All Chapters of Undress Me, Uncle Troy: Chapter 161 - Chapter 170

Nagising ako sa tunog ng cellphone ko.Hindi alarm. Hindi rin mensahe. Kundi isang tawag.Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko. Ramdam ko pa ang pagod ng katawan ko mula sa mga nagdaang araw na puro tensyon, puro plano, puro pag-iingat. Pero sa mismong sandaling nakita ko ang pangalan sa screen, tuluyang nawala ang antok ko.Si Heidi.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong sistema ko.Huminga ako nang malalim bago sinagot ang tawag.“Hello?” sabi ko, pilit pinapantay ang boses.“Ngayon na gaganapin ang test mo,” sabi ni Heidi sa kabilang linya.Walang paligoy-ligoy. Walang good morning. Walang tanong kung handa ba ako.Isang utos.Isang deklarasyon.Parang matagal na niya itong napagdesisyunan at hindi na niya kailangan ng pahintulot ko.“Ngayon na?” tanong ko, kunwari ay nagulat.“Yes,” sagot niya. “Be ready. Ipapasundo kita kay Gio.”Napatingin ako sa kisame.Ito na.Ang unang hakbang para mas makuha pa ang tiwala ng mga halimaw.“Understood,” sagot ko.Pinatay niya ang t

Lumipas ang mga araw na parang mabagal na pagpatak ng tubig mula sa kisame.Hindi mabilis at hindi rin tahimik.Bagkus ay puno ng tensyon.Bawat araw ay parang nakasabit sa pagitan ng normalidad at kapahamakan.Sa panglabas na anyo, isa pa rin akong empleyado ng Arizcon Technologies. Gumigising sa umaga. Kaagad na naliligo. Nagsusuot ng corporate attire at sumusunod sa schedule. Umuupo sa harap ng computer. Nakikisalamuha sa mga taong walang ideya kung anong klaseng digmaan ang unti-unti nang umiikot sa paligid nila.Pero sa ilalim ng lahat ng iyon...Isa akong sundalo.Isang infiltrator.Isang babaeng naglalakad sa gilid ng bangin araw-araw.Tuwing gabi, kapag tapos na ang trabaho, hindi ako umuuwi para magpahinga.Umuuwing katawan lang pero ang isip ko, palaging nasa hideout. At doon nagsisimula ang tunay na buhay ko.Araw-araw naming pinag-aaralan ang mansyon ni Heidi.Hindi lang basta tinitingnan. Kundi ay hinihimay. Binabaklas sa isip. Pinagpupunit-punit sa data. Pinagdudugtong s

Lumabas si Heidi mula sa dilim na parang isang reyna na sanay nang sinusunod ng mundo.Hindi siya nagmamadali. Hindi siya nagpakita ng kahit anong emosyon.Ang bawat hakbang niya ay may kasamang awtoridad. Ang bawat galaw niya ay nagsasabing kontrolado niya ang lahat ng nasa paligid. Nakasuot siya ng itim na dress na simple pero halatang mamahalin. Walang alahas na marangya. Walang kailangang ipagyabang. Dahil ang mismong presensya niya ang kayamanan.“Sumunod ka,” mahinahon niyang utos.Hindi niya kailangang lakasan ang boses. Hindi niya kailangang manigaw. Sanay ang mundo na sumunod sa kanya.Tumingin siya sandali kay Gio. Isang maikling tango. Saka siya tumalikod at naglakad.Sumunod kami.Ang pinto sa likod namin ay dahan-dahang nagsara. At kasabay noon, parang may isang pader na humiwalay sa akin mula sa mundo sa itaas.Mas lumalim ang katahimikan. Mas bumigat ang hangin. Ang corridor na aming tinahak ay mas mahaba kaysa sa inaasahan ko. Hindi ito katulad ng ibang bahagi ng mansy

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang ngiting nakapinta sa mukha ni Heidi ay nagsimula nang umingay ang paligid.Isa.Dalawa.Tatlo.Sunod-sunod na pag-vibrate ng mga cellphone.Hindi lang sa akin kundi pati kay Gio.Parang may sabay-sabay na lindol na naganap sa mundo ng komunikasyon.Tiningnan ni Heidi ang sarili niyang telepono.May pumasok na tawag.Tiningnan niya ang caller ID saka siya ngumiti. Isang ngiting puno ng kasiyahan. Isang ngiting parang bata na nakatanggap ng bagong laruan.“Ang bilis naman,” natatawang sambit niya.Tumayo siya mula sa kinatatayuan niya at dahan-dahang naglakad palapit sa akin.Inabot niya ang telepono ko na nasa mesa at sinilip ang screen.Maraming missed calls.Office. Internal line. Arizcon IT. Operations.Sunod-sunod. Parang walang preno.“Kailangan mo nang pumunta sa office,” sabi ni Heidi habang nakangiti. “At ikaw na ang bahala umarte.”Tiningnan ko siya.Walang emosyon. Walang kaba na makikita sa mukha niya. Pero sa loob ko ay may gumapang na ma

Hindi humupa ang ingay sa buong building. Hindi ito iyong uri ng ingay na malakas at magulo lamang.Ito ang ingay na may bigat at maraming bulungan. May mga pabulong na tawag sa telepono. Mayroon ding mahihinang usapan sa gilid ng mga cubicle.Ang buong Arizcon Technologies ay parang isang higanteng organismo na may sakit—nagpa-panic, naghahanap ng dahilan, naghahanap ng masisisi.Mula umaga hanggang tanghali.Mula tanghali hanggang hapon.Walang bumalik sa normal.Kahit ang mga taong pilit nagkukunwaring nagtatrabaho ay halatang wala sa focus.Nakaupo ako sa harap ng monitor ko. May nakabukas na spreadsheet sa mesa ko. May naka-open na ilang reports.Pero wala sa mga iyon ang pumapasok sa isip ko.Dahil sa bawat segundo na lumilipas…Alam kong lalo lang lumalalim ang hukay na pinaglaglagan kay Harvey.Sa paligid ko, ramdam ko ang pagbabago ng tingin ng mga tao. May mga titig na biglang iniiwas kapag nahuli kong nakatingin. Hindi nila ako sinisisi. Hindi rin nila ako kinakaawaan.Para