All Chapters of มาเฟียล่ารัก (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น): Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20 Why“สายของเรารายงานว่า ตอนนี้คุณโคบายาชิกับคุณโยโกะกำลังติดต่อโรงแรมหรูเพื่อจัดงานอะไรซักอย่าง” นักสืบฝั่งของทาคาชิรายงาน“...” ชายหนุ่มที่กำลังนั่งดูดบุหรี่อยู่บนเก้าอี้หนังสีดำค่อยๆเอี้ยวตัวมา พรางทำหน้าครุ่นคิด “มันกำลังจะทำอะไร”“ผมคิดว่าน่าจะจัดพิธีมอบตำแหน่งประธานและผู้บริหารคนใหม่ของบริษัท”“เหอะ!” ทาคาชิทิ้งบุหรี่ลงพื้น “แฟนหายแต่ยังมีกะจิตกะใจรับตำแหน่ง”“เท่าที่ทราบมาคุณโยโกะอยากให้ลูกชายรับตำแหน่งให้เร็วที่สุด”“คงกลัวมีคนมาฮุบบริษัทไปล่ะสิท่า” ทาคาชิกระตุกยิ้มด้วยความเหยียดหยาม แค่ได้ยินชื่อของโยโกะก็แทบอาเจียนออกมาแล้ว ครอบครัวจิตใจโสมม“แล้วคุณทาคาชิจะเอายังไงต่อ”“อย่าลืมนะว่าหัวใจของมันอยู่ที่นี่ กูจะทำให้งานของมันพังเพราะผู้หญิง!” ทาคาชิเหยียดยิ้มด้วยความสมเพช เพราะยังไงเขาก็ถือไพ่เหนือกว่าไอ้ไคย์อยู่แล้วแม่ผู้หน้าเลือดกะจะให้ลูกชายรับตำแหน่งเร็วๆเพียงเพราะกลัวว่าจะมีคนมาแย่งบริษัทไปทำไมจะดูไม่ออก ความเห็นแก่ตัวของคุณนายโยโกะมันชัดเจนตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผู้หญิงจิตใจโสมมเหมาะสมดีแล้วกับโคบายาชิแต่ไอ้ไคย์มันเป็นคนจิตใจอ่อนไหวง่ายงานของมันล่มไม่เป็นท่าแน่!“

ตอนที่ 22 คนชั่ว“นี่เธอ!”“ทำไม” มิเกลเชิดหน้าด้วยความท้าทาย “หรือคุณอิจฉาที่พี่ไคย์มีพร้อมทุกอย่าง คุณก็เลยทำตัวเป็นหมาคอยลอบกัด!”“ฉันบอกให้หุบปาก” ทาคาชิเค้นน้ำเสียงรอดไรฟัน มันเย็นเยือกไปถึงไขกระดูกสันหลัง แต่มิเกลไม่ได้รู้สึกกลัวเลย เพราะแค่นี้ชีวิตของเธอก็พังมากพอแล้ว“ก็อย่างว่าแหละคุณมันขาดการอบรมณ์สั่งสอน ทำร้ายคนไม่มีทางสู้ จิตใจหยาบกระด้างนิสัยแบบนี้ดูก็รู้ว่าพ่อแม่ไม่ได้สั่งสอน อ๊ะ!”เพี้ยะ!!!“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาพูดถึงพ่อกับแม่ฉันถ้าไม่อยากตาย!” มือหนาตวัดฟาดหน้าคนตัวเล็กอย่างแรงจนใบหน้าของเธอสะบัดตามแรงกระแทก ทาคาชิตรงดิ่งเข้าไปคว้าหมับเข้าที่คองามระหงทันที “คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอใช่ไหม!”“ฮึก...” มิเกลค่อยๆยกมือขึ้นกุมแก้มซ้าย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเหลือเกิน ผู้ชายคนนี้ตบเธอจนชาไปทั้งหน้า“ฉันบอกแล้วไงถ้าไม่รู้อะไรให้หุบปาก!!” ทาคาชิเพิ่มแรงบีบที่ซอกคองามระหงจนมันแดงเถือก มิเกลมองด้วยสายตาแห่งความเกลียดชังผู้ชายหน้าตัวเมียตบได้แม้กระทั่งผู้หญิง!“ปล่อย! อัก!” ทาคาชิบีบคอจนกระทั่งมิเกลหายใจไม่ออก มือเล็กยกขึ้นทุบไหล่กว้าง ทาคาชิจึงสะบัดคนตัวเล็กกระแทกเตียงอย่างแร

