All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 571 - Chapter 580

เทพเจ้าทั้งหมดมองไปตามอาการบอกใบ้ของเทพเจ้าธาตุทองโลหะ แต่แล้วกลับต้องเหลียวมามองหน้าเทพเจ้าดวงดาวซื่อเว่ยต้าตี้ ที่เวลานี้เอาแต่มองดูหญิงคนรัก เหมือนต้องการจดจำทุกช่วงเวลาของนางให้อยู่ในหัวใจตลอดไป โดยไม่ทันได้สังเกต ว่าดวงตาของเทพเจ้าทั้งสี่ธาตุกำลังเพ่งสายตามาที่ตน“พวกท่านคิดว่า เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้จะผิดกฎสวรรค์อีกหรือไม่” เทพเจ้าธาตุไม้กุ้ยอ้ายป๋อเฉินกระซิบถามเบา ๆ กับเหล่าสหาย ตั้งหัวเรื่องให้ทุกตนช่วยกันออกความเห็น“ข้าว่าเขาทำ พวกเจ้าก็รู้ว่าท่านซื่อเว่ยต้าตี้ เฝ้ารอมู่หลินหนิงอันมานานเป็นพันปี เวลาของการรอคอยของเขา นานกว่าท่านเสียอีกเจียวหั่วลี่หมิง ท่านต้องเข้าใจหัวอกของเขาเป็นอย่างดี ว่าการเฝ้ามองคนรักเวียนว่ายตายเกิดเช่นนั้น มันทรมานเพียงใด การได้กลับมาอยู่ด้วยกัน มันช่างเป็นภาพฝันที่เกินความคาดหวัง เช่นนี้จะปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดไปอีกหรือ”“ท่านก็พูดถูกซูเหลียงเจียวจิน การเฝ้ามองคนรักผ่านช่วงเวลาที่ต่างกัน มันเป็นเรื่องทรมาน ข้าเฝ้ามองดูห่าวหรานค่อย ๆ มีร่างกายที่เปลี่ยนไป แม้ตื่นเต้นดีใจ แต่หากเลือกได้ ข้าก็อยากได้นางที่ตัวโตและมีอายุพอกันกับข้า เป็นเช่นนี้ไม่ต่างกับกา

“นี่ ๆ คุณสองคนเถียงกันแบบนี้ จะยิ่งขาดอากาศนะ น่ารำคาญชะมัด มาหลบหน่อย ผมขอเดินคู่กับนายน้อยดีกว่า เดินรั้งท้ายแบบนี้ ยิ่งทำให้ผมเหนื่อยไปด้วย” หลีกังจ้านกับผู้ติดตามของเขา เดินแซงคู่รักนักกัด เพื่อไปต่อแถวหลังนายน้อยเกาจางจิ้ง ชายหนุ่มทั้งสองได้แต่ถอนหายใจ มองดูหวังเจียอีและหมิงลี่จู ที่ยังคงเถียงกันไปมากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง“นายน้อย คุณคิดว่าองค์จาลือ จะมีทางออกให้น้องฟางเฟยจริง ๆ เหรอครับ ท่านล่ะทางโลกแล้ว เรื่องแบบนี้ท่านจะให้ทางออกเราได้เหรอ”“ไม่ลองก็ไม่รู้ จดหมายที่ท่านฝากเจียอีไปให้ ในนั้นมันไม่มีตัวอักษรสักตัว ฉันถึงต้องมาที่นี่อีกครั้ง ฉันเชื่อว่าท่านต้องการบอกอะไรบางอย่าง แต่ไม่สะดวกเขียนลงไปบนกระดาษ นอกซะจากเราต้องมาพูดคุยกัน”“โอเคครับ ตามนั้น ผมมาเป็นเพื่อนก็เพราะห่วงน้องฟางเฟย ถ้ามีทางออกดี ๆ ผมก็ขอให้เธอกลับมา”เกาจางจิ้งมองดูชายหนุ่มที่มีอายุเท่าเขา จะอ่อนกว่าก็แค่เดือนเกิดเท่านั้น และเป็นตัวหลักที่คุณปู่ตั้งใจรับเป็นหลานเขย “กังจ้าง ฉันขอถามนายอีกครั้ง นายรักน้องฟางเฟยจริงรึเปล่า”หลีกังจ้านยิ้มเขินอาย ก้มมองลงต่ำหลบสายตาของจางจิ้ง ที่กำลังจ้องมองเพราะอยากได้คำตอบ

