Todos os capítulos de Undress Me, Uncle Troy: Capítulo 171 - Capítulo 180

Maaga akong nagising kinabukasan, hindi dahil sa alarm kundi dahil sa bigat na nakadagan sa dibdib ko. Hindi pa man ako bumabangon, alam ko na agad na hindi magiging ordinaryo ang araw na ito.Parang may nakahandang suntok ang mundo na tatama sa akin anumang oras.Tumunog ang phone ko sa bedside table.Isang maikling mensahe.Galing kay Gio...'Emergency meeting. 8:30 AM. Conference Room A.'Wala nang dagdag na paliwanag. Wala nang ibang detalye. Pero hindi ko na rin kailangan pang hulaan.Bumangon ako at tahimik na naligo. Habang dumadaloy ang tubig sa balat ko, hindi ko mapigilang alalahanin ang lahat ng nangyari kahapon.Nang matapos akong magbihis, kinuha ko ang jacket ko at sinipat ang sarili sa salamin.Mukha akong kalmado. Mukha akong isang empleyadong papasok lang sa trabaho. Pero sa likod ng anyong iyon ay isang babaeng puno ng kasinungalingan. At kailangan kong ipagpatuloy ang pagpapanggap.Pagdating ko sa Arizcon Technologies, mas mabigat ang hangin kaysa kahapon.Kung kaha

Umuwi ako gaya ng sinabi niya, pero hindi para magpahinga.Umuwi ako para maghanda.Pagpasok ko sa apartment, agad kong isinara ang pinto at siniguradong naka-double lock. Ibinaba ko ang mga blinds. Pinatay ko ang main lights at iniwan lang ang desk lamp na nakatutok sa mesa ko.Tahimik ang paligid.Pero sa loob ko, napakaraming ingay."Charm..." kaagad kong sabi nang makaupo.“Online,” sabi ni Charm matapos ang ilang segundo.“Present,” kasunod ni Rafael, mas mababa ang boses, mas kontrolado.Huminga ako nang malalim.“Kinausap ako ni Gio kanina,” panimula ko. “Ililipat ako sa core team ni Heidi.”Tahimik sila sandali.“Expected,” sabi ni Rafael. “After ng press con at shutdown narrative, logical na kunin ka niya.”“Mas malapit ka na sa main server,” dagdag ni Charm.Napatingin ako sa mesa kung saan nakalatag ang tablet ko.“Review natin lahat,” sabi ko. “Ayokong may makalimutan.”Agad na nag-activate ang shared feed. Lumitaw sa screen ang mga kuha ng contact lens ko sa mga nakaraang

Hindi na ako mapakali.Habang naglalakad kami ni Gio papasok sa pinakasentro ng balwarte ni Heidi, parang may malamig na kamay na pumipisil sa dibdib ko. Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi niya kanina sa loob ng sasakyan.“Ihanda mo ang sarili mo.”Para saan?Anong klaseng bagay ang kailangan kong paghandaan kung nasanay na ako sa mga lihim, sa mga kasinungalingan, sa mga bahid ng dugo na hindi nakikita sa ibabaw?Pero iba ang pakiramdam ngayon.Mas mabigat.Mas personal.Bumukas ang makapal na salamin ng sentro at agad akong sinalubong ng liwanag ng malalaking monitor, ng mahinang ugong ng mga server, ng malamig na hangin mula sa industrial vents. Pamilyar na dapat ito sa akin.Ito ang lugar kung saan may sarili akong glass office.Ito ang lugar kung saan ilang hakbang lang ang pagitan ko sa main service chamber.Pero ngayon, hindi iyon ang laman ng isip ko.May iba.May paparating.Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang makita ko siya.Nakatayo sa gitna ng floor si Heidi, t

Hindi ako kumurap.Hindi ako gumalaw.Hindi ako nagsalita.Sa harap ni Heidi, sa ilalim ng mga ilaw na parang naghuhubad ng kaluluwa, pinili ko ang posisyon ko sa tabi niya.Hindi ko kailangang sabihin nang malakas. Hindi ko kailangang magdeklara. Alam niya na iyon.Sa paraan ng hindi ko pagkontra. Sa paraan ng hindi ko pag-alis. Sa paraan ng pagtayo ko roon—diretso, matatag, at tila walang bitak.“Magaling,” mahina niyang sabi, halos pabulong. Hindi papuri. Hindi rin panunuya. Isang pagmamarka lamang.Sa ring, nakaluhod pa rin si Troy. Hinihingal. May dugo sa gilid ng labi. Nakayuko ang ulo na parang saglit na nawalan ng lakas. Ngunit sa sandaling iyon, bago pa man matapos ang bilang ng referee—Itinaas niya ang ulo.At tumingin siya sa itaas.Direkta sa direksyon namin.Hindi ko alam kung gaano kalayo ang pagitan ng mga mata namin, pero sa gitna ng ilaw at ingay, may tahimik na linya na tila nabuo sa pagitan naming dalawa.Parang narinig niya. Parang alam niya. Parang may nagbago.S

“Kailangan kong kumilos, ngayon din.”Hindi ko na hinintay na sila ang magsabi kung handa na ba ang lahat. Hindi ko na rin sinukat kung tama ba ang timing. Ang alam ko lang, habang nakatayo ako sa loob ng opisina ko at nakatanaw sa main server chamber, bawat segundo na lumilipas ay may katumbas na panganib.“Sigurado ka ba?” agad na sagot ni Charm sa kabilang linya. Ramdam ko ang pag-igting ng boses niya kahit mahina lamang ang volume sa hikaw ko.Hindi ako agad sumagot.Tinitigan ko ang pinto ng chamber sa dulo ng corridor. May dalawang guard pa rin na nakatayo roon, parehong alerto. Sa pagitan nila, ang makapal na pintuang bakal na parang hindi basta-basta nabubuksan ng sinuman.Pero alam kong mabubuksan iyon.At alam kong hindi ako pwedeng maghintay pa.“Ano ba talaga ang nangyari sa underground at anong mga nakita mo?” sumingit si Rafael. Mas kontrolado ang tono niya, pero alam kong hindi iyon simpleng tanong. Gusto niyang maintindihan kung bakit bigla akong nagmamadali.“Magsasay