Lahat ng Kabanata ng หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kabanata 361 - Kabanata 370

“อีกอย่างน้องสะใภ้เจ็ดเป็นคนที่เก่งกาจมากทีเดียว นางไม่เพียงแต่คิดค้นหม้อไฟและเนื้อย่างเท่านั้น แต่ยังทำหม้อไฟเสียบไม้ ไก่แช่น้ำมันพริก ปิ้งย่าง แล้วก็ยังมีพวกอาหารตะวันตกอย่างสเต๊กเนื้อ พาสต้า แฮมเบอร์เกอร์ รวมถึงเครื่องดื่มพวกนี้ด้วย นางทำเป็นสารพัดอย่าง”เมื่อพูดถึงมู่หนิง ใบหน้าของอวิ๋นชิงชิงก็เต็มไปด้วยความชื่นชมและยกย่องนี่เป็นเพียงการชมเชยแค่ผิวเผินเท่านั้น ถ้าจะให้พูดจริง ๆ เล่าทั้งวันทั้งคืนก็ไม่หมด“ว้าว! น้องสะใภ้เจ็ดเก่งกาจเกินไปแล้วกระมัง”มู่หรงอิ๋งฟังจบ ก็อยากทานอาหารอร่อย ๆ ที่อวิ๋นชิงชิงกล่าวถึงบางอย่างแค่ฟังชื่อก็น่าอร่อยแล้ว แต่นางก็นึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าหม้อไฟเสียบไม้ ไก่แช่น้ำมันพริก รวมถึงพาสต้าและแฮมเบอร์เกอร์นั้นจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรส่วนสเต๊กเนื้อนั้นยังพอฟังเข้าใจ อย่างน้อยก็รู้ว่าทำมาจากเนื้อวัวปิ้งย่างก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง คงจะคล้ายกับเนื้อย่างของแดนตะวันตกพวกนาง สรุปคือเป็นของที่ทำให้สุกด้วยการย่างแต่หากพูดถึงปิ้งย่างแล้ว ปิ้งย่างของแดนตะวันตกพวกนางนั้นยอดเยี่ยมที่สุด ถึงตอนนั้นนางจะต้องแสดงฝีมือ ทำแกะย่างทั้งตัวอันแสนอร่อยออกมาให้ทุกคนได้ลิ้มลอง

หยางซูหว่านและฟางเหวินช่วยกันกางโต๊ะเก้าอี้ เมื่อกางเสร็จแล้วก็เริ่มลงมือเชือดไก่เชือดเป็ดอวิ๋นชิงชิงและมู่หนิงถือผักไปล้างที่ริมทะเลสาบ ส่วนมู่อวิ๋นชิงก็ลงมือหั่นเนื้อบนโต๊ะที่จัดเตรียมไว้โจวชิงอี๋และมู่หรงอิ๋งทั้งสองคนกำลังตั้งครรภ์ ทุกคนจึงไม่อยากให้พวกนางทำงาน แต่พวกนางอยู่นิ่งไม่ได้ จึงคว้ามีดมาช่วยมู่อวิ๋นชิงหั่นผักหั่นเนื้อด้วยกันหลังจากมู่หนิงล้างผักเสร็จ เตาไฟของโม่จิ่นยวนและโม่จิ่นเฉินก็ก่อเสร็จเรียบร้อยพอดี“จิ่นยวน! พวกเราเข้าไปในป่าหาผักป่ามาผัดกินกัน”มู่หนิงดึงโม่จิ่นยวน แสร้งทำเป็นเข้าไปหาผักป่าในป่าช่วยไม่ได้จริง ๆ ในบรรดาเนื้อสัตว์ที่พวกนางเตรียมมามากที่สุดคือไก่และเป็ดที่ยังมีชีวิต เพราะมีเพียงทำเช่นนี้ ถึงจะเก็บรักษาไว้ได้ดีที่สุดส่วนผักอย่างมันฝรั่ง หัวหอมใหญ่ มันเทศ ฟักทอง ฟักเขียว และผักกาดขาว ซึ่งเป็นผักที่เก็บรักษาได้นาน ในรถม้าของพวกเขาก็เก็บไว้ไม่น้อยแต่สำหรับผักสดใบเขียวนั้นไม่มีวิธีอื่น ตามสภาพอากาศเช่นนี้ ผักสดพวกนี้อย่าว่าแต่ทิ้งไว้หนึ่งวันเลย เพียงแค่ครึ่งวันก็เหี่ยวเฉาจนหมดสภาพแล้วโม่จิ่นยวนเดินเคียงข้างมู่หนิงเข้าไปในป่า ถือโอกาสล่ากระต

แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ก็ยังทนดูไม่ได้ หลังจากดุด่าไปประโยคหนึ่ง นางก็รีบหันหลังกลับเพื่อหลบเลี่ยงจะมีก็แต่มู่หนิงในฐานะคนยุคปัจจุบัน เมื่อเห็นภาพนี้ กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆอย่างไรเสียตอนที่ฝึกอยู่ในกองทัพ ก็ไม่ได้แบ่งแยกชายหญิง อย่าว่าแต่อากาศร้อนเลย ต่อให้เป็นวันที่หิมะตกหนัก ก็มีโอกาสที่จะถูกสั่งให้ถอดเสื้อท่อนบนแล้วลงไปฝึกแช่ในน้ำแข็งได้“พี่สี่ พี่ห้า อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ พวกท่านไปจับปลามาจากที่ไหนกัน เหตุใดถึงได้เยอะขนาดนี้?”มู่หนิงมองปลาที่ร้อยด้วยเชือกหญ้าในมือของพวกเขา นางก้าวเข้าไปยกขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ “แถมยังตัวใหญ่ขนาดนี้ ดูแล้วน่าจะหนักไม่ต่ำกว่าสี่สิบห้าสิบชั่งกระมัง”สิ่งที่สำคัญคือ ปลาที่พวกเขาจับมาล้วนเป็นปลาเฉาปลาชนิดนี้ ไม่ว่าจะนำมาทำอาหารจีน หรือเอาไปลวกในหม้อไฟ ก็ล้วนอร่อยมากนัก“หนิงหนิง?”โม่จิ่นยวนเห็นเหล่าพี่สะใภ้หันหลังกลับโดยสัญชาตญาณ เขาก็หันไปมองแวบหนึ่ง เมื่อมองบุรุษทั้งสี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พบว่ามู่หนิงนอกจากจะไม่หลบสายตาแล้ว ยังเดินเข้าไปอยู่ตรงหน้าบุรุษทั้งสี่คนนั้นอีกนี่เป็นเพราะรูปร่างของเขาไม่ดีพอหรือ?หรือว่าหุ่นของเขาดึงดูดนางไม่มากพ

“พี่หญิงมู่! ข้ามีเม็ดยาพิษที่สามารถใช้ควบคุมคนได้ ท่านคิดจะรับพวกเขาไว้หรือ? หากอยากรับไว้ ก็ให้พวกเขากินยาเม็ดนี้เข้าไปเสีย”เย่อู๋เฉินหยุดเป่าขลุ่ย ล้วงขวดยาออกมาจากอก จากนั้นเทยาออกมาสองเม็ด“นี่คือยาอะไรหรือ?”มู่หนิงมองยาเม็ดสีแดงที่มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วแดง แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยโม่จิ่นยวนพินิจดู ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง “หรือว่านี่คือยาเม็ดกัดกร่อนใจ? หากทานยานี้เข้าไป ทุกคืนวันเพ็ญขึ้นสิบห้าค่ำของทุกเดือนจะรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น และหากไม่ได้รับยาระงับพิษเกินสองเดือน ในคืนวันเพ็ญของเดือนที่สาม จะได้รับความทรมานแสนสาหัสจนสุดท้ายก็ขาดใจตาย”“ช่างเป็นยาที่ร้ายกาจนัก หากพวกเขาทั้งสองคนกินยาเม็ดนี้เข้าไป ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะก่อเรื่องหรือมีการทรยศหักหลังอีก”“จริงด้วย ๆ ”“ใช่แล้ว ถูกต้อง”เมื่อคนตระกูลโม่ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็พากันส่งสายตาชื่นชมไปทางเย่อู๋เฉินหากเป็นเมื่อก่อน ในยามที่พวกเขายังยึดมั่นในคุณธรรม คงจะเบือนหน้าหนีและรังเกียจยาชนิดนี้ หรือแม้กระทั่งมองว่าเป็นเรื่องที่โหดร้ายผิดศีลธรรมเพราะคนที่ใช้ของพวกนี้มาควบคุมผู้อื่น ย่อมเป็นคนชั่วช้าเจ้าเล่ห์ที่น่ารังเกียจท

เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ได้ยินดังนั้น ก็รีบแย่งตอบก่อน “เรียนแม่นางมู่ เมื่อประมาณครึ่งปีก่อน จู่ ๆ พวกเราก็ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เนื้อความในนั้นระบุประมาณว่า แม่ทัพโม่จะเดินทางผ่านที่นี่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงแคว้นฉู่ในช่วงเวลานี้หากคิดจะสังหารคนตระกูลโม่ ช่วงเวลานี้ถือเป็นโอกาสที่ดีที่สุดเพราะแม่ทัพโม่เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงที่สุดในจวนตระกูลโม่ ขอเพียงเขาจากไป การที่พวกเราจะจับตัวคนตระกูลโม่ที่เหลือก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือภายหลังพวกเราจึงคิดว่า ฆ่าหนึ่งคนก็คือฆ่า ฆ่าสองคนก็คือฆ่าเช่นกันแม่ทัพโม่จะไปเมืองหลวงย่อมต้องผ่านเส้นทางนี้ มิสู้...มิสู้ลงมือกำจัดเขาที่นี่ก่อน แล้วค่อย... ค่อยกลับไปสังหารคนในครอบครัวของเขาที่เมืองไถโจว”เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสใหญ่เห็นสายตาเย็นชาของทุกคนที่จ้องเขม็งมาที่เขา ก็อดไม่ได้ที่จะหนาวสั่นไปทั้งตัว“เพียง... เพียงแต่ไม่ได้คาดคิดว่า พวก... พวกท่านจะ... จะเดินทางไปเมืองหลวงกันทั้งครอบครัวเช่นนี้”“ดังนั้นตอนที่พวกเราพบว่าพวกท่านอยู่กันพร้อมหน้า ก็ยิ่งข่มความต้องการที่จะลงมือเอาไว้ไม่อยู่”ผู้อาวุโสใหญ่ยิ่งพูดไป เสียงของเขาก็ยิ่งเบาลงเร