Tous les chapitres de : Chapitre 411 - Chapitre 420

แม่ทัพใหญ่โม่?ผู้ใต้บังคับบัญชาพอได้ยิน ก็หยุดฝีเท้าลงทันทีหากฝ่ายตรงข้ามคือโม่จิ่นยวน ต่อให้พวกเขาวิ่งจนขาขาด ก็ตามไม่ทันหรอกต่อให้ตามทัน ก็จับไม่ได้อยู่ดี“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ จับคนสิ”กู้เฉียงเห็นเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ขยับเขยื้อน ก็โกรธจนด่าทอออกมาเสียงดัง แทบอยากจะสังหารใครสักคนตรงนั้นเพื่อระบายอารมณ์ผู้ใต้บังคับบัญชาถูกตะคอกจนอกสั่นขวัญแขวน ก็รีบหันกลับไปค้นหารอบ ๆ ทันทีแม้จะรู้ว่าไม่มีทางจับคนได้ แต่ก็ต้องทำทีเป็นขยันขันแข็งอย่างเต็มที่พูดตามตรง บ่าวรับใช้และผู้ใต้บังคับบัญชาในจวนแม่ทัพ ไม่มีใครมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกู้เฉียงเลยหากไม่ใช่เพื่อรักษาชีวิต พวกเขาคงหนีไปให้ไกลที่สุดตั้งนานแล้ว“มารดามันเถอะ ผีหลอกแล้ว”เมื่อมองขาซ้ายที่ถูกกัดจนบาดเจ็บ กู้เฉียงก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอออกมาหนึ่งประโยคคราวก่อนคือขาขวา คราวนี้โดนขาซ้ายอีกมิหนำซ้ำยังถูกงูพิษชนิดเดิมกัดอีกต่างหากกู้เฉียงฉีกกระดาษในมือจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สองมือกำหมัดแน่น สายตาฉายแววอำมหิตเล็กน้อยแวบหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็เป็นความคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะโม่จิ่นยวนแข็งแกร่งเกินไป ประกอบกับซวนห

มู่หนิงรู้ว่าเขาโศกเศร้ามาก จึงกล่าวต่อ “แต่ว่าตอนนี้รากฐานอำนาจของท่านเพิ่งจะเริ่มมั่นคง หากพวกเราจากไปกันหมดก็คงไม่ได้ ดังนั้นเมื่อคืนพวกเราจึงปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว พี่สี่และพี่สะใภ้สี่ รวมถึงพี่สะใภ้อิ๋งอิ๋งจะอยู่ที่เมืองหลวง ยามว่างท่านก็สามารถแวะไปดื่มชาพูดคุยกับพวกเขาได้”ในประวัติศาสตร์ โม่จิ่นเฉินก็อยู่ที่เมืองหลวงเนื่องจากขั้วอำนาจใหญ่ทั้งสองอย่างกู้เฉียงและอัครเสนาบดีเพิ่งจะล่มสลายไป หากไม่เหลือคนไว้ทางนี้สักคน ก็คงไม่ได้แน่นอนอีกทั้งวรยุทธ์ของพี่สี่ก็อยู่ในระดับสูงสุด มีเขาอยู่ พวกนางกลับเมืองไถโจวก็จะเบาใจขึ้นดังนั้นเมื่อคืนตอนปรึกษาเรื่องนี้ พี่สี่เองก็นึกถึงจุดนี้ จึงเป็นฝ่ายขออยู่ต่อเอง“อื้ม!”เมื่อได้ยินว่ายังมีคนอยู่ต่อ สายตาของซวนหยวนเฉินก็เปล่งประกายขึ้นมาทันทีถึงแม้พี่หญิงมู่ที่ชอบที่สุดจะไม่ได้อยู่ต่อ แต่พี่สะใภ้สี่พวกเขายังอยู่นี่นา“ข้าทิ้งน้ำซุปหม้อไฟ รวมถึงเครื่องปรุงและน้ำจิ้มเนื้อย่างไว้ที่จวนแม่ทัพของพี่สี่ตั้งมากมาย หากท่านอยากกิน ก็ไปที่จวนของพี่สี่ได้ หากอยากกินเมนูตุ๋นหรือเมนูผัด ก็มาที่หอชุนหม่าน ที่นี่จะฟรีสำหรับท่านตลอดไป”มู่หนิงนั่งลง

