Todos os capítulos de STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Capítulo 141 - Capítulo 150

“Liza, tiwala ka ba talaga sa akin?”Napatingin ako kay Julian, nagulat sa bigat ng tanong niya. Nakaupo kami sa maliit na kusina ng safe apartment, alas-dos ng madaling araw. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng electric fan at malayong ugong ng siyudad ang maririnig.“Oo.” Diretso ang sagot ko. “Kung hindi, wala ako rito.”Bahagya siyang ngumiti, pero hindi umabot sa mga mata niya. May kakaiba sa titig niya—parang may tinatago. Parang may binibitbit na desisyon na hindi niya masabi.“Mabuti,” sabi niya, marahan. “Kasi mahalaga ang susunod na mga oras.”Nanlamig ang balat ko.“Ano’ng ibig mong sabihin?”“Wala.” Mabilis niyang iwas. “Magpahinga ka na. Mahaba ang araw bukas.”Tumango ako, pero may mabigat na pakiramdam na kumapit sa dibdib ko.At hindi ko alam—iyon na pala ang huling gabing buo pa ang tiwala ko sa kanya.Hindi ako agad nakatulog.Paulit-ulit sa isip ko ang mga babala ni Drake, ang mga dokumentong hawak ko, ang mga galaw ni

“Don’t say my name like that, Drake.”Nakahawak pa rin ako sa doorknob ng fire exit sa penthouse, hinihingal, pawis na pawis, nanginginig ang mga tuhod ko matapos niya akong iligtas mula sa tangkang pagdukot ng mga tauhan ni Xavier. Ang boses niya—basag, sugatan, puno ng galit at takot—ay parang martilyong paulit-ulit na humahampas sa dibdib ko.“Liza,” ulit niya, mas mababa na ang tinig, mas desperado. “Huwag kang aalis.”Humigpit ang hawak niya sa pulsuhan ko. Hindi masakit, pero sapat para ipaalala sa akin na hindi ito panaginip. Na nandito siya. Na buhay pa ako. Na sa kabila ng lahat—ng dugo, ng kasinungalingan, ng mga lihim—si Drake de La Joya pa rin ang lalaking hindi ko kayang talikuran.“Bitawan mo ako,” bulong ko, kahit kabaligtaran ang gusto ng katawan ko.“Hindi,” agad niyang sagot. “Hindi na kita pakakawalan.”Tumawa ako nang mapait. “Ganyan din ang sinabi mo noon. Bago namatay ang nanay ko.”Parang sinampal siya ng mga salita ko. Kita ko ang pagkirot sa panga niya, ang pa

“Thirty-eight percent na ang bagsak.”Diretsong sinabi ng CFO ko ang numero habang nakatutok ang lahat ng mata sa akin sa loob ng emergency boardroom. Walang greeting. Walang small talk. Puro screen. Puro pula.Tinitigan ko ang malaking monitor sa dulo ng mesa. Kita ko ang ticker. DLJH—pula. Sunod-sunod na sell orders. Parang domino na hindi na mapigilan.“Stabilize it,” sabi ko.“Sir, we’ve triggered circuit breakers twice,” sagot niya. “Institutional investors are dumping.”May sumingit sa kaliwa ko.“Because you’re under investigation,” malamig na sabi ni Xavier.Lumingon ako sa kanya. Nakaayos ang suit niya. Relaxed ang postura. Parang wala siyang kinalaman sa lindol na gumuguho sa kumpanya namin.“Careful,” sabi ko, mababa ang boses. “You sound pleased.”“Concerned,” sagot niya, bahagyang ngumiti. “Concerned for shareholder value.”Tumawa ang isang board member. Hindi dahil nakakatawa—kundi dahil kinakabahan.“Let’s focus,” sabi ni Ch

“Sumakay ka na, Liza.”Hindi ako sumigaw pero narinig niya agad. Kita ko siya sa kabilang side ng private hangar, nakatayo sa tabi ng black SUV, hawak ang phone niya, nanginginig ang kamay pero matigas ang titig.“Late ka,” sagot niya.Lumapit ako, diretso, walang lingon sa paligid kahit alam kong may mga mata na nakatingin sa amin mula sa dilim.“May board coup,” sabi ko. “Si Xavier na ang may kontrol.”“Akala ko kanina pa,” sagot niya, may bahid ng galit.“Kanina interim lang,” sabi ko. “Ngayon, permanent na ang target niya.”Humigpit ang hawak niya sa phone. “At ikaw? Ano ka na ngayon?”“Target,” sagot ko.Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya umatras.“Then bakit nandito ka pa?” tanong niya.Lumapit ako nang tuluyan. Hinawakan ko ang pinto ng SUV at binuksan.“Kasi kukunin kita,” sabi ko.“Hindi ako bagay na kukunin,” sagot niya agad.“Hindi rin kita tinatanong,” sagot ko.Tumingin siya sa akin, diretso. Walang iwas.“Stop deciding for me,” sabi niya.“Then decide fast,” sagot ko. “F

“Tumalikod ka at ilagay ang mga kamay sa likod, Mr. de La Joya.” Malamig ang boses ng pulis pero mas malamig ang bakal na pumitpit sa mga pulso ko. Hindi ako lumaban. Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko silang hiyain ako sa harap ng sarili kong kumpanya habang ang mga empleyado ko ay nakatulala at ang iba ay mabilis na kumukuha ng video gamit ang kanilang mga phone. Alam ko ang hitsura ko ngayon... isang hari na kinaladkad pababa sa kanyang trono. Pero ang hindi nila alam, kahit nakapuso ang mga kamay ko at kahit itulak nila ako papasok sa likod ng patrol car, hawak ko pa rin ang mga alas na hindi nila makikita. “Masyado kayong mabilis magdesisyon, Inspector Cruz,” bati ko sa kanya nang maupo siya sa tapat ko sa loob ng interrogation room. Ang liwanag ng bumbilya sa taas namin ay tila nanunuri, sumasayaw sa bawat guhit ng mukha ko. Amoy luma ang paligid... amoy semento, pawis, at takot. Pero wala akong pakiramdam na ganun. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang pagpintig ng galit sa loob