All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 211 - Chapter 220

เมื่อมู่อวิ๋นชิงก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัว เห็นอาหารวางเรียงรายเต็มโต๊ะ ก็น้ำลายสอด้วยความอยากอาหารพี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านกล่าวเสริม “ไม่เลวจริง ๆ ข้ายังไม่เคยเจอโรงเตี๊ยมที่เลี้ยงอาหารมื้อใหญ่แก่แขกเช่นนี้มาก่อน”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เองก็พยักหน้ารัว ๆ พลางยกนิ้วโป้งให้เสี่ยวเอ้อร์ “ข้าเองก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน ต้องบอกเลยว่า โรงเตี๊ยมของพวกเจ้าช่างมีน้ำใจนัก หลงจู๊ต้องเป็นคนดีมากแน่ ๆ ”หลงจู๊ที่ยืนฟังอยู่ข้างนอก เมื่อได้ยินคำเยินยอจากคนกลุ่มนี้ ใบหน้าของเขาก็ยิ้มแป้นจนแทบจะเบ่งบานเป็นดอกไม้แล้ว“กินเข้าไปเถอะ ๆ ยิ่งกินมากเท่าไร ก็ยิ่งหลับสบาย”เสี่ยวเอ้อร์อีกคนจ้องมองห้องพักชั้นบนด้วยสายตาเป็นประกาย ราวกับเห็นกองเงินกองทองมากมายกองอยู่ตรงหน้า“อื้ม! หอมจริง ๆ ”ฟางเหวินคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเข้าปาก แล้วหันไปชมเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ “ใช้ได้เลยนี่ อาหารร้านของพวกเจ้าอร่อยมาก”“ปลาตุ๋นน้ำแดงนี่ก็ไม่เลว ดับกลิ่นคาวได้ดีทีเดียว”โจวชิงอี๋คีบเนื้อปลาขึ้นมา เพียงลิ้มรสคำเล็ก ๆ ก็รับรู้ถึงรสชาติต้องยอมรับว่า ถึงแม้นี่จะเป็นโรงเตี๊ยมโจร แต่การต้อนรับก็นับว่าดีเยี่ยมจริง ๆ ถึงแม้จ้องจะ

“เป็นไปไม่ได้”เสี่ยวเอ้อร์ส่ายหัวไปมา สลัดความคิดในหัวออกไปจนหมดสิ้น “เขาเป็นแค่เด็กตัวน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วัน จะไปมีสายตาดูแคลนได้อย่างไร”มู่หนิง “...”สงสัยเหลือเกินว่า เจ้าเป็นตัวตลกที่ลิงส่งมาหรือไรทว่าคำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ กลับทำให้เกิดความสงสัยขึ้นในใจนางความเย็นชาของบุตรชายนั้น เป็นเพราะกรรมพันธุ์ที่สืบทอดมาจากโม่จิ่นยวนแต่กำเนิดหรือว่า...มู่หนิงไม่กล้าคิดต่อ บางทีอาจเป็นเพราะตัวเองทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ จึงอ่อนไหวมากเกินไปอีกอย่าง โม่จิ่นยวนในประวัติศาสตร์ก็เป็นคนเย็นชามากจริง ๆ การที่ลูกจะเหมือนพ่อก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกอะไร“อุแว้~”โม่ซีเหยียนอาจจะได้กลิ่นคนแปลกหน้า นางจึงเบะปากน้อย ๆ แสดงท่าทางไม่พอใจและเอาแต่ร้องไห้จ้าทารกน้อยวัยเพียงไม่กี่วัน เสียงร้องย่อมไม่ดังลั่น แค่ส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนลูกแมวน้อยโชคดีที่เสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้มีลูกของตัวเอง จึงรู้วิธีปลอบเด็ก“เด็กดี อย่าร้องนะ เดี๋ยวอาจะโยกให้เจ้าเอง”เสี่ยวเอ้อร์กลัวเหลือเกินว่า นางจะร้องไห้จนทำให้พวกผู้ใหญ่ที่อุตส่าห์วางยาจนสลบไปตื่นขึ้นมา จึงรีบอุ้มโม่ซีเหยียนขึ้นมาเขย่าเบา ๆ แล้วโยกไปมาอย่า

