Tous les chapitres de : Chapitre 561 - Chapitre 570

“หนักหนาอยู่ขอรับ ชะตาของท่านไฉ่เหลียงหวง ข้าจัดวางตำแหน่งได้ตามนั้น เชิญท่านอาจารย์ตรวจสอบได้ ข้าพยายามหาสถานที่อันเหมาะสมให้แก่เขา ครอบครัวสกุลไป่เป็นครอบครัวขุนนางเก่าแก่มีฐานะมั่นคงมากล้นบารมี ท่านเสนาบดีไป่เพิ่งแต่อนุคนที่สี่เข้ามาพอดี และเวลานี้นางก็กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ถือว่าเหมาะสมขอรับ”“เป็นบุตรอนุจะดีได้อย่างไร กำเนิดมาก็ไม่ต่างกับเป็นบ่าวไพร่ในจวน เปลี่ยนใหม่ไม่ผ่าน”“ขอรับท่านอาจารย์ แต่นี่ข้าก็ดูมาหลายภพหลายเวลา แต่ก็ยังไม่พบว่าจะมีสถานที่ใดที่เหมาะสมเท่านี้แล้ว”“ใจเย็นตรวจสอบไปก่อน แล้วบุคคลทั้งสิบล่ะ พอได้ไหม”“ตอนนี้เสร็จไปห้าแล้วขอรับ แต่อีกห้าดูเหมือนจะยุ่งเหยิงอยู่ไม่น้อย ข้าต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย”“ไม่ใช่ปัญหา ข้าจะหาทางถ่วงเวลาไว้เอง ซือซงเจ้าไปดูแลท่านเจียวหั่วลี่หมิงบางหรือไม่”“ยังไม่ได้ไปเลยขอรับ ข้าอยู่ช่วยตงฉาง มองหาดวงดาวที่เขาต้องการ ข้าทำไม่ค่อยได้ คงเพราะข้าโง่เขลาเกินไป”“ไม่เลยซือซง เจ้าไม่โง่นะ เจ้าช่วยข้าได้เยอะมาก ท่านอาจารย์ซือซงเก่งมากข้าบอกลักษณะดวงดาวแค่เพียงครั้งเดียวเขาก็จดจำมันได้แล้ว หากได้ศึกษาร่ำเรียนเช่นข้า รับรองได้ว่าซือซงจะเก่งไม่แพ้

“ท่านคิดว่านางจะยอมรับท่านเทพเจ้าโจวซานป๋อไหม”“ยอมรับซิ เฟิ่งหวางนางรักเทพเจ้าธาตุดินมากนะ เขาทั้งสองแม้ได้พบเจอกันเพียงระยะเวลาสั้น ๆ แต่ทุกอย่างกลับเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี”“เช่นท่านกับข้าใช่ไหม”“ไม่ฟางเฟย สำหรับเรา เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่สั้น ๆ แต่มันเกิดขึ้นเนิ่นนานมาแล้ว นานกว่าเรื่องราวของเขาทั้งสอง ไปเถอะ ข้ามารับเจ้า”“ไปไหน ท่านจะพาข้าไปไหน เดี๋ยวก่อนท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าเจอเรื่องหน้าสงสัย”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้เอียงหน้ามองหญิงคนรักด้วยความไม่เข้าใจ “เรื่องอะไร ที่เจ้าว่าน่าสงสัย”“ท่านรู้หรือไม่ ว่าแม่นางมู่ตัน ชายาเทพเจ้าธาตุไม้กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง นางกำลังตั้งครรภ์”“ใช่…เรื่องนี้ใครก็รู้”“เช่นนั้นท่านลองประติดประต่อวันเวลาให้ดี เรื่องนี้มีแค่พวกเราปัญจธาตุและท่านที่รู้”“เจ้า…กำลังคิดว่า…”หญิงสาวพยักหน้าให้กับเทพเจ้าหนุ่ม “ท้องของเทพธิดามู่ตันมีความผิดปกติ ข้ากับเฟิ่งหวางเห็นเหมือนกัน และข้าก็แอบใช้คันฉ่องของข้าตรวจสอบท้องของนางด้วย”“เจ้าเห็นอะไร” เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ยังคงจ้องมองใบหน้าของเกาฟางเฟย ด้วยต้องการรู้คำตอบ“ท่านเทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เป็นเทพเจ้าที่มีร

