All Chapters of มาเฟียล่ารัก (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น): Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ข้าวราดน้ำปลา“อ๊ะ! เจ็บจัง~” มิเกลกัดปากจนฮ้อเลือด เมื่อราดแอลกอฮอล์ลงบนแผลอีกรอบ ตอนนี้มันทั้งบวมและแดงเนื่องจากเมื่อวานแผลถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก “ฟู้วววว~”ร่างบางพ่นลมให้ใจออกทางปากเมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยพรางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเอง ตอนนี้ทั้งหิวและคอแห้งเนื่องจากขาดน้ำ เสื้อผ้าก็ไม่มีใส่เพราะชุดที่ใส่มานั้นทั้งขาดและเปื้อนเลือดไปหมด มิเกลเคลื่อนผ้าห่มคลุมกายเปลือยไว้แล้วปรายตามองไปยังเสื้อขนสัตว์สีขาวที่มีคราบเลือดแห้งเกรอะคิดถึงไคย์เหลือเกิน ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ...มิเกลกระชับผ้าห่มแน่นขึ้นห้องนี้เหม็นอับไปด้วยกลิ่นเลือด ใจคอของเขาคงจะขังเธอให้ตายในห้องนี้สินะตึกๆๆๆๆเสียงฝีเท้าหนักๆกำลังเดินเข้ามา ร่างบางลนลานกระชับผ้าห่มแน่นขึ้น หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด ภาวะนาอย่าให้เขาเข้ามาทำร้ายอีกเลย ตอนนี้ร่างกายของเธอมันระบมไปหมดแล้ว ริมฝีปากบางเม้มปากจนเป็นเส้นตรงสายตาจับจ้องไปยังประตูตึกๆๆๆๆอย่าเป็นผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย!แอดดดด~ทันทีที่ประตูเปิดออกเจ้าของร่างบางพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่ผู้ชายน่ากลัวคนนั้นแต่ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่

ตอนที่ 13 ทิ้งไว้กลางทางมิเกลนั่งชันเข่ากอดตัวเองอยู่กลางเรือในขณะที่ทาคาชิกำลังขับเรือไปส่งเธออีกฝั่ง ดวงตากลมโตเหลือบมองที่หัวเข่าของตัวเองพบว่ามันช้ำเป็นจ้ำขนาดใหญ่จนปวดหนึบไปทั้งขาอีกไม่นานก็พ้นจากขุมนรกแห่งนี้แล้ว ทุกอย่างที่เกิดจะกลายเป็นเพียงฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอน คงต้องใช้เวลาเยียวยาจิตใจอีกนานเพราะตอนนี้ละอายใจเหลือเกินจนไม่กล้าสู้หน้าไคย์ มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว อยากขอโทษไคย์ที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ปล่อยให้คนใจร้ายย้ำยีทั้งร่างกายและหัวใจ ยิ่งคิดพลันน้ำก็ไหลออกมาดื้อๆหน้างามเงยขึ้นเพื่อให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป ไม่อยากร้องไห้ตรงนี้ กักเก็บน้ำตาไว้พรั่งพรูตอนกลับบ้านดวงตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กเป็นระยะ คงดีใจสินะที่คิดว่าเขาพาขับเรือออกไปส่ง แต่คนอย่างทาคาชิไม่มีวันจบเรื่องนี้ง่ายๆหรอก!“หึ คิดหรอว่าฉันจะไปส่งเธอ” ปากหยักกระตุกยิ้ม ทุกอริยาบทของคนตัวเล็กถูกบันทึกไว้พร้อมส่งให้ไอ้ไคย์ดูแล้วมันจะได้รู้ว่าแฟนของมันกำลังทุกข์ทรมานอยู่คนอย่างทาคาชิไม่เคยปราณีใคร! ผู้หญิงคนนี้ก็แค่หมากในเกมส์ พอใจเมื่อไหร่ค่อยส่งกลับคืนไอ้ไคย์มิเกลเหลือบตามองท้องทะเล ตอนนี้เรือที่นั่งอยู่กำ

ตอนที่ 15 เกลียดผู้หญิงอ่อนแอ“เหอะ! คำก็ไอ้ไคย์ สองคำก็ไอ้ไคย์ หน้าฉันเหมือนมันขนาดนั้นเชียวหรอ” ทาคาชิอุ้มร่างเล็กตรงไปยังบ้านพักตากอากาศสุดหรูในเกาะ อุ้มไปบ่นไป ไม่ชอบเวลาที่มีคนมาว่าเขาหน้าเหมือนมัน ทั้งๆที่เขาเกิดก่อน!บ้านหลังนี้ทาคาชิทุ่มเงินสร้างในราคาหลายร้อยล้านเพราะชอบเกาะแห่งนี้มากจึงทุ่มเงินซื้อไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อน มาเฟียอย่าเขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย นอกจากเพื่อนสนิทอีกสองคนแล้วทาคาชิก็ไม่อยากรู้จักใครอีกเลยเพราะการขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งได้ย่อมอยากมีคนโค่นเขาลงจากบัลลังก์ร่างบางถูกวางลงบนโซฟาเบดในขณะที่เนื้อตัวเปียกปอน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เข้ามาที่นี่เพราะทาคาชิไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย เพราะผู้หญิงบางคนโครตงี่เง่าเอาแต่ใจและเขาเองไม่ค่อยถูกชะตากับผู้หญิงอ่อนแอซักเท่าไหร่ร่างสูงปรายตามองคนที่นอนอยู่ข้างๆดวงตาคมนิ่งเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ความจริงน่าจะทิ้งให้เธอตายๆไปซะ เพราะปกติทาคาชิเองก็ไม่เคยเห็นใจใครอยู่แล้ว มือคู่นี้ผ่านเลือดผ่านปืนมานักต่อนัก มันทั้งหยาบกระด้างและไม่มีความปราณี“เฮ้อ! น่าเบื่อชิบ!” ทาคาชิยกมือเสยผมด้วยความเบื่อหน่าย ไม่ชอบผู้หญิงอ่อนแอแต่กลับ