อาเกอลุกไปดูหวังเจียอี หมิงลี่จู และคนอื่น ๆ ที่ทยอยเดินมาถึงจุดพัก ปล่อยให้เกาจางจิ้งนั่งอยู่คนเดียว ชายหนุ่มมองดูกลุ่มเพื่อนและผู้ติดตามที่ตามมาจนถึงจุดพัก จากตรงนี้ยังเหลืออีกครึ่งทางก็จะถึงจุดหมาย แต่คำพูดสั้น ๆ จากการพูดคุยกับชายหนุ่มชาวบ้าน ที่ไม่ใช่นักบวชหรือเทพเจ้า กลับทำให้เขาได้คิด หรือคำตอบที่กำลังตามหา จะอยู่ที่คนธรรมดาอย่างอาเกอ จดหมายขององค์จาลือที่เป็นเพียงกระดาษว่างเปล่า ในนั้นต้องการบอกถึงอะไรกันแน่ เกี่ยวข้องกับที่อาเกอกำลังชี้นำหรือไม่ขอเสนอของเทพเจ้าธาตุน้ำ ทำให้เกิดข้อถกเถียงที่แตกต่างกันไป เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้จึงปล่อยให้พวกเขาช่วยกันคิดหาทางออกกันเอาเอง ขอพาเกาฟางเฟยแยกออกมาเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับพวกเขา“เหนื่อยหรือไม่”เกาฟางเฟยที่กำลังมองดูเทพเจ้าทั้งห้าถกเถียงกัน หันกลับมามองดูเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ “ไม่เลย ข้าก็แค่ไม่เข้าใจ ทำไมแค่เรื่องเปิดดินแดนถึงดูเป็นเรื่องใหญ่โต ตอนนี้ผู้ที่คิดร้ายก็ถูกลงโทษกันไปแล้ว เรามีอะไรต้องกังวล”“แล้วเพราะอะไรหลิงหยางโม่วโฉว ถึงต้องการเปิดดินแดน เหตุผลของนางเป็นเช่นที่เจ้าพูดมาจริง ๆ หรือไม่”“นางต้องการให้โปอันขึ

“นี่หมายความว่าอย่างไร ท่านกำลังบอกว่า ถ้าเกาฟางเฟยใช้คันฉ่องของนางสร้างเป็นเกราะคุ้มภัย คันฉ่องกับนางจะต้องแยกจากกัน แล้วนางจะมาที่นี่อีกไม่ได้ หรือพวกเราจะติดตามหานางไม่พบแบบนั้นเหรอ” หลิงหยางโม่วโฉว มีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมา“ถ้าเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่ ข้าเคยคิดแค่ว่าเจ้าอาจกลับไปในเวลาของตนเอง แล้วจะกลับมาเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ถ้าต้องจากกันตลอดไป แบบนี้เท่ากับพวกเราจะไม่มีราชินีประจำแดน แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตอนที่มู่หลิงหนิงอันทิ้งพวกเราไปเลย” เทพเจ้าธาตุน้ำมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด“เดิมทีคันฉ่องของข้าและวิญญาณของข้าก็เป็นของที่นี่ หากที่นี่จะมีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแล้วทำให้ทุกอย่างดีขึ้น การเสียสระครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของข้า ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าเกิดมาชาตินี้เป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่เทพสวรรค์เช่นอดีตอันห่างไกล การได้กลับมาพบท่านได้รักท่าน ได้ใช้ชีวิตร่วมกับท่านแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ข้าก็ดีใจที่สุดแล้ว บัญญัติสวรรค์ที่ท่านฝืนไม่ได้ กฏเกณฑ์จักรวาลที่ถูกกำหนดไว้ อาจถึงเวลาแล้วที่เราต้องยอมรับมัน"“เจ้าพูดอะไรฟางเฟย เจ้าไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน นี่ไม่ใช่หน้าทีที่เจ้าจะมาต

“แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไง ว่าคันฉ่องจะยังมีความสามารถเช่นเดิมในเมื่อไม่มีท่านประจำในนั้น”“เกาฟางเฟยฟังข้าให้ดี อำนาจของราชินีปัญจธาตุมีมากกว่าข้า คันฉ่องนี้มีฤทธิ์มากกว่าที่เจ้าเห็น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าไม่ใช่ข้า เจ้าสามารถคิดและออกคำสั่งใช้งานมันได้ แต่อย่างที่รู้คุณสมบัติทั้งหมดขึ้นอยู่กับผลประโยชน์แห่งปัญจธาตุเป็นที่ตั้ง และเจ้าคือเจ้าอำนาจที่จะใช้มัน ไม่ใช่ข้า”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้เดินเข้ามากุมมือหญิงคนรัก ตอกย้ำความมั่นใจให้กับนาง “มาเถอะเกาฟางเฟย ส่งคันฉ่องให้ข้า”เกาฟางเฟยยกคันฉ่องในมือขึ้นมาดู แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าเซียนกระจกเงา เซียนหนุ่มยิ้มแล้วพยักหน้าให้หญิงสาว “เชื่อมั่นข้าฟางเฟย หน้าที่นี้ ข้าจะรับมันไว้เอง”หญิงสาวยอมมอบคันฉ่องทองแดงแห่งปัญจธาตุให้กับเทพเจ้าดวงดาว ซื่อเว่ยต้าตี้ปล่อยคันฉ่องให้ลอยขึ้นเหนือตำหนักปัญจเทวะ ก่อนที่จะปล่อยพลังของตนทำลายผนึกมนตราปัญจธาตุลง เทพเจ้าทั้งห้าธาตุกลับเข้าประจำตำแหน่งของตน ระฆังสัมฤทธิ์แกว่งไกวดังก้องกังวานไปทั่วชั้นฟ้า แสงห้าสีกลางสระปัญจเทวะพวยพุ่งส่องแสงสวยงามไปทั่วท้องฟ้า เป็นสัญญาณของการเปิดดินแดนปัญจธาตุเทพเจ้าซื่อเว่ยต้า