 135

Chapter 131 - Progreso

Chapter 132 - Kondisyon Ng Mga Leaders

Chapter 133

Chapter 134 - Mahal Pa Rin Kita

Chapter 135 - New Hideout