All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 251 - Chapter 260

โม่จิ่นยวนวางดินสอลง จากนั้นก็หยิบผ้าอนามัยสำหรับสตรี และกางเกงชั้นในที่ทำจากผ้าฝ้ายบริสุทธิ์ออกมา แล้วแกะห่อออก “ยังมีสิ่งนี้อีก ปกติแล้วยามที่สตรีมีระดู มักจะใช้แถบผ้าห่อขี้เถ้าเอาไว้ ทั้งยังนำกลับมาใช้ซ้ำ ซึ่งทั้งไม่สะอาดและไม่ถูกสุขอนามัย แต่สิ่งนี้สะดวกสบายมาก เพียงแค่สวมกางเกงนี้ แล้วแปะผ้าอนามัยลงไปข้างบน เปลี่ยนทุก ๆ สองชั่วยาม รับรองว่าแห้งสบายและสะอาดสะอ้าน หากใครมามากหน่อย ก็เปลี่ยนให้บ่อยขึ้นได้”ท่านอย่าได้มองว่านี่เป็นของใช้ส่วนตัวของสตรีแล้วรู้สึกว่าอัปมงคล เพราะสิ่งนี้จะช่วยสร้างสุขอนามัยและความสะดวกสบายให้แก่สตรีทุกคน“อีกทั้งสตรีต้องมีระดูเดือนละหนึ่งครั้ง ท่านรู้หรือไม่ว่าหากสิ่งนี้ผลิตขึ้นเป็นจำนวนมากในแคว้นฉู่ จนกระทั่งสามารถส่งออกไปค้าขายต่างแคว้นได้ในที่สุด จะสร้างรายได้มหาศาลให้แก่แคว้นฉู่เพียงใด?”ในสมัยโบราณ เรื่องระดูของสตรี มักทำให้บุรุษรู้สึกอัปมงคล ทว่าโม่จิ่นยวนกลับแนะนำมันด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่มีความรังเกียจแม้แต่น้อย“แม่ทัพโม่ ของไม่กี่อย่างที่ท่านกล่าวมาก่อนหน้านี้ ข้ารู้สึกว่าเข้าทีมาก แต่สิ่งที่เรียกว่าผ้าอนามัยนี่... ข้าว่าช่างมันเถอะ”นายอำเภออว

หยางซูหว่านรู้สึกเกรงใจ มีที่ไหนกันที่มาเยือนครั้งแรก ทานมื้อเที่ยงแล้วยังจะอยู่ทานมื้อค่ำอีกฮูหยินโจวเอ่ยขึ้น “ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก พวกเราสามพี่น้องกับพวกท่านเจ็ดพี่น้องถูกชะตากันเหลือเกิน ทานข้าวเสร็จแล้ว พวกเราจะได้คุยกันต่ออีกหน่อย”อนุภรรยาหวัง “นั่นสิ ทานข้าวแล้วคุยกันต่ออีกสักหน่อย อีกอย่างข้าเห็นแม่สามีของพวกท่านเองก็ดูจะสนทนากับแม่สามีของพวกเราถูกคอไม่น้อย ตลอดทั้งบ่ายไม่มาดูพวกเราเลยสักนิด แสดงว่าพวกนางก็ถูกชะตากัน”อนุภรรยาถัง “เด็กน้อยสองคนนี้ข้ายังอุ้มไม่หนำใจเลย อยู่เล่นต่ออีกหน่อยเถิด”อนุภรรยาถังนั้นรักเด็กเป็นพิเศษ ตลอดทั้งบ่ายหากนางไม่อุ้มโม่ซีเหยียน ก็ต้องอุ้มโม่ซีเย่เอาไว้ในอ้อมกอด บรรดาพี่สะใภ้อยากจะเข้าไปอุ้มบ้าง นางยังแทบไม่อยากจะปล่อยมือมู่หนิงและคนอื่น ๆ จึงต้องตอบตกลงอย่างจนปัญญากว่าจะทานมื้อค่ำเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้วตอนที่โม่จิ่นยวนและมู่หนิงกำลังจะกลับ นายอำเภออวี๋และฮูหยินโจวยังยืนกรานจะส่งคนไปคุ้มกันพวกเขากลับไป “พวกเจ้าทั้งหลาย ไปส่งท่านแม่ทัพโม่และบรรดาฮูหยินกลับโรงเตี๊ยมให้ดี แล้วกำชับหลงจู๊ให้ดูแลพวกเขาดี ๆ ได้ยินหรือไม่”“ขอรับ ใต้เท้า”

