หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท의 모든 챕터: 챕터 341 - 챕터 350

“รีบลุกขึ้นเถิด”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ประคองทั้งสองขึ้นมา มองมู่หรงอิ๋งที่เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ก็หยิบกำไลหยกเนื้อน้ำแข็งที่ตั้งใจเตรียมไว้ออกมา และยื่นให้นาง “อิ๋งอิ๋ง แม่ไม่มีสมบัติชั้นดีอะไรมอบให้เจ้า แต่กำไลวงนี้มอบไว้ให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะชอบมัน ขอบใจเจ้ายิ่งนักที่ช่วยชีวิตจิ่นเฉินไว้ หากไม่ได้เจ้าช่วยชีวิตเขาไว้ ชั่วชีวิตนี้พวกเราคงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกแล้ว”“เป็นพระคุณยิ่งนักเจ้าค่ะท่านแม่ กำไลวงนี้ข้าโปรดปรานที่สุด”มู่หรงอิ๋งรับกำไลมา และสวมมันบนข้อมือทันที ก่อนจะยิ้มอย่างเบิกบานมีความสุข“จริงสิ อิ๋งอิ๋ง ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักเอาไว้ คนผู้นี้คือพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าหยางซูหว่าน คนผู้นี้คือพี่สะใภ้รองฟางเหวิน คนผู้นี้คือสะใภ้สาม…”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่แนะนำคนในครอบครัวให้นางรู้จักทีละคนกระทั่งสายตาสุดท้ายมาหยุดที่มู่หนิง นางยิ้มแย้มอย่างเต็มที่ แต่แฝงด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณอย่างล้นพ้น “ส่วนคนผู้นี้คือน้องสะใภ้เจ็ดของเจ้า นามว่ามู่หนิง พวกข้ามาถึงแคว้นฉู่อย่างปลอดภัยได้ ก็เพราะความดีความชอบของหนิงหนิงนี่แหละ ส่วนเจ้าตัวน้อยสองคนที่อุ้มอยู่ข้าง ๆ ตรงนั้นนามว่าโม่ซีเย่ และอีกคนโ

โม่จิ่นยวนโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนอย่างลึกซึ้ง เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ครั้งนี้ข้ามิได้ทำไปเพื่อสิ่งอื่น แต่เพื่อหลังจากมีอำนาจจะได้ปกป้องเจ้าและลูก ๆ รวมถึงคนในครอบครัว ทว่าสิ่งที่ข้าคิดไว้คือเป็นแม่ทัพในนามของแคว้นฉู่ หลังจากนั้นก็จะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองไถโจวแห่งนี้ไปจนชั่วชีวิต นอกเสียจากเมืองไถโจวถูกรุกรานจากกองทัพศัตรู ข้าจะนำทัพออกศึก นอกเหนือจากเวลานั้นข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าและพวกลูก ๆ ที่เมืองไถโจวแห่งนี้”มู่หนิงรู้ว่าเขาเป็นห่วงนางและบุตรทั้งสองคนเสมอมา แต่เขาก็มีความคิดของตนเอง ขอแค่เดินตามเส้นเวลาของประวัติศาสตร์ไปเท่านั้นก็เพียงพอแล้วก่อนหน้านี้เหตุผลที่โม่จิ่นยวนไม่ยอมรับข้อเสนอของซวนหยวนเฉินที่จะให้เขาเป็นแม่ทัพแห่งแคว้นฉู่ ก็เพราะตอนนั้นเขายังไม่เจอพี่สี่ ในใจของทุกคนล้วนยังคงมีความห่วงใยค้างคาบัดนี้เจอตัวพี่สี่แล้ว ความกังวลภายในใจของเขาในที่สุดก็คลี่คลายลง ดังนั้นจะมีความคิดอื่นเพิ่มเติมเข้ามาก็ถือเป็นเรื่องปกติ“ท่านตัดสินใจเองได้เช่นนี้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว ชายชาตรีมีปณิธานแรงกล้าไปไกลทั่วทุกทิศ ไหนเลยจะมัวอุดอู้อยู่ที่เดิมแบบนี้ไปได้ตลอด ท่านโปรดจำไว้ ไม่ว่าท่านคิดจะทำอะไ

