All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 261 - Chapter 270

โม่จิ่นยวนมองซวนหยวนเฉินที่ถูกทุบตีจนหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังนึกไม่ออกว่าคนผู้นี้เป็นใคร จึงเอ่ยถามเสียงเย็น “เจ้าเป็นใคร?”“เขาน่ะ ก็คือคนลามกคนหนึ่ง พวกเราเดินเที่ยวข้างนอก พอกลับเข้าโรงเตี๊ยม คนผู้นี้เห็นหนิงหนิงก็พุ่งเข้ามากอดทันที แถมยังเรียกนางว่าพี่หญิงเทพธิดาอีก”เฉินจือหลานยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นางก้าวออกมาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“อะไรนะ? เจ้าบังอาจลวนลามพี่หญิงมู่หรือ”เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่ได้ยินดังนั้น ก็โมโหจนก้าวเท้าไปข้างหน้า และล้อมซวนหยวนเฉินไว้อีกครั้งแต่โม่จิ่นยวนอยู่ที่นี่ ต่อให้พวกเขาอยากจะลงมือเพียงใด ก็ยังไม่ถึงคราวของพวกเขาไม่อย่างนั้น เจ้าหมอนี่คงถูกซ้อมจนปางตายแน่เมื่อโม่จิ่นยวนได้ยิน กลิ่นอายรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปในทันที ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเย็นเหยียบ เขาปรายตามองซวนหยวนเฉินจากมุมสูง “เจ้ากอดภรรยาข้าอย่างนั้นหรือ?”มู่หนิง “...”เด็กผู้น่าสงสารคนนี้ กำลังจะซวยอีกแล้วความจริงแล้วตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นซวนหยวนเฉิน นางก็จำเขาได้แล้วเพียงแต่วิธีการทักทายของเจ้าเด็กคนนี้ ช่างไม่เหมาะสมจริง ๆ หากเป็นในยุคปัจจุบัน นี่เรียก

ความคิดของซวนหยวนเฉินนั้นเรียบง่าย เขาคิดว่าตนเองอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเย่อู๋เฉิน ย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะเข้ากับมู่หนิงไม่ได้อ้านอิ่งกล่าวขึ้นอีกครั้ง “นายท่าน! ท่านไม่เคยคิดบ้างหรือว่า ที่ผู้มีพระคุณไม่อยากข้องเกี่ยวกับท่าน เป็นเพราะฐานะของท่าน?”ซวนหยวนเฉินขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “หมายความว่าอย่างไร?”อ้านอิ่งอธิบาย “ท่านลองคิดดูเถิด ตระกูลโม่ขึ้นชื่อว่าเป็นขุนนางผู้ภักดีไปทั่วหล้า หลายแคว้นต่างอยากได้คนที่มีความจงรักภักดีเช่นนี้ไปรับใช้ แต่ฮ่องเต้แคว้นต้าโจวกลับเห็นแก่ตัว เนรเทศพวกเขาไม่พอ ยังส่งคนมาตามล่าระหว่างทางอีก เรื่องนี้มันน่ารังเกียจยิ่งนัก แต่สิ่งที่น่าเสียใจยิ่งกว่าก็คือความผิดหวังจนใจหนาวเหน็บ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับทางราชการอีก”“สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนที่ท่านเชิญพวกนางทานข้าวในตอนแรก จริง ๆ แล้วทุกคนยังพูดคุยกันได้ดี แต่พอท่านเปิดเผยฐานะออกมา พวกเขาแทบจะไม่พูดอะไรอีกเลยใช่หรือไม่? สิ่งนี้บอกอะไร? บอกว่าพวกเขาไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับทางการจริง ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าท่านคือองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งแคว้นฉู่”ซวนหยวนเฉิน “...”พูดเช่นนี้

โม่ซีเย่เพียงกะพริบตาปริบ ๆ ยังคงไม่ร้องไห้ไม่งอแงเช่นเดิม“หนิงหนิง! พวกเจ้าตื่นกันหมดแล้วหรือ”ขณะที่มู่หนิงกำลังป้อนนมผงให้โม่ซีเหยียนอยู่นั้น แม่สามีและเหล่าพี่สะใภ้ก็ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี“เย่เอ๋อร์ยังไม่ได้กิน ข้าจะไปป้อนเย่เอ๋อร์เอง”มู่อวิ๋นชิงเห็นมู่หนิงป้อนนมให้โม่ซีเหยียนเพียงคนเดียว และนมอีกขวดหนึ่งยังวางอยู่ที่ข้างเตียง ก็รู้ทันทีว่าโม่ซีเย่ยังไม่ได้กิน นางจึงพุ่งพรวดเข้าไปด้วยความรวดเร็วเหล่าพี่สะใภ้ “...”น้องหกคนนี้เคลื่อนไหวเร็วจริง ๆ ราวกับกลัวว่าพวกนางจะเข้าไปแย่งนางอย่างนั้นแหละมู่อวิ๋นชิงอุ้มเด็กน้อย แล้วหยิบขวดนมป้อนให้เขา พลางยิ้มแย้มอย่างมีความสุข“หนิงหนิง เมื่อเช้าจิ่นยวนบอกพวกเราว่าเจ้ากับเด็ก ๆ กำลังนอนหลับอยู่ ให้พวกเรากินข้าวเช้ากันก่อนไม่ต้องไปรบกวนเจ้า พวกเราเลยกินกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าอยากกินอะไรหรือไม่ เดี๋ยวแม่ลงไปบอกเสี่ยวเอ้อร์ให้ยกขึ้นมา”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เดินมาที่ข้างเตียง พี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านรีบเลื่อนม้านั่งมาให้นางนั่งลง ก่อนจะเอ่ยถามมู่หนิงด้วยความอ่อนโยน“ท่านแม่ ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ในมิติมีของกินเยอะแยะ อีกอย่าง ศูนย์ศูนย์สองยัง

เขามองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าทั้งอ้านอิ่งและอ้านเยว่ไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว จึงควักเงินซื้อผลไม้เคลือบน้ำตาลมากินสองไม้...หลังจากมู่หนิงพวกนางมาถึงจวนหลังใหม่ ก็เริ่มลงมือจัดห้องหับให้เหล่าพี่สะใภ้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางได้กักตุนพวกที่นอน โซฟาของต่าง ๆ เอาไว้ในมิติมากมายเตียงไม้ ตู้เสื้อผ้า เก้าอี้ โต๊ะ เครื่องเรือนต่าง ๆ ที่อยู่ในห้องที่เจ้าของเดิมเคยใช้ของเหล่านี้นางเก็บเข้ามิติไปทั้งหมด ก่อนจะนำสิ่งของทันสมัยที่เหมิงเหมิงแลกมา เอาออกมาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดนอกจากนี้ ในห้องพักที่ไม่มีใครอยู่ นางยังติดตั้งโคมไฟตั้งโต๊ะ เพื่อความสะดวกในการใช้งานยามค่ำคืนส่วนเรื่องสายไฟนั้นจัดการได้ง่ายมาก นางเพียงแค่นำเครื่องปั่นไฟแบบไร้เสียงสองเครื่อง ไปวางไว้ในห้องใต้ดินก็สิ้นเรื่องอย่างไรเสีย ที่นี่ก็เป็นเรือนส่วนตัว ปกติย่อมไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้ามาอยู่แล้ว โดยเฉพาะห้องนอนของสตรี จึงไม่มีทางที่ใครจะมาพบเห็น ส่วนบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่จะมาดูแลทำความสะอาดจวน พวกนางไม่ต้องการ เพราะมีหุ่นยนต์ที่เป็นของรางวัลจากมิติอยู่แล้ว ปัจจุบันมีทั้งหมดสิบแปดตัว ต่อให้แบ่งส่วนหนึ่งไว้ทำงานในมิติ ก็ยัง

“พี่หญิงมู่! ในที่สุดท่านก็มาแล้ว ขืนท่านยังไม่มา ข้าคงโดนเขาตีตายแน่ ๆ ”ซวนหยวนเฉินเห็นมู่หนิง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกราวกับว่าเห็นเทพธิดาจุติลงมาเพื่อช่วยชีวิตเขาโดยเฉพาะ เขาเพิกเฉยต่อสิ่งที่ศูนย์ศูนย์เจ็ดเพิ่งรายงานมู่หนิง แล้วรีบร้องทุกข์ทันที “ท่านรีบจัดการบ่าวคนนี้เถิด เขาไม่รู้จักกฎระเบียบเลยสักนิด ข้าบอกให้เขาเข้าไปรายงานท่านว่าข้ามาหา แต่เขากลับแสร้งทำเป็นเดินเข้าเรือนไปครู่หนึ่ง แล้วออกมาบอกว่าท่านไม่รับแขก ที่ข้าปีนกำแพงเข้ามา หนึ่งคือเพราะข้าอยากเจอท่านจริง ๆ และสองคือข้าจะมาเตือนท่านว่า ให้ไล่เขาออกจากจวนเสีย อย่าได้ใช้คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเช่นนี้เลย”มู่หนิงมองสภาพสะบักสะบอมของเขาแล้ว มุมปากก็พลันกระตุกรัว ๆ “เขาไม่ได้โกหกหรอก เขาเข้ามารายงานข้าจริง ๆ แต่เพราะในจวนกำลังยุ่ง ข้าจึงสั่งไว้เองว่าไม่รับแขก ส่วนท่านเอง ต่อให้ศูนย์ศูนย์เจ็ดไม่ยอมให้เข้าทางประตูหน้า ท่านก็ไม่ควรปีนกำแพงบ้านข้า การกระทำเช่นนี้มันแย่มาก รู้หรือไม่?”“ข้า... ข้าผิดไปแล้ว”เมื่อซวนหยวนเฉินได้ยินดังนั้น ไหล่ทั้งสองข้างก็ตกลงมาด้วยความห่อเหี่ยว ก่อนจะเงยหน้าขึ้น มองนางด้วยสายตาตัดพ้อ “แต่ท่านเคยบอ