ตอนที่ 24 ปฏิเสธความรู้สึกไม่ได้ไคย์แทบนั่งไม่ติดเมื่อเห็นแฟนสาวในสภาพร่างเปลือยถูกมัดนั่งตากน้ำฝนนอกบ้าน ครั้งนี้ทาคาชิทำเกินไป เกินไปจนไคย์ไม่สามารถทนดูได้!(ปล่อยแฟนกูเดี๋ยวนี้...กูขอร้อง) เสียงของไคย์อ่อนลงทันใด เพราะถึงอย่างไรก็ไม่สามารถช่วยแฟนสาวได้ทันในตอนนี้“ฮ่าๆๆๆ สะใจเป็นบ้าเลย!” ทาคาชิหัวเราะด้วยความสะใจแต่ยังไม่หยุดแพลนกล้องไปที่หญิงสาวที่นั่งตากฝนอยู่นอกบ้าน(มึงต้องการอะไร!) ไคย์อยากจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าทาคาชิจะทารุณแฟนของเขามากเกินไปแล้วจะแลกด้วยอะไรก็ยอมขอเพียงแค่มันส่งมิเกลกลับคืนมา!“มึงก็รู้ว่ากูต้องการอะไร”(กูไม่รู้ว่าคนชั่วๆอย่างมึงต้องการอะไร)“ต้องการให้มึงกับครอบครัวของมึงเจ็บปวดไงล่ะ มึงทำให้ชีวิตของคนอื่นพังย่อยยับ พวกมึงเองก็ต้องย่อยยับไม่ต่างกัน!”(แต่แฟนของกูไม่เกี่ยว! ปล่อยเธอไปแล้วอยากทำอะไรกับกูก็ทำ!!)“ปล่อยเธอไปงั้นหรอ หึ!” ทาคาชิหัวเราะในลำคอเยาะเย้ยปลายสาย “ให้กูเบื่อก่อนนะแล้วจะส่งคืนแบบเป็นๆ”(ไอ้ทาคาชิ!!)“ทำไงได้ก็แฟนมึงน่ากินเอง ต้องขอบคุณมึงนะที่ปล่อยให้หลุดมาถึงมือของกู แต่อีกไม่นานกูคงเบื่อแล้วแหละเตรียมรอรับได้เ

ตอนที่ 26 คาดไม่ถึงปึก!ชามข้าวต้มถูกวางกระแทกกับโต๊ะแก้วอย่างไม่ใส่ใจ มิเกลเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความไม่เข้าใจ“ไหนว่าจะบอกเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไง”“กินก่อนสิ”“...” มิเกลปรายตามองข้าวต้มร้อนๆในชามอย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนทำ “คุณไม่ได้ใส่อะไรใช่ไหม”แม้จะหิวแต่ร่างบางก็ยังไม่กล้ากินเพราะไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้ เขาจะทำร้ายเธอเมื่อไหร่ก็ได้“คิดว่าฉันเป็นคนชั่วขนาดนั้นเลยรึไง”“ไม่ใช่แค่ชั่วค่ะ แต่คุณมันโครตชั่ว!”“เหอะ โดนจับตากฝนก็แล้ว ยังปากดีเหมือนเดิม” ทาคาชิพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด “ถ้าอยากรู้ก็รีบกินสิจะได้มีแรงเดิน หรืออยากคลานไปก็เชิญ”“คุณมันก็ดีแต่ใช้กำลัง” มิเกลเหลือบตามองข้าวต้มในถ้วย ตอนนี้ท้องของเธอร้องจ้อกๆแล้ว มันม้วนท้องจนปั่นป่วนไปหมดเอาวะ! เป็นไงเป็นกันทนความหิวไม่ไหวแล้ว!ทาคาชิปรายตามองคนตัวเล็กที่นั่งกินข้าวมูมมามด้วยความหิวโหยจนเม็ดข้าวเลอะปาก ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนเบือนหน้าหนีเด็กก็คือเด็กกินไม่ห่วงสวย“คุณทำเองหรอ” หญิงสาวถามขึ้นหลังจากที่กินไปได้ครึ่งชาม ถ้าบอกว่าทำเองจะเหลือเชื่อมากเลยเพราะมันอร่อยมาก“อืม” ชายหนุ่มขานรับสั้นๆ“ไม่น่าเ

ตอนที่ 28 หนีเสือ“แฮกๆๆๆ~” หญิงสาวยืนเหนื่อยหอบอยู่ใต้ไม้ใหญ่ ลำคอแห้งผากเนื่องจากวิ่งหนีมาได้พักใหญ่ “ฟูววววว~”มิเกลพ่นลมหายใจเบาๆพรางกวาดตามองรอบๆมันเต็มไปด้วยป่าสน กลับไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใดเพราะถ้าเกิดไม่วิ่งหนีก็ต้องตกไปเป็นเหยื่อความรุนแรงของเขาอีกสู้หนีตายเอาดาบหน้าไม่ได้“ไปทางไหนดี” ร่างบางหมุนตัวรอบๆไม่รู้ว่าวิ่งมาโผล่ที่ไหนและไม่รู้ด้วยว่าตรงนี้คือส่วนไหนของประเทศญี่ปุ่น “เอาวะ!”มิเกลกัดฟันเดินต่อเพราะตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว หากค่ำคงแย่แน่ๆถ้ายังติดอยู่ในป่า อย่างน้อยเจอถนนซักเส้นก็ยังดีเผื่อมีรถขับผ่านมาจะได้โบกรถขอความช่วยเหลือ ป่านนี้คนของทาคาชิกำลังออกตามหาแน่ๆถ้าถูกจับได้ขึ้นมามีหวังโดนหนักกว่าครั้งที่ผ่านๆมาแน่นอนร่างบางเดินย่ำเท้าไปเรื่อยๆตามป่าสน โชคดีที่ป่าไม่รกจึงมองเห็นทางเดินได้สะดวก รองเท้าที่ใส่เป็นรองเท้าแตะธรรมดาค่อนข้างเดินลำบากเพราะกิ่งไม้น้อยใหญ่ขรูดขาเป็นทางยาวจนเลือดไหลซึม จำต้องฝืนใจกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดเพราะคิดว่ายังไงก็ต้องหนีกลับบ้านให้ได้!...จนกระทั่งพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความหมดหวัง ป่าแห่งนี้คงลึกเกินกว่าจะม