Tous les chapitres de : Chapitre 581 - Chapitre 590

“ถ้าฟางเฟยรู้ เธอจะปฏิเสธการรักษา คุณสังเกตอะไรบ้างไหมจางจิ้ง ตั้งแต่ฟางเฟยกลับมามีชีวิตปกติ ไม่หลับนาน ๆ อีก นอกจากความทรงจำที่หายไป สุขภาพกับความร่างเริงสดใสของเธอก็หายไปด้วย คุณลองคิดดูนะ ถ้าเธอรู้ว่าตัวเองกำลังป่วยด้วยโรคที่รักษาไม่ได้ เธอจะเป็นอย่างไง”เกาจางจิ้งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เลื่อนผลเอกซเรย์สมองของน้องสาวมาดู“ทำไมก่อนหน้านี้ ผลตรวจไม่เป็นแบบนี้ ลี่จูคุณดูสิ ร่างกายของฟางเฟยพังไปทีล่ะส่วน วันนี้ถ้าผมไม่เห็นกับตา คงไม่รู้เลยว่าเธอมีหลายโรคแทรกซ้อนอยู่”“จางจิ้ง ฉันมีเรื่องไม่เข้าใจ” หมิงลี่จูหยิบแผ่นเอกซเรย์ผลตรวจก่อนนี้ให้ชายหนุ่มดู “นี่ของคุณ และนี่ของฟางเฟย เนื้องอกตรงนี้ คุณกับเธอมีเหมือนกัน แค่ของคุณเล็กกว่า และไม่อันตราย แต่ของฟางเฟย…”“คุณกำลังจะบอกอะไรผม ลี่จู”“ฉันต้องการผ่าตัด เนื้องอกตรงนี้เก็บไว้ไม่ได้ แต่ฉันก็เป็นห่วงเรื่องอื่นด้วย อย่างที่คุณรู้ ว่าตอนนี้ฟางเฟยไม่ได้มีปัญหาแค่ตรงนี้ แต่เธอมีเรื่องอื่นที่น่ากังวลด้วย จางจิ้งฉันไม่อ้อมค้อม ฉันกลัว…”เกาจางจิ้งจับมือเพื่อนสนิท ให้กำลังใจเธอ “ผมเชื่อใจคุณลี่จู คุณดูแลเราสองพี่น้องมาตลอด ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไห

“ข้าก็แค่เร่งกรรมของนาง เพื่อให้ชาติภพจบสิ้นลง เพียงแต่ไม่ทันคิดว่า หลายชาติที่ผ่านมา นางเป็นทั้งนักรบ ผู้นำ มารดา กรรมของมนุษย์มีทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ พอข้าเร่งผล สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้นางต้องทนทุกข์กับเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ เห็นเช่นนี้แล้วข้าไม่ควรเลย”“อย่าคิดมาก อย่างน้อยการที่เป็นเช่นนี้ ก็ส่งผลดีต่อนาง การกลับคืนสู่ตำแหน่งราชินีปัญจธาตุ ไม่ใช่เรื่องง่าย นางจำเป็นต้องผ่านเรื่องพวกนี้ ต่อไปจะได้ไม่ต้องมีคำครหาจากแดนต่าง ๆ บนสวรรค์ หรือพิภพอื่น ๆ”เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้พยักหน้าให้เทพเจ้าธาตุไม้ “ใช่ท่านพูดถูก งานของหลิงหยางโม่วโฉวข้าจะไปเป็นผู้ใหญ่ให้ตามที่ท่านต้องการ แต่การที่มาเชิญข้าไปในตำแหน่งนี้ อันที่ดีเจ้าสาวควรมาขอเองถึงจะถูก”“นางก็อยากมา แต่ติดที่พวกตีเหรินมีธรรมเนียม ห้ามเจ้าสาวออกจากที่พำนักสามเดือน นางเลยมาเรียนเชิญท่านด้วยตนเองไม่ได้ แม้แต่ข้าจะไปเยี่ยมเยือน ก็ยังไม่สามารถเข้าพบนางได้ ต้องคุยกันผ่านฉากผ้าแดงเท่านั้น”“ความรู้ใหม่ พวกเราอยู่ในส่วนของชั้นสวรรค์ แต่เผ่าปลาตีเหรินเป็นเพียงเผ่าหนึ่งในทะเลประจิม ธรรมเนียมของพวกเขาเราเลยไม่ค่อยรู้จัก ก็ถือว่าเป็นการเรียนร

เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเกาฟางเฟย ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ หลับตาลง ต้องมนต์สะกดทำให้หลับใหลสาวใช่ที่เพิ่งมาถึง มองเห็นเพียงร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับตาลง เอนหลังล้มตัวลงจมหมอน“คุณหนูคะ…” ซินตกใจรีบวิ่งเข้ามาดูหญิงสาวที่เพิ่งทิ้งตัวลง ไม่ว่าจะเขย่าหรือเรียกชื่อเธออย่างไร เกาฟางเฟยก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมา ทำเอาสาวใช้เริ่มรู้สึกกังวล พยายามกดโทรศัพท์หาหมิงลี่จูจนมือสั่น“คุณหมอ คุณหมอ…”“อะไรกันซิน เกิดอะไรขึ้น”“คุณหนูหมดสติไปแล้วค่ะ ฉันเรียกตั้งนาน ก็ยังไม่ตื่นเลย ทำอย่างไงดีคะ”“ใจเย็น ๆ ดูชีพจรเธอซิ หายใจลึก ๆ เธอห้ามตื่นเต้น ทำตามที่ฉันเคยสอน จำได้ไหม”“ค่ะคุณหมอ จำได้ค่ะ” ซินลงมือตรวจจังหวะชีพจรของเกาฟางเฟย ตามที่หมิงลี่จูเคยสอน“คุณหมอ ปกติค่ะ”“ปกติ เหมือนตอนที่เธอนอนหลับไปนาน ๆ ใช่ไหม โอเคซิน เธอดูคุณหนูของเธออยู่ตรงนั้นนะ ฉันจะรีบไป”“ค่ะ ๆ คุณหมอรีบมานะ”ซินวางสายจากคุณหมอหมิงลี่จู แล้วหันกลับมาดูนายหญิงของตน สาวใช้สังเกตเห็นขนมหวานโบราณตกอยู่ใกล้กับตัวหญิงสาว “นี่อะไร คุณหนูไปได้ขนมแบบนี้มาจากไหน ปกติไม่เคยเห็นเลย ที่ไหนยังทำขนมแบบนี้อีกนะ ร

กำยานกลิ่นของเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ถูกจุดขึ้นต่อหน้าหิ้งบูชาภายในศาลปัญจธาตุ ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ โดยเรียนแบบสถาปัตยกรรมโบราณ แม้จะเป็นศาลเจ้าขนาดเล็ก แต่ทุกจุดกับสวยงามวิจิตรแปลกตา เป็นเพราะเกาจางจิ้งจำลองของจริงจากแดนสวรรค์ลงมา ทำให้เกิดความงามที่แปลกประหลาดต่อสายตาของคนทั่วไป“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้ารู้ว่าเกาฟางเฟยคือใครมาเกิด แต่ข้าขอเวลาของนางให้อยู่กับข้านานกว่านี้ได้หรือไม่ ท่านปู่เกาซูว่านแก่เฒ่าชรามากแล้ว ข้ากลัวท่านจะรับไม่ไหว หากฟางเฟยต้องเป็นอะไรไปก่อน ข้าขอร้องเถอะ เวลาในแดนมนุษย์ต่างจากสวรรค์ ท่านจะให้มันกับข้าบ้างไม่ได้เลยเหรอ” ชายหนุ่มปักธูปกำยานลงกระถาง เงยหน้ามองดูรูปปั้นของเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ที่ข้างกายมีรูปปั้นของมู่หลินหนิงอันแต่เมื่อเขาหันหลังหมุนตัวเตรียมเดินจากไป กลับต้องหยุดชะงัก เนื้อตัวเย็นชาหมดความรู้สึกเฉียบพลันหนาวเย็นจนถึงไขสันหลัง เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ยืนจ้องหน้าเขา ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ ปรากฏตัวได้ปกติในเวลาของเขา เทพเจ้าผู้นี้ทำเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว“ทะ…ท่าน…ซื่อเว่ยต้าตี้ นี่ท่าน ท่านปรากฏตัวแบบนี้ได้ด้วยเหรอ หรือท่านได้ยินคำ

เกาจางจิ้งรู้สึกตัวอีกครั้ง กลับพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าหิ้งบูชาของเทพเจ้าดวงดาว ชายหนุ่มพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นราวภาพฝัน ขี้เถ้าก้านธูปกำยานในกระถางไม่ได้ยุบลงเลย มันเหมือนกับว่าเขาเพิ่งจุดและปักมันลงบนกระถาง แต่สิ่งที่ได้ไปพบเห็น ทุกอย่างดูผ่านไปจนธูปที่ปักอยู่ ควรจะมอดไหม้ใกล้หมดสิ้นแล้วถึงจะถูก“ความทรงจำยังอยู่” ชายหนุ่มมองดูรูปเคารพของเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ แล้วรีบคุกเข่าลงคำนับต่อหน้าเขา “นายน้อย นายท่านให้มาตามไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยครับ” อาฉู่รีบเข้ามาตามเจ้านายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ“เกิดอะไรขึ้น มีข่าวดีอย่างนั้นเหรอ”“ครับนายน้อย คุณหนูอยู่ดี ๆ ก็ฟื้นตื่นขึ้นมาหายเป็นปกติ แล้วยังถามหานายน้อยด้วย นายท่านเลยโทรศัพท์มาตามนายน้อยให้ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”เกาจางจิ้งยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แล้วรีบวิ่งออกไปจากศาลเทพเจ้าปัญจธาตุ พร้อมกับลูกน้องคนสนิท ภายใต้ดวงตาเทวรูปเทพเจ้าดวงดาว ที่กำลังทอดมองเส้นทางของชายหนุ่มที่จากไป“ท่านเทพเหตุใดท่านจึงยอมมอบความทรงจำและเวลาของแม่นางเกาฟางเฟยให้แก่เขา ท่านเองก็รอคอยการกลับมาของนางอยู่มิใช่หรือ”เจ้าเด็กผมแดงเมิ่งหวายเอ่ยถามต่อเ