Lahat ng Kabanata ng หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Kabanata 431 - Kabanata 440

มู่หนิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง แล้วพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ปลอดภัยแล้ว ช่วยชีวิตกลับมาสำเร็จแล้ว เคราะห์ดีที่ก่อนหน้านี้พวกเราสำรองโลหิตให้พี่สะใภ้ไว้จำนวนมาก มิเช่นนั้นคราวนี้คงสิ้นใจอย่างไม่ต้องสงสัย”ภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือดแม้แต่ในยุคปัจจุบันอัตราการเสียชีวิตยังมีมากถึงร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า ยิ่งยุคโบราณยิ่งไม่ต้องพูดถึงหากนางไม่มีอุปกรณ์การแพทย์เหล่านี้ และไม่ได้เตรียมสำรองโลหิตเอาไว้มากพอ ต่อให้ทวยเทพเบื้องบนลงมาเอง ก็มิอาจฉุดรั้งชีวิตมู่หรงอิ๋งกลับมาได้“ห้องผ่าตัดหนาวมาก ท่านเข็นพี่สะใภ้อิ๋งอิ๋งออกไปก่อนเถิด”หลังจากมู่หนิงช่วยชีวิตติดต่อกันหลายชั่วยาม ร่างกายแทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง จึงวานให้โม่จิ่นยวนช่วยเข็นเตียงคนไข้ออกไป“น้องเจ็ด! อิ๋งอิ๋งเป็นอย่างไรบ้าง?”เพียงชั่วขณะที่เห็นโม่จิ่นยวนเข็นมู่หรงอิ๋งออกมา โม่จิ่นเฉินรีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความร้อนใจทันทีสวรรค์ทราบดี เขาที่อยู่นอกห้องผ่าตัดรอคอยอย่างทรมานเพียงใดเพียงไม่กี่ชั่วยามสั้น ๆ ยาวนานดุจแรมปี“ปลอดภัยแล้ว พี่สะใภ้ปลอดภัยดีแล้ว”โม่จิ่นยวนมิได้อธิบายอะไรมาก เพียงบอกว่านางปลอดภัยแล้วเท

มู่หนิงกระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเอ็นดูออกมา และก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา “แน่นอนอยู่แล้ว รอให้เหยียนเหยียนของพวกเราเก่งกว่านี้อีกสักหน่อย มิติชั้นเชิงที่เจ้าบรรเลงออกมาจะต้องต่างออกไปแน่นอน ทว่าเจ้าในตอนนี้วัยเพียงสี่ขวบเท่านั้น สามารถบรรเลงได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าเก่งมากถึงมากที่สุดแล้วล่ะ”“ใช่แล้ว”โม่จิ่นยวนเองก็พยักหน้าเช่นกันบุตรีของเขาฝีมือเก่งมากจริง ๆไม่เพียงมีพรสวรรค์ด้านการสังคีตแล้ว แม้กระทั่งอักษรและภาพวาดก็ยังวาดออกมาได้ดีมาก อีกทั้งความจำยังนับว่าเป็นเลิศองค์ความรู้ที่เคยสอนนางไป เพียงรอบเดียวเท่านั้น ก็สามารถจดจำได้ทั้งหมดแน่นอนว่า โม่ซีเย่เองก็เป็นเช่นเดียวกัน“เจ้านาย! นอกจวนบัดนี้มีราชทูตวิสามัญจากแคว้นต้าโจวมาเยือนขอรับ ในมือยังถือราชโองการฉบับหนึ่งมาด้วยขอรับ”ขณะที่สี่คนหนึ่งครอบครัวกำลังยิ้มแย้มอย่างอบอุ่นมีความสุข การมาถึงของศูนย์ศูนย์เจ็ด ได้ทำลายความสงบนี้ลงหมดสิ้นครั้นได้ฟังรายงานของเขา มู่หนิงแล้วโม่จิ่นยวนทราบทันที บางเรื่องที่ควรเกิดท้ายที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้“ไปเถิด ไปดูว่ามันเรื่องอะไรกันแน่”มู่หนิงสีหน้าเรียบเฉย มือ

โม่จิ่นยวนมองเขาด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะหยิบราชโองการฉบับล่าสุดที่เขาทรงมีรับสั่งออกมา และฉีกมันทิ้งต่อหน้าเขาทันที “เจ้าคิดว่าข้ากลับเมืองหลวงมาเพื่อปกป้องเจ้าอย่างนั้นหรือ? หลายปีมานี้เจ้าอาศัยว่าตนเองเป็นฮ่องเต้ ขูดรีดภาษีตามอำเภอใจ ปล่อยให้พวกขุนนางฉ้อฉลกดขี่ชาวบ้าน คนอย่างเจ้ายังคู่ควรจะเป็นฮ่องเต้ของต้าโจวอีกหรือ?”“เจ้า…เจ้าหมายความว่าอะไร?” ฮ่องเต้ยื่นมือสั่นเทาออกมา ชี้หน้าเขา พลางตะคอกเสียงแข็งอย่างโกรธกริ้ว “โม่จิ่นยวน เจ้ามีฐานะเป็นแม่ทัพของต้าโจว ไม่ปกป้องข้า นี่เจ้าคิดจะก่อกบฏงั้นรึ?”โม่จิ่นยวนแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “ภรรยาข้ากล่าวว่า บุตรของข้ามีวาสนาจักรพรรดิ ต้องขออภัยด้วย กลับเมืองหลวงครั้งนี้ข้ามาเพื่อก่อกบฏจริง”“ยิ่งไปกว่านั้นข้ามิใช่แม่ทัพเจิ้นกั๋วของต้าโจวอีกต่อไปแล้ว ตอนแรกเป็นเจ้ามิใช่หรือที่ปลดข้าออกจากตำแหน่งด้วยตนเอง เนรเทศทั้งตระกูลข้าไปที่หนานเจียง แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าก็ยังไม่รู้จักพอ ยังแอบส่งคนไปลอบสังหารคนสกุลโม่ของข้าหลายต่อหลายครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ข้าเป็นแม่ทัพแคว้นฉู่แล้ว หากจะเรียกข้าว่าแม่ทัพต้าโจว ก็ดูจะไม