“ใช่ นางอยู่ที่ทะเลอุดร นางมาบอกวิธีจัดการกับบุตรในครรภ์ของมู่ตัน”“นางว่าอย่างไรบ้าง แล้วนางพูดอะไรถึงข้าหรือไม่ นางฝากบอกอะไรถึงข้าไหม”เกาฟางเฟยถึงกับหัวเราะออกมา แล้วส่ายหน้าช้า ๆ “นางบอกแค่วิธีจัดการกับเด็กผู้นั้น และบอกข้าว่า ในหัวใจและสมองของเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ มีเพียงข้าอยู่ในนั้น”เทพเจ้าหนุ่มยิ้มหวานให้กับเกาฟางเฟย “ท่านแม่ช่างหยอกล้อ แต่…มันก็เป็นความจริง ข้ามีเจ้าอยู่ในหัวเต็มไปหมด เจ้าอยู่กับข้าในทุกลมหายในฟางเฟย” เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ โน้มใบหน้าลงหมายจัดการกับหญิงคนรักที่นั่งยิ้มหน้าหวานชวนลิ้มลอง“อย่า…” หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากของเขาไว้ “อย่าเจ้าค่ะ เรามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ”“จะมีอะไรสำคัญไปกว่าเจ้าอีกฟางเฟย” เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ทำเสียงอู้อี้รอดฝ่ามือนุ่ม ๆ ที่ยกปิดปากของเขาอยู่ ก่อนที่จะดึงมือของนางออก แล้วประทับรอยรักลงบนริมฝีปากของนาง “ถือว่าข้ามัดจำ เสร็จเรื่องแล้ว อยู่กับข้าทั้งคืนได้ไหม รู้ไหมกว่าข้าจะจัดการดวงดาวพวกนั้นจนเสร็จ มันเหนื่อยมากแค่ไหน พอเสร็จข้าก็รีบมาหาเจ้าทันที”เกาฟางเฟยสวมกอดเทพเจ้าหนุ่มเอาไว้ “ข้ารู้ว่าท่านเหนื่อย ข้ากอดปลอบใจท่านแล้ว ฟังข้าให้

ไฉ่เหลียงหวงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วหันหน้าหลบสายตาเทพเจ้าธาตุไม้ “ขอบใจเจ้ามาก ฝากดูแลนางและบุตรของข้าให้ดี อย่าชิงชังเขา รักเขาให้เท่ากับบุตรของเจ้า รับปากข้าได้หรือไม่”“ไม่ต้องห่วง เขาคือเด็กในท้องของสตรีที่ข้ารักที่สุด ส่วนหนึ่งของเขาคือเลือดเนื้อของมู่ตัน ข้าย่อมต้องรักเขา”ไฉ่เหลียงหวงรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ สร้างอาวุธวิเศษขึ้นมาจากหิมะในแดนกักกันผสมกับขนหงส์ขาวในตำแหน่งทรวงอก แล้วส่งมอบให้กับเทพเจ้าธาตุไม้กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง “เมื่ออายุของเขาครบกำหนดรับศัตราเทพ จงมอบมันให้เขา ไม่ว่าบุตรที่ถือกำเนิดขึ้นเป็นชายหรือหญิง สิ่งนี้จะปกป้องดูแลเขา ข้าเป็นบิดาที่ไม่ดี ไม่อาจสู้หน้าลูก ได้แต่ฝากท่านให้ช่วยเป็นบิดาดูแลเขาแทนข้าด้วย”“ไม่ต้องห่วงข้ารับปาก ไฉ่เหลียงหวง เขาคือบุตรของเจ้า ข้าเชื่อว่าในสักวันหนึ่งเจ้าจะกลับมาพบเขา โทษที่เจ้าได้รับในความยากก็ใช่ว่าจะไม่มีทางง่าย จงตั้งใจทำมันให้ดี ข้าเชื่อว่าเจ้าจะคืนกลับมาในสักวันหนึ่ง”เทพเจ้าธาตุไม้กุ้ยอ้ายป่อเฉิง ยืนกุมมือภรรยาเทพธิดามู่ตัน มองดูองค์รัชทายาทสวรรค์ที่เดินลับหายเข้าสู่อุโมงค์แห่งการจุติถือกำเนิด เส้นทางของเขาไม่มีผู้ใดบนแดนสวรรค์ที

“ไม่ได้ เขาทั้งสองต้องโทษทัณฑ์ ไม่เหมือนท่านโจวซานป๋อ ที่เลือกจะไปเผชิญทุกข์โศกเอง ไม่ใช่การจุติเพื่อกำเนิด และตัวข้าก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามดูแลใคร หากเราทำเช่นนั้น อาจยิ่งเพิ่มความผิดให้เขาทั้งสองมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เวลาของแดนมนุษย์กับสวรรค์ต่างกัน เวลาบนนี้อาจผ่านไปเนิ่นนาน ในขณะที่โลกมนุษย์กลับหมดเวลาไปไม่กี่วัน เจ้าเห็นความต่างหรือไม่ เพราะฉนั้น เราสู้อดทนรอต่อไป ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเขาทั้งสองจะกลับมา”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ถอนพลังออกจากการควบคุมดวงดาว ถอยออกมานั่งข้างหญิงคนรัก มองดูดวงดาวทั้งหมดหมุนโคจร ทำเวลาของตนเองให้ดำเนินไป“แล้วไท่จื่อไฉ่เหลียงหวงล่ะ ท่านพอจะเล่าให้ข้าฟังได้ไหม ว่าท่านส่งเขาไปที่ใด และต่อจากนี้เขาจะเป็นอย่างไร”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้หันมายิ้มให้นาง “ได้สิ สำหรับเจ้าข้าเล่าได้ ไฉ่เหลียงหวงจะไปจุติเป็นองค์ชายในวังหลวง เขาจะเป็นองค์ชายนักรบเช่นที่เคยเป็น"“แบบนี้ไม่เห็นตื่นเต้นเลย ชีวิตของเขาก็ดำเนินไปเหมือนบนสวรรค์ หากไม่ทิ้งนิสัยเดิม ก็คงไม่ผิดกับชีวิตที่ผ่านมา”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ใช่เจ้าพูดถูก องค์ชายผู้นี้เก่งกล้าสามารถ ทำศึกชนะ