Lahat ng Kabanata ng หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kabanata 221 - Kabanata 230

วาจาของมู่หนิง ทำให้เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในใจของทุกคนทันที“แม่นางจาง เจ้าทำเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าใส่ร้ายฮูหยินของจอมยุทธ์โม่เชียวหรือ”“คนเยี่ยงเจ้า ไม่คู่ควรที่จะอยู่ร่วมกับพวกเราอีกต่อไป รีบไปเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปเสีย”อาจเป็นเพราะความยำเกรงที่มีต่อโม่จิ่นยวน ผู้ประสบภัยธรรมดาเหล่านี้หลังจากฟังคำพูดของมู่หนิงจบ ต่างก็พากันเข้าข้างนางในเมื่อแม้แต่พี่ใหญ่หวังยังรับมือชายผู้นั้นไม่ได้ พวกเขาไหนเลยจะกล้าปล่อยให้ฮูหยินของเขาได้รับความอยุติธรรม“เหลวไหลสิ้นดี”หวังหมาจื่อได้ยินเรื่องราวก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก หันไปตวาดแม่นางจางโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “เจ้าให้ท่าสามีผู้อื่นไม่สำเร็จ ยังคิดจะแว้งกัดใส่ร้ายป้ายสีอีก ที่นี่ไม่ต้อนรับสตรีเช่นเจ้า ไปเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ”พอแม่นางจางได้ยิน ก็รีบคุกเข่าลงอ้อนวอนทันที “พี่ใหญ่หวัง โปรดให้โอกาสข้าสักครั้งเถิด ข้าไม่กล้าอีกแล้ว หากข้าต้องจากที่นี่ไปคนเดียว ไม่เกินไม่กี่วัน ต่อให้ไม่ถูกโจรจับตัวไป ก็ต้องอดตายเป็นแน่”“ตอนนี้เจ้ามาขอความเมตตาจะมีประโยชน์อันใด? ข้าเคยเตือนทุกคนที่มาที่นี่แล้วว่า ห้ามสร้างความเดือดร้อน และห้ามคิดร้ายต่อพวกพ

โม่จิ่นยวนกวาดตามองทุกคน แล้วเอ่ยถึงความคิดที่ปรึกษาหารือกับมู่หนิงออกมาว่า “ตำบลแห่งนี้อาจจะเจอกลุ่มโจรย้อนกลับมาโจมตีได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเรื่องไปซื้อยา พวกเราไปกันไม่กี่คน ส่วนคนที่เหลือให้อยู่ที่นี่คอยปกป้องผู้ประสบภัย”“ข้าจัดแจงไว้เรียบร้อยแล้ว การไปซื้อยาที่อำเภอชิงอวิ๋นในครั้งนี้ จะมีข้า พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้ห้า และอู๋เฉินไปกันห้าคน ส่วนจิ่นยวน เจ๋ออวี่ ท่านแม่ รวมถึงพี่สะใภ้สาม สี่ และหกให้รออยู่ที่นี่ ส่วนเรื่องเด็ก ๆ จิ่นยวนสามารถนำบ้านออกมาจากมิติได้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องนมผงหรือสิ่งอื่นใด”ในฐานะหมอ มู่หนิงย่อมต้องไปซื้อยาที่ตัวอำเภอด้วยตัวเอง เช่นนี้จึงจะหลีกเลี่ยงการถูกร้านยาโขกราคาได้อีกทั้งหากเจอสมุนไพรดี ๆ นางจะได้ซื้อกลับมาให้เยอะหน่อย แล้วนำไปปลูกขยายพันธุ์ในมิติ วันข้างหน้ายามจำเป็นต้องใช้สมุนไพรจีน จะได้ไม่ต้องวุ่นวายลำบากใจโดยเฉพาะโรคระบาดที่จะปะทุขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า สมุนไพรที่ต้องใช้ย่อมมีจำนวนมหาศาล หากเตรียมมาตรการป้องกันไว้ล่วงหน้า ถึงเวลานั้นก็จะสามารถช่วยชีวิตราษฎรได้มากขึ้น“ไม่ได้นะหนิงหนิง เจ้ายังอยู่ไฟ จะติดตามไปตรากตรำเหน็ดเห