ตอนที่ 17 จูบแกร๊ก!ทันทีที่ได้ยินเสียงปืนชายหนุ่มเป็นอันต้องหยุดชะงักก่อนเงยหน้าขึ้นมองร่างบางซึ่งกำลังถือปืนสีดำด้านจ่อมาที่หน้าผากของเขา“ถอยออกไป!” มิเกลจ่อปืนมาที่หน้าผากคมพรางหยัดกายเปลือยลุกขึ้น แม้ตอนนี้ร่างกายของเธอจะไร้สิ่งอาภรณ์ปกปิดก็ตาม ชายหนุ่มยอมถอยออกไปแต่โดยดี สายตาคมจับจ้องที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา มันเป็นแววตานิ่งเรียบที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ“ยกมือขึ้น!” หญิงสาวสั่งเสียงเข้มและทาคาชิเองก็ยอมยกมือขึ้นแต่โดย “ถอยออกไป!”“...” ชายหนุ่มไม่พูดอะไรแต่ยอมก้าวถอยหลังออกไปแต่โดยดี วูบหนึ่งมิเกลเห็นริมฝีปากหยักกระตุกยิ้ม “วางปืนลงถ้าไม่อยากเจ็บตัว”“คุณนั่นแหละที่ต้องเจ็บตัว!” แม้มือจะสั่นเพราะเป็นครั้งแรกที่จับปืนแต่ร่างบางพยายามเก็บอาการไว้ให้ได้มากที่สุด หากเขาตุกติกแม้แต่วินาทีเดียวจะลั่นไกทันที “คนชั่วอย่างคุณไม่สมควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ!”“หึ!” ทาคาชิใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยท่าทางยียวนโดยไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใดในขณะที่สองมือยังยกขึ้นเหนือหัว ดวงตาคมมองไปที่หน้าอกอวบก่อนปรายตาลงมองไปยังส่วนล่างของกายงามเพราะคนตรงหน้ายืนโป๊เปลือยอยู่ จนหญิงสาวมองตาเขียวปั๊ด“หยุดมองนะ!” แม้จะอ

ตอนที่ 19 ความเจ็บไม่มีเสียง“ไอ้บัดซบเอ้ย!!!” เสียงข้าวของแตกกระจัดการจายในห้อง ทำให้เหล่าคนรับใช้ต่างวิ่งเข้ามายืนออกันที่หน้าประตูห้องของเจ้าของบ้าน ต่างคนต่างทำหน้าเลิ่กลั่กแต่ก็ไม่มีใครกล้าเปิดประตูเข้าไปไคย์นั่งมองภาพบาดตาบาดใจด้วยสายตาที่กำลังสั่นระริก มิเกลโดนไอ้ทาคาชิบังคับให้กระโดดลงไปในน้ำ มันจะรู้บ้างไหมว่ามิเกลเคยมีความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับทะเลแต่เมื่อเห็นรูปถัดไปมันทำให้ดวงตาของเขาลุกวาวจนถึงขีดสุด มิเกลอยู่ในสภาพสะบักสะบอมตามเนื้อตัวมีร่องรอยถูกทำร้ายและรอยแดงเป็นจ้ำที่หน้าอกมันทำให้รู้ว่ามิเกลโดนไอ้ทาคาชิฝืนใจอีกรอบ!“มะ..ไม่นะ...มิเกล” หัวใจของไคย์กระตุกปวดซ้ำๆแฟนสาวของเขากำลังโดนไอ้ทาคาชิย่ำยี! “โถ่เว้ย!!!”เพล้ง!!!มือใหญ่ปัดข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะจนตกแตกกระจัดกระจายทั่วห้อง ร่างสูงเอนตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก ตั้งแต่วันที่มิเกลหายตัวไปไคย์ไม่เคยหยุดตามหาแฟนสาวเลยจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องราวระหว่างเขากับไอ้ทาคาชิ แต่โชคร้ายที่ไอ้ทาคาชิดึงมิเกลเข้ามาเอี่ยว!กร๊อดดด!ไคย์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ โกรธตัวเองที่ช่วยแฟนสาวไม่ได้