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รอง แล้วเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง ท่านตามข้ากลับไปดูสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนอู๋เฉินและเจ๋ออวี่ พวกเจ้าคอยคุ้มกันทุกคนให้ดี”ในกลุ่มนี้ วรยุทธ์ของเขาและเย่อู๋เฉินสูงส่งที่สุด ดังนั้นจึงต้องมีคนหนึ่งอยู่เฝ้าที่นี่แม้ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจะยังไม่พบคนที่ฮ่องเต้สารเลวส่งมาไล่ล่า แต่เพื่อความปลอดภัย ก็ยังต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง“ได้”เย่อู๋เฉินพยักหน้า “พี่ใหญ่โม่ท่านวางใจเถอะ ข้าจะดูแลพี่หญิงมู่หนิงและทุกคนในครอบครัวให้ดี”ขณะที่โม่จิ่นยวนกำลังจะจากไป มู่หนิงก็นำถังไก่ทอดและแฮมเบอร์เกอร์ที่ศูนย์ศูนย์สองทำเสร็จออกมาจากมิติ “เมื่อคืนทุกคนยังทานข้าวไม่อิ่ม ของเหล่านี้ท่านนำติดตัวไปแบ่งกันกินกับพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองระหว่างทาง อีกอย่าง หากพบความเคลื่อนไหวอะไร ท่านก็ติดต่อเหมิงเหมิง ให้เหมิงเหมิงมาบอกข้าอีกที”“อืม!”โม่จิ่นยวนรับแฮมเบอร์เกอร์และไก่ทอดมา จากนั้นจึงออกเดินทางไปพร้อมกับหยางซูหว่านและฟางเหวินมู่หนิงนำเก้าอี้หลายตัวและโต๊ะตัวหนึ่งออกมาจากมิติ เมื่อเย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่จัดวางเรียบร้อยแล้ว นางก็นำแฮม

หวังหมาจื่อ “...”ช่างเป็นพระโพธิสัตว์คุ้มครองโดยแท้โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ทำเรื่องโหดร้ายทารุณจนเกินไป มิเช่นนั้นป่านนี้ชีวิตน้อย ๆ คงจบสิ้นไปนานแล้ว“อีกอย่าง หากมิใช่เห็นแก่ที่พวกเจ้ามิได้ชั่วช้าถึงที่สุด เพียงชิงทรัพย์ไม่ได้คิดเอาชีวิต ป่านนี้พวกเจ้าคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว”มู่อวิ๋นชิงอุ้มโม่ซีเหยียน หยอกล้อกับเด็กน้อยแล้วส่งยิ้ม ในขณะที่ปากก็พูดจาเหน็บแนมพวกหวังหมาจื่อ“ขอบคุณทุกท่านที่ไว้ชีวิตขอรับ”หวังหมาจื่อรีบประจบประแจงแล้วกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “เป็นพวกเราเองที่มีตาแต่หามีแววไม่ ขอเหล่าจอมยุทธ์โปรดอย่าได้ถือสาหาความพวกเราเลย”จากนั้นเฉินหลานจือก็หันไปมองเขา แล้วเอ่ยถาม “บอกมาเถอะ เมืองของพวกเจ้ามีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่? ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเมืองนี้ พวกเราก็สังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว เพราะที่นี่มีคนน้อยเกินไป ต่อให้เป็นยามค่ำคืน แต่มันก็เงียบสงัดจนผิดวิสัย”หวังหมาจื่อถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงสาเหตุ “ความจริงแล้วข้ามิใช่คนเมืองนี้ขอรับ คนดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ เหลืออยู่แค่ไม่กี่คนแล้ว ก่อนหน้านี้เกิดภัยแล้งอย่างหนัก ทำให้มีผู้ประสบภัยเร่ร่อนไปทั่

เพราะตลอดการเดินทางที่ผ่านมา รังโจรป่าที่พวกนางถล่มไปนั้นไม่ใช่แค่หนึ่งแห่งหรือสองแห่งแล้ว“เมื่อไม่นานมานี้ พวกเราพบว่าเมืองนี้มีอุโมงค์ใต้ดิน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกโจรป่าบุกเข้ามาจับคนไปอีก ทุกคนจึงตัดสินใจลงไปใช้ชีวิตอยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน แล้วเหลือคนที่พอมีวรยุทธ์ไม่กี่คนคอยเฝ้าโรงเตี๊ยมไว้ความจริงแล้วคนที่เหลือรอดในตอนนี้ ส่วนใหญ่เป็นคนแก่ เด็ก และสตรี รวมถึงบุรุษที่บาดเจ็บและยังไม่หายดีพวกเราเองก็ไม่รู้ว่าจะยืนหยัดไปได้นานแค่ไหน บางทีอาจจะครึ่งเดือน หรือหนึ่งเดือน ถ้านานหน่อยก็อาจจะครึ่งปีแต่หลังจากครึ่งปีไปแล้ว พวกเราจะยังมีชีวิตรอดจากเงื้อมมือโจรป่าเหล่านั้นได้หรือไม่ เป็นสิ่งที่เราไม่อาจรู้ได้เลย”เมื่อหวังหมาจื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาคู่นั้นที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน กลับหม่นแสงจนเกือบจะไร้ซึ่งประกายชีวิตและความหวังแล้วอาจกล่าวได้ว่า เขาได้ปล่อยวางเรื่องความเป็นความตายไปแล้วหรืออาจกล่าวได้ว่า เขาคาดเดาจุดจบในอนาคตไว้เรียบร้อยแล้วเมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างพากันเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง“ไม่เป็นไรหรอก พวกเราจะช่วยจัดกา