โม่จิ่นเฉินถึงกับเงียบไป “…”ซวนหยวนเฉินปาดน้ำตา มองโม่จิ่นเฉิน ก่อนถามอย่างฉงน “พี่หญิงมู่ พี่ใหญ่โม่ ท่านผู้นี้คือ?”มู่หนิงกล่าวแนะนำ “ท่านนี้คือโม่จิ่นเฉิน พี่สี่ของพี่ใหญ่โม่ของท่าน”“คารวะพี่สี่”ซวนหยวนเฉินกล่าวทักทายโม่จิ่นเฉินอย่างเรียบร้อยสุภาพ“ถะ…ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”โม่จิ่นเฉินประสานมือสองข้าง ค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อมถึงที่สุดซวนหยวนเฉินเห็นเช่นนั้น ก็รีบเข้ามาพยุงเขาขึ้น พร้อมเอ่ย “พี่สี่! ตรงนี้มีแค่พวกเราไม่กี่คน ท่านไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนี้ เรียกข้าว่าเสี่ยวเฉิน เหมือนกับพี่หญิงมู่และพี่ใหญ่โม่ก็ย่อมได้”“เสี่ยวเฉิน? เรื่องนี้…”โม่จิ่นเฉินเหลือบมองโม่จิ่นยวนและมู่หนิง คล้ายจะถามว่าเรียกแบบนี้เหมาะสมจริงหรือ?ถึงอย่างไรพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ ส่วนพวกเขาเป็นเพียงข้าราชบริพาร ไหนเลยจะมีขุนนางคนใดเรียกขานนามลำลองของฮ่องเต้เช่นนี้“เดี๋ยวก็ชิน”มู่หนิงและโม่จิ่นยวนหาได้สนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ไม่ เพียงพยักหน้าให้เขาเชิงว่าวางใจเถิดซวนหยวนเฉินนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่จู่ ๆ ทั้งสามคนก็ปรากฏตัวกลางอากาศ จึงถามขึ้นด้วยความสงสัยอย่างถึงที่สุด “พี่หญิงม
続きを読む