All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 371 - Chapter 380

พี่สะใภ้ใหญ่พยักหน้า “ใช่ ๆ ๆ อย่างไรการช่วยเหลือเสี่ยวเฉินก็สำคัญที่สุด ที่นี่จะมาเมื่อไหร่ก็ได้”โม่จิ่นยวนหันไปมองพี่สะใภ้ห้าโจวชิงอี๋ที่ตั้งครรภ์อยู่และมู่หรงอิ๋ง เอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า “พี่สะใภ้ห้า พี่สะใภ้อิ๋งอิ๋ง พวกท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง ตั้งครรภ์แล้วนั่งรถม้ามีตรงไหนไม่สบายตัวหรือไม่?”โจวชิงอี๋ส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร”นางผ่านช่วงแพ้ท้องมาแล้ว ดังนั้นตอนนี้นั่งรถม้าจึงไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวแต่อย่างใดเพียงแต่นั่งนานไปหน่อยจะรู้สึกปวดเมื่อยเอวและหลังบ้างมู่หรงอิ๋งก็ส่ายหน้าเช่นกัน “ข้าก็สบายดี ไม่มีอาการไม่สบายตัวเจ้าค่ะ”ก่อนหน้านี้ แม้ว่านางเห็นรถม้าแล้วจะอยากอาเจียน แต่พี่หญิงชิงบอกไว้แล้วว่า รถม้าของที่บ้านนุ่มสบายมาก เวลาไม่สบายตัวสามารถนอนพักผ่อนบนนั้นได้อีกทั้งฝีมือการบังคับรถม้าของท่านพี่ก็ไม่เลว ไม่ได้โคลงเคลงเป็นพิเศษอย่างน้อยตลอดครึ่งค่อนวันนี้ นางก็ไม่มีอาการอยากอาเจียนเลยสักนิดทุกคนต่างก็อยากเร่งเดินทาง นางจะให้ความกังวลส่วนตัวเพียงเล็กน้อยของตนเอง มาถ่วงการเดินทางของทุกคนไม่ได้“เช่นนั้นก็ได้ ทานข้าวเสร็จพวกเราพักสักหนึ่งเค่อ เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า จิตใจที่แกร่งกร้าวของน้องเจ็ดเมื่อก่อนนั้นยากจะจินตนาการได้จริง ๆ นางรู้สึกเลื่อมใสหมดหัวใจแล้วจริง ๆ“ก็พอทนไหวเจ้าค่ะ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว”มู่หนิงนึกถึงช่วงเวลาระยะสุดท้ายของการตั้งครรภ์ ร่างกายก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้ยามนั้นมิใช่เพียงนั่งรถม้าจนปวดเมื่อยเอวและหลัง แม้เดินเหินมากไปก็ยังเจ็บร้าว มิหนำซ้ำยังต้องเผชิญกับการถูกไล่ล่าสังหารและปราบโจรสารพัด ช่างหนักหนาสาหัสยิ่งนักความปวดเมื่อยและเหนื่อยล้าเช่นนี้ แตกต่างจากความรู้สึกหลังการฝึกฝนอย่างสิ้นเชิงการฝึกฝนแบบนั้นพอนานเข้า เจ้าก็จะชินชา แถมยังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆแต่การตั้งครรภ์ไม่เหมือนกัน ยิ่งอายุครรภ์มากขึ้นก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่พวกนางเดินทางผ่านพื้นที่ประสบภัยพิบัติ ยังต้องเดินเท้าตลอดทั้งวันหากมิใช่เพราะมีน้ำพุวิญญาณช่วยขจัดความอ่อนล้าและฟื้นฟูพละกำลัง เกรงว่านางคงไม่อาจยืนหยัดมาได้จนถึงที่สุดมู่หรงอิ๋งไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้ แต่พอได้ฟังบทสนทนาของทั้งสองคน ก็พอจะคาดเดาได้บ้าง“พี่สะใภ้อิ๋งอิ๋ง พี่สะใภ้ห้า พวกท่านรอข้าตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปบอกกล่าวพี่สี่กับพี่ห้าสักหน่อยเจ้าค่ะ

“พี่หญิงมู่ คืนนี้ข้าขอไปกับพวกท่านด้วยเถิด”เย่อู๋เฉินมีวิชาตัวเบาล้ำเลิศ เหมาะแก่การปฏิบัติการในยามวิกาลเขาเป็นห่วงว่าพวกมู่หนิงไม่คุ้นเคยเส้นทางในวังหลวงแคว้นฉู่ เข้าไปแล้วอาจจะเกิดปัญหาได้ มีคนเพิ่มอีกสักคนก็เท่ากับมีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกส่วนอีกทั้งเขายังเชี่ยวชาญด้านการใช้พิษ หากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินขึ้นมาจริง ๆ เขายังสามารถใช้พิษจัดการปัญหาได้“พี่หญิงมู่ ข้าก็จะไปด้วย”เจ๋ออวี่เห็นเย่อู๋เฉินจะไป ตนเองก็จะขอตามไปด้วยมู่หนิงส่ายหน้า ปฏิเสธว่า “ไม่ได้ มิติของข้าจำกัดให้คนอื่นเข้าได้เพียงวันละสองคนเท่านั้น หากพวกเจ้าไปก็จะเกินจำนวน”ยามคับขันรับมือยาก นางสามารถพาโม่จิ่นยวนและโม่จิ่นเฉินเข้าไปหลบภัยในมิติได้ แต่หากมีถึงสี่คนคงทำไม่ได้อีกทั้งคืนนี้เป็นเพียงการไปหยั่งเชิงดูความเคลื่อนไหว มิได้ลงมือการใหญ่ เป้าหมายเพียงแค่ตามหาซวนหยวนเฉิน เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันเท่านั้นเย่อู๋เฉินตบหน้าอกรับรองว่า “ไม่เป็นไร ข้าวิชาตัวเบาเป็นเลิศ แถมยังปรุงพิษเป็น รับรองไม่เป็นตัวถ่วงพวกท่านแน่นอน”มู่หนิงรู้เจตนาของเขา จึงอธิบายว่า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น หลัก ๆ คือเป้าหมา

