หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท의 모든 챕터: 챕터 351 - 챕터 360

โม่จิ่นยวน “...???”เรื่องนี้ฟังดูแล้ว ไม่เหมือนนิสัยของเขาเลยสักนิด เหตุใดจึงมีข่าวลือพวกนี้ออกมาได้“เป็นอะไรไป? ฟังจบแล้วอึ้งไปเลยหรือ?”มู่หนิงเห็นปฏิกิริยาของเขา ก็รู้สึกขบขันยิ่งนักโม่จิ่นยวนมองนางด้วยความปวดใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มิน่าเล่าเจ้าถึงได้ลำบากใจกับเรื่องนี้นัก หากเปลี่ยนเป็นข้า ข้าก็คงลำบากใจที่จะบอกเจ้าเช่นกัน แต่สิ่งที่ข้าบอกเจ้าได้ชัดเจนก็คือ ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ชั่วชีวิตนี้ข้ายอมรับเจ้าเพียงคนเดียว”เขารู้ใจตัวเองดี และรู้ว่าตนเองชอบมู่หนิงที่ตรงไหนหากพูดตามจริง หลี่เชียนเชียนนางเป็นคนดีจริง ๆ เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ตามมาตรฐาน แต่สิ่งที่เขามั่นใจก็คือ นางไม่ใช่คนประเภทที่เขาจะชอบแต่นี่ก็เป็นเพียงความประทับใจที่มีต่อนางในอดีตเท่านั้นหลังจากมาที่เมืองไถโจว การกระทำทุกอย่างของนาง ล้วนทำให้เขารู้สึกรังเกียจ“ข้ารู้ว่าในใจท่านมีเพียงข้า ข้าจึงเลือกที่จะเชื่อใจท่าน แล้วเล่าเรื่องนี้ให้ท่านฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว”มู่หนิงซบลงในอ้อมอกเขา นางไม่ได้รู้สึกว่าการปรากฏตัวอีกครั้งของหลี่เชียนเชียนจะกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างนางกับโม่จิ่นยว

มู่หนิงเป็นคนช่างสังเกตและใส่ใจในรายละเอียดเสมอ ปฏิกิริยาของโม่จิ่นยวนเมื่อครู่ มิใช่ว่านางไม่สังเกตเห็น“จิ่นยวน! เหตุใดท่านถึงชอบสวมเสื้อผ้าสีดำนัก? ข้าได้ยินท่านแม่กับพวกพี่สะใภ้บอกว่า ท่านสวมเพียงชุดสีดำมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้เป็นเพราะเหตุใด?”มู่หนิงเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ศูนย์ศูนย์สองยกอาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะแล้ว นางมองโม่จิ่นยวนที่กำลังปอกเปลือกไข่ให้นาง แล้วเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยอยู่ภายในใจนางเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่แล้ว มีข้อสงสัยอันใดก็จะถามออกไปตรง ๆท่าทางปอกไข่ของโม่จิ่นยวนชะงักไปอีกครั้ง ครู่ต่อมาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อันที่จริงก็ไม่มีอะไร ข้าชอบสวมเสื้อผ้าสีดำ เพียงเพราะมันสกปรกยาก หากไม่ทันระวังเปื้อนคราบเลือดก็มองไม่ออก และไม่เหมือนกับเสื้อผ้าที่มีสีสัน พอเปื้อนเลือดแล้วจะดูน่าหวาดกลัวชวนให้ใจสั่น”เมื่อมู่หนิงได้ยิน ในใจก็พลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาโม่จิ่นยวนส่งไข่ที่ปอกเสร็จแล้วลงในชามของนาง ก่อนจะกล่าวต่อ “ตอนเด็ก ๆ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ และพี่รอง ทุกครั้งที่ออกไปรบ มักจะได้รับบาดเจ็บกลับมาที่ค่ายทหารเสมอ มีครั้งหนึ่งท่านแม่พาข้าไปส่งเสบียงข้าวของให้พวกเขา ข้าเคยเห็นส

เพราะเขากังวล เขากลัวว่าวันหนึ่งนางจะหายไปมู่หนิงมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน กล่าวด้วยแววตาแน่วแน่ “หากวันนั้นมาถึงจริง ๆ ข้าก็จะไม่กลับไป นอกเสียจากว่าจะสามารถพาท่านและครอบครัวไปด้วยได้ มิฉะนั้นข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยรักแห่งนี้ ยิ่งไม่มีวันทอดทิ้งบุรุษที่ยอดเยี่ยมอย่างท่าน”นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นโม่จิ่นยวนรู้สึกไม่มั่นคงถึงเพียงนี้“จะ... จริงหรือ?”โม่จิ่นยวนแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามู่หนิงไม่ควรทำเช่นนี้ จึงเอ่ยเสียงเบา “ทว่าโลกในอีกพันปีข้างหน้าคือบ้านที่แท้จริงของเจ้า หากตอนนั้นเจ้าไม่กลับไป ต้องเสียใจภายหลังเป็นแน่”มู่หนิงหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “อะไรคือบ้านที่แท้จริง? ยามนี้จวนตระกูลโม่ต่างหากคือบ้านของข้า เพราะที่นี่มีสามีของข้า มีลูก ๆ ของข้า มีท่านแม่ มีท่านพี่ พี่สะใภ้ และยังมีสหายอีกมากมาย นี่ต่างหากคือบ้านที่แท้จริง”ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนั้นดีมาก ทว่าทั้งชีวิตนี้ของนางได้อุทิศให้แก่ประเทศชาติไปแล้ว นางไม่เคยมีชีวิตที่แท้จริงเป็นของตนเองเลยเพราะไม่ว่าจะไปที่ใด นางล้วนไปพร้อมกับภารกิจและแม้ว่านางจะมีอสัง

“ปะป๊าหม่าม้า? ทำงาน?”นี่เป็นครั้งแรกที่โม่จิ่นยวนได้ยินคำศัพท์แปลก ๆ เช่นนี้ แต่ก็พอจะเข้าใจความหมายโดยรวม “ปะป๊าหม่าม้า หมายถึงท่านพ่อกับท่านแม่ ส่วนทำงาน หมายถึงการออกไปทำงานหรือ?”มู่หนิงพยักหน้าพลางตอบรับ “ใช่แล้ว ก็เป็นเช่นนี้ ในโลกอีกพันปีข้างหน้า คำเรียกท่านพ่อท่านแม่ของพวกเราได้เปลี่ยนเป็นปะป๊ากับหม่าม้าแล้ว”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แววตาของมู่หนิงก็ค่อย ๆ หม่นลงเล็กน้อยโม่จิ่นยวนเคยได้ยินนางเล่ามาก่อนว่า นางเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก เพราะมีความสามารถพิเศษเรื่องมิติ จึงถูกทางการจับตามอง สุดท้ายก็ถูกเชิญตัวไปฝึกฝนจนกลายเป็นนายพลโม่จิ่นยวนมือหนึ่งอุ้มลูก อีกมือหนึ่งโอบมู่หนิงไว้ แม้ว่าจะไม่เอ่ยคำใด แต่มู่หนิงก็สัมผัสได้ถึงการปลอบโยนจากเขา“ไม่ต้องห่วง ข้าสบายดี”เมื่อมู่หนิงเห็นลูก ๆ ดื่มนมเสร็จแล้ว ก็นำขวดนมเก็บเข้ามิติ และรู้สึกว่าแขนของโม่จิ่นยวนยังคงโอบนางไว้ไม่ยอมปล่อย นางจึงยิ้มพลางอธิบายต่ออาจเป็นเพราะไม่ค่อยได้พูดเรื่องพวกนี้ น้ำเสียงของมู่หนิงจึงราบเรียบยิ่งนัก “ในช่วงแรก ข้าเองก็ต้องการปะป๊ากับหม่าม้ามาก ถึงขั้นเคยโกรธแค้นพวกเขา แค้นว่าเหตุใดพวกเขาถึงทิ้งข้า

“อิ๋งอิ๋ง! ตื่นมากินมื้อเช้าได้แล้ว ทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่”โม่จิ่นเฉินเรียกมู่หรงอิ๋งให้ตื่นมู่หรงอิ๋งพอได้ยินว่าทุกคนกำลังรอนางทานข้าวอยู่ ก็ตกใจจนรีบลุกขึ้นมา สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบตามโม่จิ่นเฉินไปยังห้องอาหาร“ขออภัยด้วย ข้า... ข้ามาสายแล้ว”มู่หรงอิ๋งมาถึงห้องอาหาร ใบหน้าก็แดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน อธิบายกับทุกคนอย่างประหม่า “ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาสายจริง ๆ เป็นเพราะเมื่อคืนในห้องเย็นฉ่ำสบายอุรา ข้าจึงหลับลึกไปหน่อย ไม่นึกเลยว่าพอตื่นมาอีกทีจะเลยเวลามื้อเช้าไปเสียแล้ว”จะทำอย่างไรดี?เห็นว่าผู้คนในแคว้นฉู่และแคว้นต้าโจวให้ความสำคัญกับธรรมเนียมปฏิบัติในครอบครัวมากนางเพิ่งมาวันแรก ก็ให้ทุกคนรอเสียแล้ว พวกเขาจะรังเกียจนางหรือไม่ จะคิดว่านางตั้งใจก่อเรื่องหรือไม่?มู่หรงอิ๋งรู้สึกประหม่าจนไม่รู้ว่าจะวางมือวางไม้ไว้ตรงไหนดีฮูหยินผู้เฒ่าโม่มองออกว่านางกำลังประหม่า และรู้ว่านางกำลังกังวลเรื่องใด บนใบหน้าจึงปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล “อิ๋งอิ๋ง! ครอบครัวเราไม่ได้มีกฎเกณฑ์มากมายขนาดนั้น วันหน้าเจ้าอยากนอนนานเท่าไรก็นอนไปเถอะ พอตื่นแล้วค่อยมากินข้าว