ยามนี้มู่หนิงรู้สึกว่าโม่จิ่นยวนสมควรใช้พละกำลังระดับนี้ประมือกับนางหากทำเช่นนี้ต่อไปในระยะยาว ผลลัพธ์ย่อมดียิ่งขึ้น อีกทั้งยามเหนื่อยล้านางยังสามารถดื่มน้ำพุวิญญาณเพื่อบรรเทาความอ่อนล้าได้ประเด็นสำคัญคือโม่จิ่นยวนแข็งแกร่งเกินไป นางอิจฉาคนที่มีกำลังภายในและวิชาตัวเบา เป็นวรยุทธ์จริง ๆ ถึงขั้นจินตนาการไปว่าวันหน้าตนเองไม่ต้องให้ใครพาไป ก็สามารถเหาะเหินเดินอากาศไปเองได้หากวันใดได้กลับไปที่ประเทศจีน ก็ยังสามารถรับใช้ชาติได้ต่อไป“เจ้านาย แบบนี้มันช้าเกินไปนะเจ้าคะ หากยังไม่บำเพ็ญคู่กับนายท่าน ต่อให้พื้นฐานของท่านจะดีเพียงใด หากไม่มีเวลาสักห้าหกปี ก็อย่าหวังว่าจะฝึกวิชาตัวเบาสำเร็จเลย”มู่หนิงเพิ่งจะจินตนาการถึงตรงนี้ เสียงของเหมิงเหมิงก็ขัดจังหวะขึ้นมาทันที“ต้องใช้นานขนาดนั้นเลยหรือ?”มู่หนิงนึกถึงละครโทรทัศน์ที่เคยดูเมื่อก่อน โดยทั่วไปขอเพียงขยันหมั่นเพียรฝึกยุทธ์ ก็จะเรียนรู้กำลังภายในและวิชาตัวเบาได้ในเร็ววันบางเรื่องแค่หนึ่งหรือสองเดือนก็เป็นแล้ว แม้จะไม่เชี่ยวชาญ แต่ก็พอทำได้ทว่าเหมิงเหมิงกลับบอกว่าหากไม่มีเวลาห้าหกปี ก็ไม่มีทางฝึกสำเร็จ“แน่นอนสิเจ้าคะ ท่านนึกว่าเป็

เมื่อเห็นนางยิ้มอย่างเบิกบานใจปานนั้น มุมปากของโม่จิ่นยวนก็ยกยิ้มขึ้นตามอย่างอดไม่ได้“จริงสิ เมื่อครู่เหมิงเหมิงพูดอะไรกับท่านใช่หรือไม่?”มู่หนิงนึกถึงตอนที่โม่จิ่นยวนเหม่อลอยไปชั่วครู่ ก็เดาได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเหมิงเหมิง“ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่บอกว่าเจ้าเพิ่งคลอดลูก ไม่ควรตรากตรำเกินไป ให้ข้าเตือนเจ้าว่าอย่าฝึกกระบี่นานเกินไปในแต่ละวัน”โม่จิ่นยวนไม่ได้บอกนางเรื่องวาจาเหล่านั้นของเหมิงเหมิง จึงช่วยปิดบังเอาไว้“อ้อ!”แม้มู่หนิงจะไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อต่อให้เหมิงเหมิงพูดเรื่องเหล่านั้นกับโม่จิ่นยวน นางก็ทำอะไรเหมิงเหมิงไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างเหมิงเหมิงก็หวังดี ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความรู้ความและน่ารักของนาง นางจะหักใจลงโทษได้อย่างไรสามวันให้หลังหลายวันมานี้โม่จิ่นยวนมักจะออกไปสำรวจร่องรอยรอบด้านกับเจ๋ออวี่เป็นครั้งคราว และค้นพบรังโจรอื่น ๆ อีกหลายแห่ง เหล่าพี่สะใภ้เองก็ซื้อสมุนไพรกลับมาทันเวลาหลังจากมู่หนิงมอบสมุนไพรให้หวังหมาจื่อ นางก็ลงมือต้มยารักษาอาการบาดเจ็บของกระดูกและบาดแผลจากคมดาบต่อหน้าทุกคนหนึ่งรอบ“ยาก็ต้มเช่นนี้แหละ พี่สะใภ้ใหญ่พวกนางซ

“น้องห้า”หยางซูหว่านและมู่อวิ๋นชิงเห็นดังนั้น ก็รีบเข้าไปประคองนางขึ้นด้วยความปวดใจโม่จิ่นยวนใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าไปคว้าตัวเขากลับมา“พี่ห้า เป็นข้าเอง ข้าคือน้องเจ็ด”โม่จิ่นยวนมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน น้ำเสียงสั่นเครืออย่างยิ่ง“อ๊าก~ ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า”“พวกเจ้าล้วนเป็นคนเลว คนเลว”โม่จิ่นอี้รีบนั่งยอง ๆ ลง ใช้สองมือกุมศีรษะเอาไว้“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ อี้เอ๋อร์ของแม่”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เดินร้องไห้เข้ามา คิดจะยื่นมือไปปลอบประโลมจิตใจของเขาโจวชิงอี๋เดินเข้ามาอีกครั้ง คิดจะยื่นมือไปสัมผัสตัวเขาเช่นกัน แต่ปฏิกิริยาของโม่จิ่นอี้กลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิมมู่หนิงเห็นดังนั้น จึงนำเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาจากมิติ ลงมือฝังเข็มให้เขาอย่างรวดเร็วโม่จิ่นอี้ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที“อาการของพี่ห้าในตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก ยิ่งพวกเราอยากเข้าใกล้เขา เขาก็จะยิ่งต่อต้าน” มู่หนิงหันหลังไปมองโม่จิ่นยวน สั่งกำชับว่า “ท่านแบกพี่ห้าขึ้นหลัง พวกเราไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนกันก่อน ข้าจำเป็นต้องตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียดสักรอบ”“ได้สิ”โม่จิ่นยวนพยักหน้าเนื่องจากไม่รู้ว่าบนตัวเขายังมีอาการบาดเจ็บอื่นอีก