รองแม่ทัพจางให้เสี่ยวเอ้อร์เปิดห้องที่เป็นส่วนตัวสักหน่อย รอจนเสี่ยวเอ้อร์ชงน้ำชาเสร็จสรรพ ถึงได้เริ่มเอ่ยปาก“ข้าได้ยินมาว่าฮ่องเต้ใหม่แคว้นฉู่อายุเพียงสิบกว่าชันษา ยามออกว่าราชการทุกวันล้วนมีคนจ้องเล่นงาน ที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คืออ๋องผู้สำเร็จราชการ และเจิ้นเป่ยโหว เคราะห์ดีที่ยังมีแม่ทัพใหญ่เจิ้นกั๋วคอยปกป้องพระองค์ เพราะในมือถืออำนาจทหารนับแสนนาย อ๋องผู้สำเร็จราชการจึงยังไม่กล้าทำการบุ่มบ่าม”“แต่ก็มีข่าวลือว่า แม่ทัพใหญ่เจิ้นกั๋วเพียงแค่แสร้งสนับสนุนฮ่องเต้ใหม่บังหน้า ทว่าความจริงเขาก็มีความทะเยอทะยานแอบแฝง ลอบเคลื่อนไหวลับหลังเตรียมจะปลงพระชนม์ฮ่องเต้”พูดถึงตรงนี้ รองแม่ทัพจางก็ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย “เฮ้อ~ ฮ่องเต้พระองค์ใหม่นี้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ยามนี้ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูรอบทิศ อาจจะถูกถอดถอนเมื่อไหร่ก็ได้”“ความจริงถูกถอดถอนยังนับว่าดี อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้ แต่โบราณว่าไว้ ต้องถอนรากถอนโคน หากถึงขั้นนั้นจริง ๆ พระองค์จะเอาชีวิตที่ไหนมารอดได้”โม่จิ่นยวนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสง่างาม คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นพลางกล่าวว่า “พวกท่านมาแคว้นฉู่ เกรงว่าคงไม่ใช่แค่มาสืบข่าวธรรมดากร

“พวกเจ้าตามข้าไปค้นหาทางโน้น”หัวหน้าพาทหารองครักษ์ที่เหลือไม่กี่คน เดินมุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่งรอจนคนกลุ่มนั้นเดินไปไกลแล้ว พวกมู่หนิงและโม่จิ่นยวนทั้งสามคนถึงเริ่มเคลื่อนไหวต่อ“น้องสะใภ้เจ็ด วิชาล่องหนในมิติของเจ้านี่วิเศษยิ่งนัก เมื่อครู่พวกเรายืนอยู่ต่อหน้าทหารองครักษ์กลุ่มนั้นแท้ ๆ พวกเขากลับมองไม่เห็น ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ”โม่จิ่นเฉินถูกมิติของมู่หนิงทำให้ตื่นตะลึงอีกครั้งเมื่อครู่ตอนทหารองครักษ์ยืนประจันหน้า เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ด้วยเกรงว่าจะถูกจับได้คิดไม่ถึงว่าอานุภาพมิติของน้องสะใภ้เจ็ด จะทำให้ล่องหนได้ต่อหน้าต่อตาผู้คนเยี่ยงนี้ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างน่าตื่นเต้นระทึกใจยิ่งนัก“พี่สี่ยังไม่เคยเข้าไปในมิติ รอมีโอกาสข้าพาท่านเข้าไปดูข้างใน ท่านจะยิ่งตื่นตะลึงกว่านี้เจ้าค่ะ”มู่หนิงยิ้มพลางตอบกลับตลอดครึ่งเดือนที่เดินทางจากเมืองไถโจวมายังเมืองหลวง สิทธิ์สองที่ในแต่ละวันล้วนยกให้พี่สะใภ้ห้าและพี่สะใภ้อิ๋งอิ๋งไปจนหมด ดังนั้นช่วงนี้จึงไม่มีใครได้เข้าไปในมิตินอกจากพวกนางสองคนประกอบกับพี่สี่เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ก็เลยยังหาโอกาสเหมาะเข้าไปไม่ได้มาตลอด“ได้”โม่จิ่