อีกอย่างนางก็มีชุดป้องกันเชื้อโรค หากระวังสักหน่อยก็ไม่เป็นปัญหาอะไรถึงแม้จะไม่มีวัคซีน แต่ก็มีพวกยาลดไข้และของจำเป็นอื่น ๆ หากนำไปแจกจ่ายให้พวกชาวบ้านกินก็น่าจะพอช่วยชีวิตคนจำนวนหนึ่งให้รอดพ้นมาได้“ทุกคนวางใจเถิด ข้ามีชุดป้องกันแบบพิเศษ และหน้ากากอนามัยป้องกันเชื้อโรค รับรองว่าข้าจะไม่เป็นอะไรเด็ดขาด”มู่หนิงอธิบายให้ทุกคนฟังอีกครั้งหนึ่งฮูหยินผู้เฒ่าโม่เดินมาหยุดข้างกายนางอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกุมสองมือของนางไว้อย่างอบอุ่นและอ่อนโยน “หนิงหนิง! นับแต่เจ้ามาอยู่ในโลกนี้ พวกข้าไม่เคยคัดค้านการตัดสินใจใด ๆ ของเจ้าสักครั้ง มีเพียงเรื่องนี้ เจ้าฟังคำขอของแม่สักครั้งจะได้หรือไม่? หากเจ้ากังวลใจเป็นห่วงพวกชาวบ้านนอกเมืองจริง เจ้าอยากใช้อะไรช่วยพวกชาวบ้าน พวกข้าจะนำสิ่งของเหล่านั้นไปส่งให้กับทางการ ให้พวกเขาออกไปจัดการแทนก็ได้แล้วมิใช่หรือ?”มู่หนิงได้ฟังคำพูดของแม่สามี ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ ก่อนจะผุดยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ท่านแม่ ข้าออกไปนอกเมืองคราวนี้ ก็เพราะต้องการส่งเสบียงและของจำเป็นให้พวกชาวบ้านนอกเมืองจริงเจ้าค่ะ ที่สำคัญก็คือยา โดยเฉพาะยาลดไข้ ยานี้จำต้องเคร่งครัดเรื่องป

เนื่องจากชาวบ้านที่ติดเชื้อโรคระบาดมีจำนวนมาก ดังนั้นพวกนางจึงต้องแกะห่อบรรจุภัณฑ์กันตลอดทั้งบ่าย แม้เป็นเพียงยาเม็ด แต่ก็มีเป็นหลายถุงใหญ่และภายในถุงใหญ่ทุกถุงยังมีถุงปิดผนึกเล็ก ๆ อีกยี่สิบสามสิบถุง แยกใส่ยาเอาไว้เป็นส่วน ๆ เพราะกลัวว่าหากยาเม็ดสัมผัสโดนอากาศแล้ว จะสูญเสียประสิทธิภาพและได้ผลลดน้อยลง“ฮูหยินมู่ เช่นนั้นข้าไม่อยู่รบกวนท่านแล้ว รอให้ข้ากลับมาเมื่อใด จะจัดการต้อนรับทุกท่านอย่างเต็มที่ หวังว่าทุกท่านจะให้อภัยกันในครั้งนี้”นายอำเภออวี๋ประสานมือคารวะ จากนั้นจึงกล่าวลาทุกคนเพราะสถานการณ์ค่อนข้างเร่งด่วน เขาจะมัวยืดยาดเสียเวลาอยู่ที่นี่นานไปไม่ได้“บัดนี้ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ทุกคนยังไม่ได้กินอาหารมื้อเย็นเลย เช่นนั้นข้าขอพาเหล่าพี่น้องทุกคนไปร่วมโต๊ะนั่งกินข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยแยกย้ายเดินทางเป็นอย่างไร”มู่หนิงมองเขา พยายามรั้งให้ทุกคนอยู่รับประทานอาหารพร้อมกันในเรือนก่อน“ไม่เป็นไร พวกข้ายังต้องรีบนำโอสถไปส่งในเขตพื้นที่ประสบภัยพิบัติให้เร็วที่สุด แบบนี้ถึงจะช่วยให้มีผู้รอดชีวิตมากขึ้น ถึงจะช่วยให้หายทันทีไม่ได้ อย่างน้อยโอสถลดไข้นี้ก็สามารถทำให้ชาวบ้านรู้สึกสบา