“พี่ใหญ่โม่! ท่านรังเกียจไก่ที่ข้าเลี้ยงหรือ?”หลี่เชียนเชียนเห็นเขาไม่เต็มใจจะรับ จึงก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นน้อยเนื้อต่ำใจชาติก่อน ขอเพียงนางทำเช่นนี้ โม่จิ่นยวนก็จะมาปลอบโยนนางชาตินี้ แม้ว่าจะเป็นมู่หนิงที่ช่วยเขาไว้ แต่นางก็ช่วยมารดาของเขาไว้ ดังนั้น นางจึงเชื่อว่าโม่จิ่นยวนจะยังคงปลอบโยนนางเหมือนเช่นเคย“คุณหนูหลี่! ไม่ใช่พวกเราไม่รับ แต่เป็นเพราะไก่ที่บ้านพวกเรามีเยอะจริง ๆ ”โม่จิ่นยวนอธิบายกับนางด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์หลี่เชียนเชียนเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาแดงก่ำ ราวกับว่าวินาทีต่อมาน้ำตาจะไหลริน ดูน้อยเนื้อต่ำใจจนทำให้ผู้คนรู้สึกสงสารแต่โม่จิ่นยวนไม่ใช่คนประเภทที่จะสงสารใครไปทั่ว ประกอบกับรู้ถึงความคิดที่หลี่เชียนเชียนมีต่อเขา ดังนั้น ความรังเกียจบนใบหน้าของเขาจึงไม่ปิดบังไว้เลยแม้แต่นิดเดียวประเด็นสำคัญคือ ตั้งแต่คราวนั้นที่หลี่เชียนเชียนไปดึงแขนของเขาตอนต่อแถวซื้อแผ่นแป้งทอดแล้วถูกสะบัดออก หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้ทำกิริยาที่ล่วงเกินใด ๆ อีก และยิ่งไม่ได้แสดงท่าทีว่าชอบพอเขาอีกเลยดังนั้นเมื่อเห็นแก่หน้าของอีกฝ่าย เขาจึงไม่สะดวกที่จะพูดอะไรนัก“แต่ แต่ว่า..

สิ่งที่โม่จิ่นยวนรอคอย คือวันที่หลี่เชียนเชียนจะเป็นฝ่ายเปิดเผยความในใจออกมาเอง เพราะมีเพียงแบบนี้เท่านั้น เขาถึงจะสามารถปฏิเสธนาง และตักเตือนนางได้โดยที่ไม่ต้องลังเล“คุณหนูหลี่! ชาติก่อนพวกเรา... เป็นสามีภรรยาที่รักกันมาสิบปีจริง ๆ หรือ?”โม่จิ่นยวนหรี่ดวงตาที่งดงามยิ่งนักของเขาลงเล็กน้อย สายตานี้ราวกับจะมองทะลุความจริงทุกอย่างได้“ใช่แล้ว”หลี่เชียนเชียนถูกเขาจ้องมองจนรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่นแต่ว่านางดูแคลนความสามารถในการสังเกตของโม่จิ่นยวนเกินไปแล้วแม้ว่าความรู้สึกผิดของนางเมื่อครู่จะปรากฏเพียงแวบเดียว แต่ก็ยังถูกเขาจับสังเกตได้ดูท่าว่าเรื่องราวที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าพวกเขารักกันสิบปีนั้น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นแต่หนิงหนิงก็บอกว่า ตอนที่เขาแก่ตาย ยังตั้งใจสั่งให้คนวาดภาพเหมือนของพวกเขาทั้งสองคนไว้เพราะหากไม่รัก เหตุใดเขาถึงต้องทำเช่นนี้?โม่จิ่นยวนรู้ว่า เรื่องพวกนี้ต่อให้ถามหลี่เชียนเชียน นางก็คงไม่พูดความจริงตกลงว่าผิดพลาดที่ขั้นตอนไหนกันแน่?ทว่าตอนนี้เขาไม่อยากรู้มากมายขนาดนั้นแล้ว เพราะเขารู้ว่าตอนนี้ตนเองใส่ใจ

“เหลวไหล น้องเจ็ดจะทำร้ายอิ๋งอิ๋งได้อย่างไร”“ต่อให้ทั้งโลกจะเหลือเพียงน้องเจ็ดแค่คนเดียว ข้าก็ไม่เชื่อว่านางจะทำร้ายคนในครอบครัว”“คุณหนูหลี่! เห็นแก่ที่ท่านเคยช่วยท่านแม่ของพวกเรา พวกเราถึงได้ปฏิบัติต่อท่านด้วยความเกรงใจมาตลอด แต่ท่านไม่อาจนำบุญคุณนี้มาเป็นเครื่องมือข่มขู่บีบคั้นพวกเรา และตอนนี้ยังมายุแยงความสัมพันธ์ในครอบครัวพวกเราอีก แบบนี้ออกจะเกินไปหน่อยแล้ว”เหล่าพี่สะใภ้หลังจากฟังคำพูดของหลี่เชียนเชียน นอกจากจะไม่โกรธแล้ว กลับพากันตำหนินางเดิมทีความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อนางก็แทบจะหมดสิ้นแล้วตอนนี้ยังมาเล่นไม้นี้อีก ทุกคนจึงเกิดความรู้สึกรังเกียจนางอย่างมากในทันทีหลี่เชียนเชียนฉลาดแกมโกงจนภัยมาถึงตัว คิดว่าขอเพียงตนเองใช้เรื่องนี้ ก็จะสามารถยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างมู่หนิงและตระกูลโม่ได้ทว่าคนตระกูลโม่นอกจากจะไม่ตำหนิมู่หนิงแล้ว กลับหันมาต่อว่านางแทนจะว่าไปแล้ว อย่างไรเสียนางก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของฮูหยินผู้เฒ่าโม่ อีกทั้งยังเป็นคนที่เขียนจดหมายช่วยกอบกู้อนาคตของพวกนางไว้หลายต่อหลายครั้ง อย่างไรก็น่าจะทำให้พวกนางชอบถึงจะถูกเหตุใดถึงกลายเป็นตรงกันข้ามเสียได้“