Lahat ng Kabanata ng หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kabanata 241 - Kabanata 250

ผู้ใต้บังคับบัญชาซึ่งอยู่อีกด้าน มองเขาพลางถามด้วยความสงสัยรองแม่ทัพจางทอดถอนใจ ก่อนจะอธิบายว่า “พวกเจ้าก็เห็นพฤติกรรมของแม่ทัพโม่และฮูหยินโม่เมื่อครู่นี้แล้ว บัดนี้ความระแวดระวังของพวกเขามีมากยิ่งนัก หากพวกเราเอ่ยปากขอพึ่งพิงอาศัยในยามนี้ อย่าได้หวังว่าจะยอมตกปากรับคำเลย ไม่แน่ว่าพวกเราอาจถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนที่จะแฝงตัวเข้าไปเป็นไส้ศึกก็ได้”“ในเมื่อไม่มีวาสนาต่อกันแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็มาอวยพรให้วันข้างหน้าครอบครัวท่านแม่ทัพโม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเถิด”รองแม่ทัพจางรู้ดี โม่จิ่นยวนเมื่อข้ามผ่านแม่น้ำยาวไปแล้ว หลังจากนี้ก็จะไปใช้ชีวิตอยู่ที่แคว้นฉู่ดินแดนต้าโจว ได้สูญเสียแม่ทัพท่านนี้ไปตลอดกาลแล้วหากมีวาสนาต่อกัน หลังจากนี้จะต้องได้พบกันอีกครั้งหนึ่งแน่“หัวหน้า ท่านดูทางนั้น ข้าตาฝาดไปหรือไม่? ในแม่น้ำมีเรือสำราญหนึ่งลำ มิหนำซ้ำยังทำจากเหล็กกล้าทั้งลำด้วย อีกทั้งความเร็วในการแล่นไปยังเร็วกว่าเรือไม้ ที่สำคัญฝีพายไม่มีสักคน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”คนที่นั่งยองอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ครั้นเห็นเรือสำราญลำใหญ่แล่นออกไปเอง ก็คิดว่าตนเองตาฝาด จึงขยี้ตาทั้งสองข้างของตนเองแรง ๆ ก่อนจะพ

“เหล้าผลไม้คืออะไรหรือ? ทำจากผลไม้หมักงั้นหรือ? แบบเดียวกับเหล้าบ๊วยใช่หรือไม่?”สิ่งแรกที่เฉินหลานจือนึกถึง ก็คือเหล้าบ๊วยที่ชาวเมืองหลวงนิยมหมักกัน“ไม่ใช่ เป็นเหล้าผลไม้ที่เหมิงเหมิงแลกมาให้ พอดื่มเข้าไปแล้วรสชาติไม่ต่างจากน้ำหวานพวกนี้เลย ก่อนหน้านี้ข้าเคยลองชิมมาแล้วนิดหน่อยตอนอยู่ในมิติ”มู่หนิงพูดจบ ก็หยิบเหล้าผลไม้อีกจำนวนหนึ่งออกมาจากมิติเพราะเวลาภายในห้องเก็บของถูกหยุดไว้ และตอนที่นางนำของเหล่านี้ใส่เข้าไป พวกมันล้วนผ่านการแช่เย็นมาก่อน ดังนั้นพอหยิบออกมาตอนนี้มันจึงยังคงเย็นอยู่เหมือนเดิมเหล้าผลไม้หลากสีสัน ช่างดูแปลกใหม่ยิ่งนักโม่จิ่นอี้เพิ่งเข้าร่วมกับพวกเขาไม่นาน พอเห็นอุปกรณ์ อาหาร เครื่องดื่มรวมถึงสุรามากมายที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกงุนงงสับสนขึ้นมาทันใดน้องสะใภ้เจ็ดสุดยอดเกินไปแล้ว มีของเล่นแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตเยอะแยะมากมายถึงเพียงนี้เชียวหลังจากย่างเนื้อย่างเสร็จ กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งไปทั่วทุกคนก็ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย มีเพียงโม่จิ่นอี้ที่นั่งอยู่ด้านข้างท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ทำตัวไม่ถูกโจวชิงอี๋คีบเนื้อวัวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง พร้อมจุ่มน้ำจิ้ม