“ย่อมได้แน่นอน”อวิ๋นชิงชิงอิงแอบในอ้อมอกของเขา เล่าเรื่องราวตลอดสองปีที่ผ่านมาทีละเล็กทีละน้อยให้เขาฟังทั้งหมด“ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่ดี ทำให้เจ้าต้องลำบากทรมานมากมายเพียงนั้นตลอดเส้นทางเนรเทศ”โม่จิ่นเฉินได้ฟังประสบการณ์ระหว่างการเนรเทศของพวกนางแล้ว ในใจเขาก็ปวดร้าวยิ่งนักยิ่งรู้สึกตำหนิตนเองที่ในยามซึ่งครอบครัวและภรรยาต้องการตนเองที่สุด เขากลับสูญเสียความทรงจำและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลยสักนิดช่างน่าละอายใจเสียจริง“ท่านอย่าเอาแต่พูดว่าขอโทษอะไรแบบนี้เลย เรื่องที่ผ่านไปแล้วมันก็ผ่านไปแล้ว เรื่องสูญเสียความทรงจำก็ไม่ใช่ความผิดของท่านสักหน่อย เรื่องนี้ท่านเองก็มิได้ตั้งใจ ตอนนี้พวกเราควรใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้ดีต่างหาก”อวิ๋นชิงชิงซบอยู่ในอ้อมอกของโม่จิ่นเฉิน สัมผัสได้ถึงแผงอกอันอบอุ่นของเขา เสี้ยวพริบตาก็รู้สึกถึงความอิ่มเอมยิ่งกว่าสิ่งใด“ชิงเอ๋อร์ ข้ากับน้องเจ็ดหารือกันแล้ว วันข้างหน้าข้าจะรับตำแหน่งเป็นแม่ทัพในนามของแคว้นฉู่ เช่นนี้พวกข้าจะมีทั้งอิทธิพลอำนาจ และยังสามารถอยู่ข้างกายพวกเจ้าได้เสมอ”โม่จิ่นเฉินเล่าความคิดของตนกับโม่จิ่นยวนให้นางฟัง“เข้าใจแล

มู่หนิงตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ไม่เจ็บ ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย”คิดไม่ถึงเลย โม่จิ่นยวนจะใส่ใจในรายละเอียดมากถึงเพียงนี้ แม้แต่เรื่องแบบนี้ยังนึกถึงได้ที่สำคัญ นี่เป็นครั้งแรกที่นางมีระดูต่อหน้าเขา“ไม่เจ็บก็ดีแล้ว”โม่จิ่นยวนได้ยินแบบนั้น ก็เบาใจทันทีนั่นเพราะก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นภาพตอนที่พี่สะใภ้สามอยู่ในช่วงมีระดูมาก่อน ปวดท้องจนเดินแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ก็กลัวว่ามู่หนิงจะเป็นแบบเดียวกัน“ว่าแต่ว่า ก่อนหน้านี้ช่วงที่พี่สะใภ้สามมีระดูนางปวดท้องหนักมาก เจ้าบอกอย่างมั่นใจว่ามีหนทางช่วยให้นางหายปวดท้องได้ ตอนนี้นางไม่ปวดท้องแล้วหรือ?”โม่จิ่นยวนคิดมาถึงตรงนี้ ก็ถามถึงอาการเจ็บป่วยของเฉินจือหลานด้วยความเป็นห่วงมู่หนิงตอบกลับ “ดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้อาการดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย แม้จะยังเจ็บอยู่ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เจ็บหนักเท่าก่อนหน้านี้แล้ว”นางก็ว่าอยู่แล้วเชียว ชายทั้งแท่งอย่างโม่จิ่นยวน รู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรที่แท้ก็เป็นเพราะว่าตอนที่พี่สะใภ้สามปวดท้องประจำเดือน พวกนางทำน้ำขิงสดต้มน้ำตาลทรายแดงให้พี่สะใภ้สามกินนั่นเอง ดังนั้นเขาก็เลยจดจำเอาไว้“อืม!”โม่จิ่นยวนเปล่งเสียงร

มู่หนิงได้ยินเสียงพึมพำของเขา ก็ช้อนสายตาขึ้นมองเขา พลางเอ่ยหยอกเย้า “จะไม่ใช่อย่างที่ท่านโปรดปรานได้อย่างไร ในประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าพวกท่านรักใคร่กันมาก ทว่าสิบปีต่อมาแม่นางหลี่ก็ล้มป่วยและจากโลกใบนี้ไป ตอนที่ท่านกำลังจะสิ้นลมหายใจ ยังตั้งใจหาคนมาวาดภาพเหมือนของนางไว้ จากนั้นก็วาดภาพของท่านเพิ่มเข้าไปเป็นภาพคู่กัน ภาพวาดนี้ขนาดถูกขุดพบในอีกหนึ่งพันปีต่อมายังงดงามวิจิตรราวกับมีชีวิตเชียวล่ะ”“ส่วนเจ้าของร่างเดิมที่ข้าอาศัยอยู่ เพราะดื่มโอสถขับทารกตอนตั้งครรภ์หกเดือน ทำให้ตายทั้งกลม ทำให้พวกท่านสกุลโม่ขาดทายาท ถึงจะเวลาผ่านไปหนึ่งพันปี แต่พอสุนัขเดินผ่านหลุมศพนี้ ก็ยังอดไม่ไหวแวะฉี่ใส่ให้ได้ขยะแขยงสักครั้ง”ตอนที่มู่หนิงเล่าเรื่องนี้ นางกลับมิได้รู้สึกเห็นใจเจ้าของร่างเดิมเลยสักนิดเหตุผลที่เจ้าของร่างเดิมต้องมาลงเอยแบบนี้ ล้วนเป็นผลพวงมาจากการกระทำของนางเองทั้งสิ้น เพราะไม่มีสมอง เชื่อคำยุยงของคนอื่นจนถูกหลอกใช้ประโยชน์แบบนี้“ไม่ใช่ แม่นางหลี่ไม่ใช่แบบที่ข้าชอบเลยสักนิด ข้าว่าเรื่องนี้จะต้องมีสาเหตุอะไรบางอย่างแฝงอยู่แน่”โม่จิ่นยวนได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันทีคงเพร