Lahat ng Kabanata ng หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kabanata 451 - Kabanata 460

เนื่องจากยังมิได้มีการแต่งตั้งฮ่องเต้องค์ใหม่ ประกอบกับแผ่นดินนี้โม่จิ่นยวนเป็นผู้พิชิตมาได้ ดังนั้นในช่วงนี้เขาจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนคอยจัดการราชกิจมาโดยตลอด“ท่านแม่ทัพโม่! แผ่นดินไม่อาจไร้ประมุขได้แม้เพียงวันเดียว ยามนี้ตำแหน่งฮ่องเต้องค์ใหม่ยังว่างเว้นไร้ผู้สืบทอด อีกทั้งแผ่นดินนี้ท่านก็เป็นผู้พิชิตมาได้ เช่นนั้นท่านก็ขึ้นครองราชย์ในตำแหน่งนี้เสียเถิด”“ขอท่านแม่ทัพโม่ โปรดสถาปนาตนขึ้นเป็นฮ่องเต้ด้วยเถิด”หลังจากที่ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยความคิดของตนออกมา ไม่นานก็มีคนคล้อยตาม เรียกร้องให้โม่จิ่นยวนสถาปนาตนขึ้นเป็นฮ่องเต้โม่จิ่นยวนได้ยินดังนั้น ก็รีบปฏิเสธ “เหลวไหล ข้าออกทำศึกชิงแผ่นดินก็เพื่อปกป้องราษฎร ปกป้องคนในครอบครัว หวังให้ประชาชนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขร่มเย็น มิใช่ออกทำศึกชิงแผ่นดินมาเพื่อเป็นฮ่องเต้เสียเอง”“ท่านแม่ทัพโม่...”ยังมีคนอยากจะกล่าวอะไรบางอย่างโม่จิ่นยวนยกมือขึ้น ขัดจังหวะทันที “เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงอีก ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่มีทางยอมเป็นฮ่องเต้เด็ดขาด”เขาไม่อยากเป็นฮ่องเต้ กว่าจะยุติสงครามลงได้ก็แสนลำบาก แน่นอนว่าเขาย่อมอยากใช้เวลาอยู่กับภรรยาและลูก ๆ รวมถึ

“ท่านแม่อยากให้ข้าเป็นหรือ?”โม่ซีเย่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมู่หนิงแล้วถามกลับไปตอนเด็ก ท่านอาซวนหยวนเคยเอ่ยปากให้เขาเป็นฮ่องเต้ ตอนนั้นทุกคนในครอบครัวต่างปฏิเสธและท่านแม่ก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากปฏิเสธ อีกทั้งยังมีอารมณ์รุนแรงมากที่สุดแม้ว่าตอนนั้นเขาจะยังเด็ก แต่ก็จดจำได้อย่างชัดเจนมากยามนี้ท่านแม่มาถามเขาอีกครั้ง เกรงว่าในใจคงเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างแล้วแต่ไม่ว่าอย่างไร ขอเพียงเป็นความต้องการของท่านแม่ และเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เขาก็พร้อมจะปฏิบัติตามมุมปากของมู่หนิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนและรักใคร่เอ็นดู เอ่ยเสียงเบา ๆ “หากเย่เอ๋อร์อยากเป็น แม่ก็จะสนับสนุนเจ้า แต่หากเย่เอ๋อร์ไม่อยากเป็น แม่ก็จะไปปฏิเสธขุนนางเหล่านั้นให้เอง”โม่ซีเย่ได้ยินคำพูดของนาง ก็รู้ทันทีว่าแท้จริงแล้วในใจของนางได้ตัดสินใจไปแล้ว เพียงแต่ท่านแม่ให้เกียรติเขา จึงได้เอ่ยถามความเห็นของเขาน้ำเสียงของโม่ซีเย่ราบเรียบเย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความจริงจังหนักแน่น “หากการที่ข้าขึ้นครองบัลลังก์แล้วสามารถสร้างประโยชน์สุขแก่ใต้หล้าได้ เช่นนั้นข้าก็ยินดี”คำตอบของเขา ทำให้จิตใจของมู่หนิงสั่นสะท้านอย่า

