Todos os capítulos de STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Capítulo 101 - Capítulo 110

“Sir, you’re being placed under arrest.”Tahimik ang mundo sa sandaling iyon...hindi dahil nawala ang ingay, kundi dahil pinili kong patayin ang lahat ng tunog sa loob ng ulo ko. Parang may switch na biglang hinila pababa. Hindi ko pinakinggan ang sabay-sabay na sigawan ng media sa labas ng gate, ang paulit-ulit na pag-flash ng kamera na parang machine gun ng mga tanong na walang pakialam sa katotohanan, ang impit na pag-iyak ni Liza sa likod ko, o ang marahang buntong-hininga ni Mama Betina...’yong buntong-hiningang alam mong galing sa taong matagal nang naghahanda para sa sandaling ito.“On what grounds?” tanong ko, kalmado. Nakakatawa kung iisipin....ang boses kong steady habang ang buong buhay ko ay parang ginuhit na sa chalk line sa sahig, handa nang burahin ng unang ulan.“Obstruction of justice. Abuse of authority. Possible witness coercion,” sagot ng opisyal, diretso, walang kahit anong emosyon. Parang binabasa lang ang menu ng kasalanan. “You have the right to remain silent.”

“Hindi mo puwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Liza, ramdam ko ang panginginig ng kanyang boses habang hawak niya ang kanyang telepono, pilit na kinokontrol ang galit at takot na ramdam niya.Lumapit ako sa kanya, mabagal, bawat hakbang ay puno ng tensyon. “Liza… makikinig ka sa akin ngayon,” mahina kong sabi, pero may bigat ng awtoridad sa bawat salita. Ramdam ko ang kanyang tibok ng puso sa bawat tingin niya sa akin. “Ang ginagawa ko ay para sa’yo. Para protektahan ka. Hindi dahil gusto kong saktan ka.”Tumigil siya sandali, nakatingin sa akin, parang sinusubukan basahin ang lahat ng iniisip ko. “Pero… Drake, lahat ng nangyayari… parang ikaw ang kasalanan. Parang lagi akong nasa panganib dahil sa’yo.”Huminga ako nang malalim. “Alam ko. At hindi ko hahayaan na ganito ka muli makaramdam. Pero kailangan mong intindihin....ang kalaban natin, hindi lang Mirielle. Maraming puwedeng masaktan kung hindi tayo mag-ingat. Kaya pinipili kong akuin lahat, kahit masaktan mo ako.”Napailing siya, may ha

“Lumabas ka, Mirielle...hindi ka multo para magtago sa mga speaker,” mariin kong sabi, boses na kontrolado pero punô ng bakal.“Mas gusto ko kapag ikaw ang lumalapit sa akin,” sagot niya, malamig at mapaglaro, parang kutsilyong dumudulas sa salamin. “Mas intimate.”Hinigpitan ko ang kapit sa kamay ni Liza. “Huwag kang bibitaw,” bulong ko, pero sapat ang diin para marinig niya ang pangako. “Kahit anong mangyari.”“Drake…” nanginginig niyang tugon, “naririnig ko siya...parang nasa loob ng ulo ko.”“Dito ka lang,” sabi ko. “Sa likod ko.”Tumawa si Mirielle...isang maikling tawa na walang init. “Still playing the hero? Ang cute mo pa rin kapag nagkukunwari kang malinis.”“Kung may gusto kang sabihin,” singhal ko, “sabihin mo sa harap ko.”Nag-click ang intercom. “Oh, I will.” Tumigil sandali ang boses niya, parang sinasadya ang katahimikan. “Pero una...patayin natin ang ilaw ng ilusyon mo.”Biglang namatay ang corridor lights. Emergency red strips ang pumalit, nagpipintig na parang pulso

“Kung magsasalita ka, sisiguraduhin kong wala ka nang babalikan.”Napatitig ako sa screen ng phone ko, paulit-ulit ang replay ng boses ni Mirielle sa utak ko kahit tapos na ang tawag. Walang sigaw. Walang pagbabanta na dramatiko. Pero mas nakakatakot ang kalmadong gano’n...parang sigurado siya sa hawak niyang baraha.Tumayo ako mula sa kama, naglakad pabalik-balik sa kwarto na parang may hinahabol na sagot sa hangin. Sa labas, patuloy ang ulan. Sa loob, mas maingay ang isip ko.Silence suits you, sabi niya. Parang papuri. Parang tanikala.May kumatok sa pinto. Tatlong beses. Maingat. Kilala ko ang ritmo.“Liza,” boses ni Mama. “Pwede ba?”“Pasok po,” sagot ko, pinilit patatagin ang boses.Pumasok siya dala ang isang tasa ng tsaa. Umupo siya sa gilid ng kama ko, parang noong bata pa ako at may lagnat. Pareho ang tingin niya—pagod pero matatag.“Hindi ka pa natutulog,” sabi niya.“Hindi po,” sagot ko. “May iniisip lang.”Ngumiti siya nang bahagya. “Alam ko.”Tahimik kaming dalawa. Hang

“Kung akala mo tapos na ’to, nagkakamali ka, Liza.”Tumigil ang mundo ko sa mismong babalang ’yon...binitawan ni Mirielle na parang bala, diretso sa dibdib ko, walang paligoy. Nakatayo siya sa harap ko sa hallway ng penthouse floor, suot ang paborito niyang pulang lipstick na parang laging handang pumatay ng reputasyon.“Hindi ako natatakot sa’yo,” sagot ko, mas matapang ang boses ko kaysa sa nararamdaman ng tuhod kong nanginginig. “Hindi na.”Ngumiti siya...hindi masaya, hindi rin galit. Yung klase ng ngiti na alam mong may plano. “Talaga?” lumapit siya nang kalahating hakbang. “Kasi kung hindi ka natatakot, bakit ka nanginginig?”Hindi ko siya sinagot. Dahil kung bibigyan ko siya ng reaksyon, panalo siya. At hindi ako nandito para manalo siya.Lumampas ako sa kanya, ramdam ko ang bigat ng presensya niya sa likod ko. Isang hakbang pa lang sana, pero humawak siya sa braso ko.“Bitawan mo ako,” malamig kong utos.“Hindi pa,” bulong niya. “Hindi p