“เชื่อฟังเถิด เจ้านั่งพักให้สบาย รออีกเดือนครึ่งให้ร่างกายเจ้าฟื้นฟูแข็งแรงเต็มที่แล้ว เจ้าอยากจะอุ้มสักเท่าใดก็อุ้มได้”โม่จิ่นยวนเองก็ไม่ให้นางเช่นกัน พร้อมบอกชัดเจนตรงไปตรงมาอีกว่า ช่วงนี้อย่าเจ้าอย่าได้คิดจะอุ้มลูกเชียวแม้เขาจะรู้ว่ามู่หนิงพักฟื้นร่างกายในมิติจนแข็งแรงดีแล้ว ทว่าในโลกความเป็นจริงนั้นวันเวลาเพิ่งผ่านพ้นไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง เขาย่อมไม่วางใจให้นางอุ้มพวกลูกตอนนี้ หากวันข้างหน้ายังหลงเหลืออาการป่วยหลังคลอดบุตรขึ้นมาจริง ๆ ถึงตอนนั้นเขาคงรู้สึกผิดบาปในใจไปจนตายแน่“ก็ได้”มู่หนิงตอบกลับอย่างจนใจก็เป็นไปเช่นนี้ ทุกคนต่างพูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทางกระทั่งถึงยามค่ำแคว้นฉู่ทางนี้จะว่าไปก็น่าอัศจรรย์เหมือนกัน ทั้งที่ชายแดนทางตอนใต้ของต้าโจวในอดีต ประสบภัยแล้งซ้ำซาก ราษฎรเดือดร้อนไร้ที่พึ่งพิง แต่ทางฝั่งนี้กลับมีภูเขาเขียวชอุ่มน้ำใสสะอาด เดินไปทางไหน พืชผลของพวกชาวบ้านล้วนแต่งอกงามอวบอ้วนสมบูรณ์ไปหมด“ฟ้าเริ่มมืดแล้ว บัดนี้พวกเรายังเดินทางไม่ถึงตัวเมือง คืนนี้เกรงว่าต้องพักในรถม้าชั่วคราวแล้ว”โม่จิ่นอี้เห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ เบื้องหน้ากลับยังคงมีเพียงพื

“การควบคุมของเมืองไถโจว เข้มงวดกว่าเขตชายแดนทางใต้ของต้าโจวมาก บัดนี้พวกเราไม่มีอะไรเลย โดยเฉพาะหนังสือผ่านทางซึ่งเป็นเอกสารสำหรับยืนยันตัวตน แบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดเรื่องเข้าเมืองด้วยซ้ำ”หยางซูหว่านพี่สะใภ้ใหญ่ทอดสายตามองกำแพงเมืองซึ่งสูงตระหง่าน รวมถึงพวกทหารที่กำลังยืนตรวจค้นผู้คนซึ่งต่อแถวยาวอยู่ตรงบริเวณประตูเมือง ก็เผยสีหน้าอึดอัดลำบากใจออกมา“เรื่องนี้ง่ายจะตายมิใช่หรือ ในมิติของน้องสะใภ้เจ็ดมิใช่ว่ามีที่ให้ซ่อนตัวได้หรอกหรือ พวกเราก็แค่ใช้วิธีเดิมแบบที่ผ่านมา แบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มแล้วเข้าเมืองแบบนั้นก็ได้แล้วนี่นา”มู่อวิ๋นชิงสะใภ้หกมิได้รู้สึกว่าเป็นปัญหาอะไร เพราะมู่หนิงจะพาพวกนางเข้าไปเมื่อใดก็ได้อยู่แล้วโม่จิ่นยวนอธิบายว่า “ความหมายของพี่สะใภ้ใหญ่ก็คือ ลำพังแค่พวกเราจะเข้าเมืองยังยากเพียงนี้ หลังจากนี้หากจะลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไถโจวในระยะยาว มีแต่จะยิ่งลำบากมากขึ้น หากวันหนึ่งถูกทางการตรวจพบว่าเป็นบุคคลไร้ทะเบียนราษฎร์ ก็จะถูกขับไล่ออกจากเมืองทันที หนักกว่านั้นอาจถึงขั้นถูกสงสัยก็ได้ว่าพวกเราเป็นจารชน และถูกจับกุมอีก”“อยากได้ใบผ่านทาง เรื่องนี้ง่ายจะตายไปมิใ

“ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสองโปรดรอประเดี๋ยว ข้าขอไปปลุกภรรยาข้าก่อน”โม่จิ่นยวนได้ยินน้ำเสียงของพวกเขา รวมถึงเห็นว่าวิธีการจัดการของพวกเขาค่อนข้างใช้ได้ทีเดียว ดังนั้นตนเองจึงสุภาพตอบเช่นกัน และยอมให้ความร่วมมือในการสืบสวนกับพวกเขาด้วยความให้เกียรติจากนั้นเขาก็เหลือบมองซ้ายขวาอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าด้านนอกห้องพักของเย่อู๋เฉิน รวมถึงห้องของมารดาและบรรดาพี่สะใภ้คนอื่น ๆ ต่างก็มีทหารยืนเฝ้าอยู่ห้องละสองนายเช่นกันเมื่อกลับเข้าไปในห้องแล้ว เขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้มู่หนิงฟัง“ไปกันเถิด”มู่หนิงเองก็มิได้พูดอะไรเช่นกัน สองคนต่างอุ้มบุตรคนละคนและเดินออกไปจากห้องอันที่จริงไม่ต้องเดา นางและโม่จิ่นยวนรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเอาเรื่องพวกเขาไปฟ้องร้องทางการกระทั่งมาถึงโถงใหญ่ตรงชั้นหนึ่ง หลังจากทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า อวิ๋นชิงชิงก็สบถอย่างไม่สบอารมณ์ออกมา “ทุเรศสิ้นดี พวกข้าเพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่ก็วันนี้ หาได้กระทำเรื่องชั่วร้ายใดไม่ มิได้ฆ่าคนมิได้ทำผิดกฎหมาย ใครกันที่เอาพวกเราไปฟ้องทางการ”“อะแฮ่ม~”เถ้าแก่ที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ได้ยินประโยคนี้ ก็กระแอมออกมาทันทีมู่หนิงทอดสายตามองไป เขา