“เด็กบ้า ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ท่านยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรือ”โม่จิ่นยวนส่ายหน้าด้วยความจนใจยิ่งนักมู่หนิงกลับมองซวนหยวนเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเอ่ยถาม “ท่านเอาจริงหรือ?”“แน่นอนว่าเอาจริง”ซวนหยวนเฉินพยักหน้ารัว ๆหากเขามีร้อยมือ ก็จะยกทั้งร้อยมือสนับสนุนอย่างแน่นอน“ได้ อีกสักพักท่านค่อยไปหารือกับเย่เอ๋อร์ด้วยตนเองเถิด”ครั้งนี้มู่หนิงไม่ได้ปฏิเสธเขาแล้วช่วงเวลาการรวบรวมเจ็ดแคว้นให้เป็นหนึ่งตามประวัติศาสตร์ได้มาถึงแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงให้มากอีก“พี่หญิงมู่! ท่านตกลงแล้วหรือ?”ซวนหยวนเฉินได้ยินดังนั้น ก็แอบดีใจจนเนื้อเต้นพลางหันไปมองนางมู่หนิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “ท่านคิดจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์อยู่ทุกวี่ทุกวัน หากข้ายังไม่ตกลง เกรงว่าท่านคงจะตรอมใจ”“แหะ~”ซวนหยวนเฉินหัวเราะแหะ ๆ ออกมาจากนั้นมู่หนิงก็เอ่ยเตือนอีกว่า “แม้ข้าจะเห็นด้วยที่ท่านจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์ แต่การรวมแคว้นฉู่เข้ากับแคว้นต้าโจวมิใช่เรื่องเล็ก แม้ว่าท่านจะเป็นฮ่องเต้ แต่ด่านแรกที่ต้องโน้มน้าวใจมิใช่พวกเรา และมิใช่เย่เอ๋อร์ ทว่าคือราษฎรของแคว้นฉู่ และเหล่าขุนนางของแคว้นฉู่ หากพ

“เจ้าน่ะ ก็เอาแต่ตามใจนางอยู่นั่นแหละ ใครใช้ให้นางซุ่มซ่ามเดินไม่ดูทาง บ่นวันละแปดร้อยรอบก็ไม่จำ”มู่หนิงเดินเข้าไปดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง พอเห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ในใจก็รู้สึกโล่งอก จากนั้นจึงเอ่ยดุนางอย่างไม่สบอารมณ์บุตรสาวคนเล็กนี่ช่างแก่นแก้วเสียจริง ปีนต้นไม้ ล้วงรังนก ลงนาจับปลาไหล จับปลาช่อน แถมยังยิงหนังสติ๊กได้เก่งกาจสุด ๆบางครั้งก็น่าสงสัยจริง ๆ ว่า นางเป็นเด็กผู้ชายหรือไม่ประเด็นคือ นางฝีมือก็ไม่เอาไหนแต่ยังชอบเล่นนักเป็นประเภทที่ซื่อบื้อไม่รู้จักจำ เคยพลาดท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้เจ้าพร่ำบอกนางกี่ครั้ง นางก็ยังทำผิดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ อยู่ดียกตัวอย่างเรื่องเล่นซน ปกติให้นางวิ่ง ก็ต้องระวังรอบข้าง ต้องระวังตัวให้ดี ๆ ไม่อย่างนั้นจะหกล้มหรือไม่ก็ชนข้าวของนี่อย่างไรเล่า ชนพี่ชายของนางเสียแล้ว“ท่านแม่~”โม่ซีเหยาเอ่ยเรียกมู่หนิงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ปากเล็ก ๆ ยื่นออกมาจนแทบจะแขวนเนื้อหมูได้สองชั่งอยู่แล้ว“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”โม่ซีเย่วางโม่ซีเหยาลงเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายทั้งสองคน“เย่เอ๋อร์~”วินาทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นโม่ซีเย่ ก็ชะงักไปนาน ก่อนจะเข้า

เย่อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ ซวนหยวนเฉิน จากเด็กน้อยไร้เดียงสาในวันวาน หลังจากผ่านไปสิบปี บัดนี้เติบโตกลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาและสง่างามเพียงแต่ยามเผชิญหน้ากับโม่จิ่นยวน ความกล้าหาญที่มีกลับกลายเป็นท่าทางของเด็กน้อยในชั่วพริบตาทว่ากระบี่ที่ชักออกมาจากฝักแล้ว ไหนเลยจะเก็บคืนได้ง่าย ๆ ?ทุกคน “...???”“พรูด~”มู่หนิงกำลังดื่มน้ำผลไม้ พอได้ยินประโยคนั้น ก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา“เจ้าว่าอะไรนะ?”โม่จิ่นยวนหรี่ดวงตาสีดำอันเฉียบคมลงเล็กน้อย มองไปที่ซวนหยวนเฉินและเจ๋ออวี่ทั้งสองคน พลางคาดคั้นว่า “พวกเจ้าเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับเขาหรือ?”เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด แต่พอนึกถึงคำพูดของซวนหยวนเฉินก่อนหน้านี้ พวกเขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้ว ตลอดหลายปีมานี้ พวกเราชอบพี่หญิงมาโดยตลอด ดังนั้นจึงอยากแต่งกับนาง นี่เป็นสาเหตุว่าเหตุใดจนป่านนี้แล้วถึงยังไม่แต่งงานมีลูกเสียที”“...”มู่หนิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงเจ้าเด็กบ้าพวกนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่กล้าพูดวาจาเช่นนี้ต่อหน้าโม่จิ่นยวน ไม่กลัวโดนซัดจนปางตายหรืออย่างไรพี่สะใภ้ทั้งหกได้ยิ