Alle Kapitel von หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kapitel 201 – Kapitel 210

นางจำได้ชัดเจนว่าหมอตำแยออกไปแล้ว เหตุใดตอนนี้ถึงได้กลับเข้ามาในรถม้าอีก?แม้จะฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่มู่หนิงก็ยังคงรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยและง่วงซึมจนอยากจะหลับต่อ“แม่นาง เมื่อครู่เจ้าเสียเลือดมากจนสลบไป ครอบครัวของเจ้าต่างก็ร้อนใจแทบแย่ โชคดีที่ตอนนี้ปลอดภัยดีแล้ว ช่วงนี้ต้องพักผ่อนให้มาก จากนั้นก็บำรุงร่างกาย อย่าได้ลำบากตรากตรำจนเกินไปนัก”หมอตำแยไม่ได้กล่าวอะไรมาก เพียงแต่กำชับให้มู่หนิงใส่ใจเรื่องการพักผ่อนและการบำรุงร่างกายในช่วงนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกเขากำลังเร่งเดินทาง แล้วหญิงตั้งครรภ์เกิดเจ็บท้องคลอดกะทันหัน แต่นางก็ไม่ได้สนใจที่จะสอดรู้เรื่องส่วนตัวของผู้อื่น จึงกล่าวเตือนอย่างอ้อมค้อมมาก“ท่านป้า ขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้ถึงสองครั้งสองครา หากไม่ได้ท่าน คราวนี้ข้ากับลูกคงตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่”มู่หนิงขอบคุณหมอตำแยท่านนี้จากใจจริง นางหันไปมองโม่จิ่นยวนอีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น “บนรถม้าของพวกพี่สะใภ้ยังมีเสบียงอยู่บ้าง ตอนที่ท่านพาท่านป้ากลับไปอย่างเงียบ ๆ อย่าลืมให้เสบียงเพิ่มอีกสักหน่อย แล้วก็เงินด้วย ต้องทำให้ท่านป้าและครอบครัวได้อยู่อย่างสุขสบายในภายภาคหน้า”

“ท่านแม่ จิ่นยวนยังไม่กลับมา ให้อู๋เฉินกับเจ๋ออวี่ออกไปตามหาหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ ข้ากังวลว่าเขาจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น”ในใจของมู่หนิงเป็นห่วงความปลอดภัยของโม่จิ่นยวนอย่างยิ่ง กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเจอกับพวกนักฆ่าแม้นางจะรู้ว่าโม่จิ่นยวนสามารถนำปืนออกมาจากมิติได้ทุกเมื่อ แต่ยามนี้ถึงอย่างไรเขาก็ตัวคนเดียว หากเผชิญหน้ากับการไล่ล่าจากกองกำลังใหญ่ เขาย่อมมิอาจรับมือคนจำนวนมากเพียงลำพังได้“ได้”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกกังวลไม่แพ้กัน นางรีบลงจากรถม้าตรงไปยังกระโจมที่เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่นอนพักอยู่ แล้วเรียกให้พวกเขาตื่นเมื่อทราบว่าจนป่านนี้โม่จิ่นยวนก็ยังไม่กลับมา เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่ทั้งสองก็รีบพลิกตัวลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบม้าออกไปตามหาคน“หนิงหนิง ตอนนี้ร่างกายของเจ้าสำคัญที่สุด ต้องพักผ่อนให้มาก ลูกทั้งสองก็ให้พวกพี่สะใภ้ช่วยดูแลเถิด หากพวกเขาหิว พวกเราค่อยอุ้มมาให้เจ้าป้อนนมผง ดีหรือไม่?”“ใช่แล้วหนิงหนิง ตอนนี้เจ้าควรใส่ใจเรื่องการพักผ่อน หากเลี้ยงลูกทั้งสองไว้ข้างกายตลอด จะส่งผลต่อการฟื้นฟูร่างกายของเจ้า แม้พวกเราจะไม่เคยมีลูก แต่ท่านแม่เคยมีนี่

“หนิงหนิง ลำบากเจ้าแล้ว ต่อไปข้าจะไม่ให้เจ้าคลอดลูกอีกเป็นอันขาด”เพียงแค่โม่จิ่นยวนนึกถึงความเสี่ยงจากการคลอดลูกของนางในวันนี้ ในใจก็ยังคงปวดร้าวไม่หายหลังจากนี้เขาจะไม่ยอมให้มู่หนิงตั้งครรภ์และคลอดลูกอีกเด็ดขาด ความอันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ เขาไม่อยากเผชิญเป็นครั้งที่สอง“พอดีเลย ข้าเองก็ไม่อยากคลอดแล้วเหมือนกัน”มู่หนิงพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบจะฝืนไว้ไม่ไหวความเจ็บปวดจากการคลอดลูกนั้น เกรงว่าคงจะจดจำฝังใจไปชั่วชีวิต ไม่มีวันลืมเลือนยิ่งตอนนี้ครรภ์เดียวก็ได้มาถึงสองคน แถมยังเป็นฝาแฝดชายหญิง มีทั้งบุตรชายและบุตรสาวครบ นางยิ่งไม่อยากมีลูกอีก“จริงสิ ชื่อของลูก ๆ ท่านตั้งไว้แล้วหรือยัง?”มู่หนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตั้งชื่อลูก ตลอดทางนางมัวแต่กังวลกับการช่วยเหลือชาวบ้าน นางจึงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้พอนึกถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง รู้สึกราวกับว่าตนเองทำผิดต่อลูกโม่จิ่นยวนยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู “วางใจเถอะ ชื่อของลูก ๆ ข้าตั้งไว้นานแล้ว แถมไม่ได้มีแค่ชื่อเดียว มีทั้งลูกชายและลูกสาว รอเจ้าตื่นขึ้นมา แล้วค่อยตัดสินใจเลือกชื่อให้ลูกทั้งสองคน”โ

“โรงเตี๊ยมนี้มีปัญหาอะไรหรือ?”อวิ๋นชิงชิงไม่มีวรยุทธ์ นางที่จิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ ย่อมไม่พบภัยอันตรายบางอย่างที่ซ่อนเร้น“ตอนนี้ยังบอกยาก ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมโจร หรือว่าเป็นกับดักของคนที่ลอบสังหารพวกเราวางเอาไว้”มู่อวิ๋นชิงขยับเข้าไปข้างกายพลางอธิบายเสียงเบา จากนั้นแตะไหล่ของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยปลอบโยน “พี่สะใภ้สี่ไม่ต้องกลัว พวกเราจะปกป้องท่านเอง”แม้ว่ามิติของมู่หนิงจะสามารถพาคนเข้าไปได้วันละสองคนแล้ว แต่ตอนนี้นางเพิ่งคลอดลูก หากพบอันตราย นางย่อมพาลูกน้อยทั้งสองเข้าไปก่อนเป็นอันดับแรกดังนั้นพวกนางจึงต้องคอยเอาใจใส่ดูแลพี่สะใภ้สี่ที่ไร้วรยุทธให้มากเป็นพิเศษ“อื้ม!”อวิ๋นชิงชิงตอบรับด้วยน้ำเสียงหม่นหมองนางจนปัญญาอย่างยิ่ง รู้สึกว่าตนเองเป็นตัวถ่วงของทุกคนอยู่ตลอดเวลาแต่นางไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ เรื่องนี้ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้นางเคยพยายามแล้ว แต่ก็ไร้ประโยชน์ การฝึกยุทธ์สำหรับนางนั้นเป็นเรื่องเพ้อฝัน เปรียบเสมือนการสีซอให้ควายฟังตำราวรยุทธ์รู้จักนาง แต่นางกลับอ่านตำราเหล่านั้นไม่รู้เรื่อง และฝึกวรยุทธ์ไม่เป็น“พี่สะใภ้สี่ อย่าลืมว่าตอนนี้ท่าน

“เจ้าอย่าได้วู่วาม ก็แค่โดนนินทา เนื้อหนังไม่ได้หลุดหายไปเสียหน่อย ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนี้”เย่อู๋เฉินยื่นมือออกไปคว้าตัวเขาไว้ ใช้คำพูดที่เขายั่วยุตนเอง ตอกกลับไปทั้งหมดเจ๋ออวี่ “...”“ข้าไม่สน ข้าจะไปเชือดมัน”เจ๋ออวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ในใจยังคงไม่ยอม เขาแบกดาบใหญ่เตรียมจะออกไปฟันคนเย่อู๋เฉินดึงแขนเขาไว้อีกครั้ง “พอเถอะ คนกลุ่มนั้นไม่น่ากลัวหรอก พวกเราแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไปก่อน รอดูว่าพวกมันจะมาไม้ไหน”ยามนี้ วรยุทธ์ของเย่อู๋เฉินสูงส่งกว่าเจ๋ออวี่มาก ดังนั้นคำพูดของคนข้างล่าง จึงมีเพียงเย่อู๋เฉินเท่านั้นที่ได้ยินส่วนอีกคนหนึ่งที่สามารถใช้กำลังภายในฟังเสียงคนจากระยะไกลได้ ย่อมเป็นโม่จิ่นยวน“ท่านได้ยินอะไรบ้าง?”มู่หนิงเห็นเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก็รู้ทันทีว่าเขากำลังแอบฟังคนข้างล่างคุยกันโม่จิ่นยวนเอื้อมมือมาโอบนางไว้ในอ้อมแขน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่มีอะไร แค่กลุ่มคนธรรมดาที่พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง พวกมันแค่อยากชิงทรัพย์ กำลังปรึกษากันว่าจะทำให้พวกเราสลบ เพื่อชิงเงินทองไปได้อย่างไร”เมื่อมู่หนิงรู้ว่าไม่ใช่คนที่ตามล่าพวกเขา ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก“หากเป็นเพ