มู่หนิงกล่าวจบ นางกับโม่จิ่นยวนก็พากันมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของโจวชิงอี๋และโม่จิ่นอี้“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~”“ใครกัน?”โจวชิงอี๋ที่กำลังจะอาบน้ำให้โม่จิ่นอี้ เมื่อได้ยินว่ามีคนเคาะประตู ก็นึกว่าคนของทางการมาเยือนอีกคราเมื่อเปิดประตูออก ก็พบว่าเป็นมู่หนิงและโม่จิ่นยวน“เป็นน้องเจ็ดกับน้องสะใภ้เจ็ดนี่เอง มาเถิด รีบเข้ามาคุยกันข้างใน”ทันทีที่เห็นมู่หนิงและโม่จิ่นยวนทั้งสองคน โจวชิงอี๋ก็รู้ทันทีว่าพวกเขามาด้วยจุดประสงค์ใดเมื่อมู่หนิงเข้ามาในห้องแล้ว โม่จิ่นยวนก็หมุนตัวปิดประตูลงทันทีโจวชิงอี๋เอ่ยขึ้น “น้องเจ็ด น้องสะใภ้เจ็ด! พวกเจ้ารอสักครู่ ให้พี่ห้าของพวกเจ้าล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย แล้วค่อยไปในมิติพร้อมกัน”มู่หนิงกล่าวว่า “พี่สะใภ้ห้า น้ำนี้ท่านเก็บไว้ใช้อาบเองเถิด ในมิติมีน้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์ ให้พี่ห้าใช้น้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์อาบ จะช่วยฟื้นฟูร่างกายของเขาได้รวดเร็วยิ่งกว่า”โจวชิงอี๋ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะเตรียมเสื้อผ้าให้พี่ห้าสักชุด แล้วค่อยไปที่มิติพร้อมกัน”เวลาในมิตินั้นต่างจากโลกภายนอกภายนอกเพียงหนึ่งคืน แต่ในมิติกลับยาวนานถึงห้าวัน จะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~”“น้องเจ็ด น้องสะใภ้เจ็ด รีบตื่นเร็ว ธรณีพิบัติแล้ว หากไม่ออกจากคฤหาสน์ จะอันตรายมาก”ทั้งสองคนเพิ่งจะสวมเสื้อผ้าเสร็จ เสียงเคาะประตูรัว ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของโม่จิ่นอี้ธรณีสะเทือน?มู่หนิงครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังไม่เข้าใจความหมายของโม่จิ่นอี้“น่าจะเป็นแรงสั่นสะเทือนของมิติเมื่อครู่ ทำให้พี่ห้าตกใจ กลัวว่าพวกเรายังหลับอยู่ จึงรีบมาเรียกพวกเราออกไป”โม่จิ่นยวนจูงมือของนาง พลางอธิบายพร้อมกับเดินออกไปข้างนอกเมื่อเขาพูดเช่นนี้ มู่หนิงก็เข้าใจทันทีว่า ที่แท้ธรณีพิบัติที่พี่ห้าพูดก็คือแผ่นดินไหวดูเหมือนว่าสมัยโบราณ แผ่นดินไหวจะเรียกว่าธรณีสะเทือนโม่จิ่นยวนเปิดประตูห้องออกมา เห็นโม่จิ่นอี้ที่กระวนกระวายใจอย่างยิ่ง จึงตบไหล่พี่ชายเบา ๆ กล่าวปลอบโยน “พี่ห้าไม่ต้องตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่ธรณีพิบัติ เป็นมิติของหนิงหนิงกำลังอัปเกรด”“อัปเกรด?”โม่จิ่นอี้เพิ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก ในใจจึงยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง“ก็คือมิติกำลังขยายใหญ่ขึ้น ไปเถิดพี่ห้า ข้ากับหนิงหนิงจะพาท่านออกไปดูข้างนอก แล้วท่านจะเข้าใจเอง”โม่จิ่นยวนอธิบายสั้น ๆ ก่อนจะช่วยมู่หนิงพยุงเขาลงจากชั

อันที่จริงเขาก็เคยสวมเสื้อผ้าสีอื่นอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ใช่ชุดโบราณ หากแต่เป็นชุดนอนลำลองที่นางเตรียมไว้ให้เขาใส่ในมิติ“เถ้าแก่ ช่วยห่อเสื้อผ้าพวกนี้ให้ข้าด้วย ขนาดก็คือ...”มู่หนิงชี้ไปยังเสื้อผ้าหลายชุดที่แขวนอยู่ด้านในสุด ซึ่งมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่สีขาว สีฟ้าขาว สีน้ำเงินเข้ม สีม่วงเข้ม สีแดงขาว และสีเทาขาวดุจหมึกพู่กัน“ได้เลยขอรับฮูหยิน”เถ้าแก่เห็นนางซื้อเยอะขนาดนี้ ก็ยิ้มแก้มปริจนแทบหุบไม่ลง“น้องสะใภ้เจ็ด เสื้อผ้าพวกนี้เจ้าซื้อให้น้องเจ็ดหรือ?”พี่สะใภ้ใหญ่เห็นนางซื้อเสื้อผ้าหลากสีสัน แต่ขนาดตัวกลับเป็นของโม่จิ่นยวนทั้งหมด จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยมู่หนิงพยักหน้าเบา ๆ “เจ้าค่ะ ซื้อให้จิ่นยวน”ฟางเหวินเดินเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น “แต่น้องเจ็ดนอกจากเสื้อผ้าสีดำขลับแล้ว เขาก็ไม่ใส่สีอื่นเลย”“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ?”มู่หนิงสงสัยยิ่งนัก ในมิติเขาก็ยอมสวมชุดนอนสีอื่นที่นางเตรียมไว้ให้มิใช่หรือเหตุใดในชีวิตจริง เขาถึงใส่แต่ชุดสีดำหยางซูหว่านส่ายหน้า เป็นเชิงว่าตนเองก็ไม่รู้ “ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องนี้พวกเราไม่เคยถามน้องเจ็ดเลยสักครั้ง”มู่อวิ๋นชิงเอ่ยขึ้น “อันที่จริงเมื่อก่อน