Undress Me, Uncle Troy의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

Tahimik ang gabi. Ngunit sa loob ng utak ko, parang may libu-libong sigaw.Hindi ako nakatulog.Kahit pumikit ako, paulit-ulit kong nakikita ang mukha ni Heidi habang sinasabi niya ang mga salitang, “This is just the beginning.”Paulit-ulit kong naririnig ang boses niya sa audio:“Siguraduhin mong hindi siya makalalabas.”“Kung magkamali siya, alam mo na ang gagawin.”Hindi ko alam kung ang tinutukoy niyang “siya” ay si TJ… o ako.O pareho.Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame.Kailangan kong mag-isip.Hindi puwedeng emosyon. Hindi puwedeng galit.Hindi puwedeng padalos-dalos.Kung gusto kong mabuhay. Kung gusto kong mailigtas si TJ at kung gusto kong talunin si Heidi ay kailangan kong pumasok sa loob ng isip niya. Kailangan kong maging kung ano ang inaasahan niyang maging ako.Hindi si Emie.Hindi ang inang desperada.Hindi ang babaeng may itinatagong sugat.Kundi si Astra Vale.Isang babaeng praktikal. Isang babaeng makasarili. Isang babaeng kayang ipagpalit ang kahit sino para sa

Maaga akong nagising.Mas maaga kaysa sa alarm.Mas maaga kaysa sa dapat.Parang may humihila sa akin palabas ng tulog, isang mabigat na pakiramdam na may mangyayaring hindi ko kontrolado.Hindi ako agad bumangon.Nakatingin lang ako sa kisame.Pinapakalma ang tibok ng puso ko.Pinapaalala sa sarili ko ang mga hakbang.Isa-isa.Walang pagmamadali.Walang emosyon.Walang pagkakamali.Baka ngayon na ang araw.Araw ng private dinner.Araw na posibleng magdala sa akin isang hakbang palapit kay TJ.O isang hakbang palapit sa kamatayan.Bumangon ako.Naligo nang mabilis.Pinili ko ang simpleng corporate dress na kulay gray. Hindi kapansin-pansin. Hindi provocative. Hindi rin masyadong conservative.Isang babae na papasok lang sa trabaho.Isang babaeng walang dinadalang digmaan sa loob.Habang inaayos ko ang buhok ko sa harap ng salamin, tinitigan ko ang sarili ko.Ang mukha ni Astra Vale.Hindi mukha ni Emie.Hindi mukha ng isang inang nawalan ng anak.Mukha ng isang propesyonal.Isang empl

Tahimik ang unang ilang segundo.Hindi iyong uri ng katahimikan na awkward. Kundi iyong uri ng katahimikan na sinadya. Yung klase na ginagamit para sukatin ang kausap. Para makita kung sino ang unang gagalaw. Kung sino ang unang kakabahan. Kung sino ang unang bibigay.Nakaupo ako nang tuwid. Magkapatong ang mga kamay sa ibabaw ng hita ko. Ang likod ko ay nakadikit sa sandalan. Relaxed sa panlabas. Alert sa loob.Sa harap ko ay nakaupo si Heidi. Sa kanan ko naman si Gio. Sa pagitan namin ay isang mahabang mesa na parang simbolo ng distansya at kapangyarihan.Sa gilid ng paningin ko, kita ko ang dalawang tahimik na tauhan ni Heidi na nakatayo sa magkabilang sulok ng dining hall. Hindi sila nagsasalita. Hindi rin gumagalaw. Pero ramdam ko ang presensya nila. Parang mga estatwang may buhay.Sa kisame ay may tatlong chandelier. Maganda. Hitsura pa lang ay mamahalin nang tingnan. Pero malamig ang liwanag. Walang warmth. Walang pakiramdam ng tahanan."Charm..." bulong ko sa isipan ko at kaag

Nakabibinging katahimikan.Iyon ang unang bagay na bumalot sa amin matapos bigkasin ni Heidi ang salitang kundisyon. Hindi ordinaryong katahimikan. Hindi iyong awkward na pagitan ng mga salita.Kundi iyong uri ng katahimikan na parang may nakasabit na patalim sa hangin.Isang maling galaw.Isang maling ekspresyon.Isang maling hinga.At babagsak ang lahat.Hindi ako agad nagsalita. Hindi dahil hindi ko narinig. Kundi dahil gusto kong iparamdam sa kanya na iniintindi ko ang bigat ng sasabihin niya. Na hindi ako basta-basta tatango. Na hindi ako basta tauhan lang. Na isa akong taong kailangang kumbinsihin.Ngumiti si Heidi nang bahagya. Isang ngiting may halong kasiyahan. Parang natutuwa siyang patagalin ang tensyon. Parang nasisiyahan siyang hawak niya ang direksiyon ng mundo.“Kailangan mong pasukin ang main system ng Project Atlas,” sabi niya.Diretso.Walang paligoy-ligoy.“At i-shutdown iyon.”Parang may kumalabog sa loob ng ulo ko.Project Atlas.Hindi ko kailangang magkunwari na

“Tatawagan kita kapag oras na sa ibibigay naming test sa iyo at inaasahan kong magtatagumpay ka para isunod na natin ang Project Atlas.”Malinaw. Diretso. Walang emosyon.Parang kontrata. Parang hatol. Parang senyas na opisyal nang nagsimula ang paglubog ko sa impyerno.Tumango ako.“Understood,” sagot ko.Hindi ako nagdagdag ng kahit ano. Hindi ko tinanong kung kailan. Hindi ko tinanong kung ano ang test. Hindi ko tinanong kung gaano kadelikado.Dahil alam ko na ang sagot.Napakadelikado.Tumayo si Heidi at tumayo rin si Gio kaya tumayo na rin ako. Walang handshake. Walang pormalidad. Walang ritwal ng pagtanggap.Parang normal na dinner lang na natapos. Parang hindi lang kami nag-usap tungkol sa pagbagsak ng isang global system at pagwasak ng buhay ng kapatid ko.“Ihahatid na kita,” sabi ni Gio.Tumango ako.Lumakad kami palabas ng dining area. Habang naglalakad ay sinasadya kong magmasid. Mga camera sa sulok. Mga sensor sa kisame. Mga guard na nakapwesto sa mga arko ng hallway.Mina