Undress Me, Uncle Troy의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

Maaga akong dumating sa opisina kinabukasan—mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may gusto akong patunayan, kundi dahil ayokong bigyan ang sarili ko ng oras para mag-isip nang sobra.Sa mga oras na iyon, ang pag-iisip ang pinakamapanganib na kalaban. Mas mabuting gumalaw, mas mabuting kumilos na parang walang nagbago, kahit sa loob ko ay parang may gumuhong pader na hindi ko pa kayang ayusin.Normal. Iyon ang salitang paulit-ulit na umuukit sa isip ko habang binabagtas ko ang mahabang pasilyo ng gusali. Normal ang lakad, normal ang postura, normal ang ekspresyon sa mukha. Astra Vale—kalmado, propesyonal, hindi tinatablan ng emosyon. Hindi si Emie na may dinadalang takot, galit, at pag-aalala sa bawat hakbang.Pagpasok ko sa lobby, sinalubong ako ng malamig na liwanag ng mga chandelier at ng mga mata ng mga empleyadong tila may pinipigil na usapan. Ramdam ko ang pagbabago sa hangin—hindi lantaran, pero malinaw. May isang bagay na tuluyan nang nagbago, at alam nilang lahat iyon. Hindi na n

Tahimik ang biyahe papunta sa hideout, pero magulo ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang mga salitang binitiwan ni Mama Estella.“Kung ganoon ay kailangan naming kunin si TJ.”Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang bigat ng linyang iyon sa dibdib ko. Hindi dahil ayaw kong makuha nila si TJ—kabaligtaran. Mas gugustuhin kong nasa piling siya ng pamilyang magmamahal at poprotekta sa kanya. Ang kinatatakutan ko ay ang dahilan kung bakit nila kailangang kumilos nang ganoon kabilis.Iyon ay si Heidi.Sa bawat galaw niya, may kasunod na dugo. Sa bawat plano niya, may nawawalang buhay. At ngayon na “patay” na si Troy sa mata ng publiko, wala na siyang hadlang para gamitin ang anak namin bilang pain, panakot, o sandata, o kahit ano man ang naisin niya.Pagdating ko sa hideout, sinalubong agad ako ng pamilyar na presensya ng mga tauhan ni Troy. Tahimik silang gumalaw, alerto, parang ramdam din nila ang bigat ng sitwasyon. Hindi na ito tulad ng dati na may bahagyang biro, may bahagyan

Tahimik ang hallway papunta sa opisina ni Gio, pero sa loob ng dibdib ko ay tila may nagbabanggaang kulog at kidlat. Bawat hakbang ko ay mabigat, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa galit na pilit kong ikinukubli sa ilalim ng maayos na postura at malamig na ekspresyon.Hawak ko ang tablet ko sa kaliwang kamay, parang ordinaryong empleyado na papunta sa isang simpleng meeting. Pero sa loob-loob ko, gusto kong sigawan ang buong gusali.Patay na raw si Troy.Nawawala pa si TJ.At ngayon, papasok ako sa opisina ng lalaking pumalit sa posisyon ng ama ng anak ko, habang ang babaeng posibleng may hawak sa anak ko ay naghihintay sa akin sa loob.Napakagaling.Huminto ako sa tapat ng pintuan ng opisina ni Gio. Kita ko sa salamin ang sariling repleksyon ko.Kalmado.Walang emosyon.Kunwari ay walang alam.Ito ang mukha ni Astra Vale.Kumatok ako nang dalawang beses.“Come in,” malamig na boses ang sumagot.Pagpasok ko, bumungad sa akin ang isang opisina na halos hindi ko na makilala. Wala na a

Ilang araw ang lumipas na parang bawat segundo ay hinihila ang kaluluwa ko pababa.Walang bagong galaw si Heidi. Walang mensahe. Walang balitang lumalabas tungkol kay TJ.At mas lalong walang indikasyon kung nasaan talaga siya.Ang katahimikan ang pinakanakakatakot na anyo ng digmaan.Sa opisina, tuloy ang mundo.Tuloy ang pagpapalit ng mga gamit sa dating opisina ni Troy. Tuloy ang pag-ikot ni Gio na parang matagal na niyang inaasam ang posisyon. Tuloy ang mga empleyadong nag-aadjust sa bagong sistema. At tuloy din ang pag-arte ko bilang si Astra Vale—mahinahon, propesyonal, walang bahid ng emosyon.Pero sa bawat pagdaan ko sa hallway na minsang nilakaran ni Troy... parang may kutsilyong dahan-dahang umiikot sa loob ng dibdib ko.Sa bawat gabi, bumabalik sa isip ko ang mukha ni TJ.Ang tawa niya.Ang paraan ng pagyakap niya sa akin kapag natatakot siya.Ang boses niyang tumatawag ng “Mommy” kapag masama ang panaginip niya.Hindi ko alam kung nasaan siya. Hindi ko alam kung umiiyak ba

Nakatayo pa rin ako sa gitna ng hall. May hawak na baso. Pero sa loob-loob ko, para akong inuupod.Patuloy ang musika. Patuloy ang paggalaw ng mga tao na parang walang nagbabagang impyerno sa ilalim ng sahig.Sa earpiece ko, sunod-sunod ang mahihinang bulungan ng team. Mga impormasyong pilit binubuo sa gitna ng kaguluhan.Tinitigan ko si Heidi mula sa malayo. Nasa gilid siya ng bar. May kausap na isang foreign investor. Nakatingin sa kanya ang lalaki na parang hinahaplos ng mga mata.Lumapit ako sa isang mataas na mesa at kunwari’y inilapag ang baso ko. Pero ang totoo, nanginginig ang kamay ko.“Charm,” bulong ko, halos hindi gumagalaw ang labi.“I'm here,” sagot niya.“May galaw ba sa East Ridge?”Sandaling tumahimik ang linya.Ang katahimikan na iyon ang mas nakakabaliw kaysa sa masamang balita.“Emie…” sabi niya sa wakas.May masamang pakiramdam agad akong naramdaman.“Ano?” tanong ko.“Nasa loob na ang team.”Humigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa.“At?” pilit kong tanong.“Nag-cl