STEP LOVE Loving My Wife's Daughter のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

“Mr. de La Joya, sumama po kayo sa amin.”Hindi ako gumalaw. Tumingin lang ako sa dalawang pulis sa harap ko—isang babae, isang lalaki—parehong may body cam, parehong diretso ang tindig. Ramdam ko ang malamig na hangin ng umaga sa balat ko; amoy disinfectant ang hallway ng ospital, halong kape at pawis. May tatlong hakbang lang ang pagitan namin, pero parang bangin.“Anong kaso?” tanong ko.“Questioning,” sagot ng babae. “Kaugnay ng pagkamatay ni Mirielle Santos.”“Questioning?” ulit ko. “Bakit may posas?”Hindi siya sumagot. Umusog ang lalaki at inilabas ang metal cuffs. Tumunog ang bakal—isang tunog na hindi ko inaasahang maririnig sa sarili kong pulso.“Hindi ako tatakas,” sabi ko.“Standard procedure,” sagot ng lalaki.May sumigaw sa dulo ng hallway. “Sandali!”Si Mama. Si Betina. Naka-blazer, maayos ang buhok, pero may pulang linya sa mata. Huminto ang mga pulis.“Lawyer?” tanong ng babae.“On the way,” sagot ni Mama. “At may warrant

“Hindi siya pumatay.”Tahimik ang conference room, pero ramdam ko kung paanong parang may sumabog na salamin sa pagitan naming lahat matapos kong bitawan ang mga salitang ’yon. Nakaharap sa akin ang tatlong tao—isang abogado ng pamilya de La Joya, isang pulis na hindi man lang tinanggal ang jacket niya, at si Julian na nakatayo sa likod ko, masyadong malapit, parang handang sumalo kung bigla akong gumuho.“Miss Reyes,” sabi ng pulis, malamig ang boses, “we’re not here to debate belief.”“Good,” sagot ko, diretso ang tingin ko sa kanya. “Because I’m here to change the direction of your investigation.”Narinig ko ang bahagyang paghinga ni Julian sa likod ko. Isang babala. O pag-aalala. Hindi ko na inusisa. Hindi puwedeng mawala ang momentum. Hindi ngayon.“Your suspect,” dugtong ko, “is being framed. And if you keep pushing this angle, you’re going to miss the real killer.”Tumikhim ang abogado. “Liza—”“Don’t,” putol ko sa kanya. “Don’t tell me to calm dow

“Hindi kita iiwan.”Tumayo ako sa hallway ng lumang building, nakatingin sa pinto kung saan nakatambay si Drake. Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot: ang malakas na tunog ng ulan sa bubong o ang katahimikan ng loob ng opisina niya. Pero malinaw ang isa sa dalawang bagay: kailangan ko siyang tulungan.Tumango siya. “Hindi mo alam kung gaano kalalim ang pinasok mo.”“Ako na ang bahala,” sagot ko, habang iniikot ang kamay ko sa strap ng bag. Nararamdaman ko ang lamig ng metal sa aking pulso—hindi dahil sa posas kundi dahil sa tensyon. Ang bawat segundo ay parang may kumakalabit sa dibdib ko.“Liza…” Hindi niya tinapos ang sinabi. Napatingin siya sa akin ng matagal, halos makita ko ang galit at pangamba sa mata niya. “Kung lalabas ka, delikado. Hindi lang sa’kin—sa’yo rin.”“Alam ko. Kaya nga nandito ako,” putol ko. “Kailangan nating malaman kung sino ang totoong pumatay kay Mirielle at, mas mahalaga, paano niya naplano lahat ng ’to laban kay Mama.”Huminga

“Liza… you found something.”Natigil ako sa gitna ng hakbang, mga daliri ko hawak ang gilid ng drawer na tinatambakan ko ng mga papel. Tahimik lang ang opisina, tanging tunog ng fluorescent lights ang pumapailanlang sa paligid. Mabilis na bumibilis ang tibok ng puso ko, parang maririnig ko sa tenga ko. “I… I think I did,” mahina kong sambit, tumitingin sa investigator na nakaupo sa gilid ng upuan, nakatuon ang mata sa akin.“Show me,” mahinahong sabi niya pero may matalim na tono.Dahan-dahan kong in-slide ang isang manila envelope na puno ng lumang resibo, larawan, at mga notes na mukhang sinusulat sa pagmamadali. “Ito… ito lahat connected kay Mirielle. Tingnan mo ang mga dates, locations… pare-pareho sila sa transactions na linked sa offshore accounts niya. At… may ilan dito na konektado rin sa mga taong may access sa project ni Mama.”Nagkunot noo siya. “Good. Ito ang hinahanap namin.” Lumapit siya, inabot sa kanya ang mga papel, mabilis niyang sinuri. “Hindi ito

“Bakit mo ako tinawag dito nang ganitong oras, Xavier?”Hindi pa ako tuluyang nakakapasok sa private lounge ng pinakamataas na gusali ng De La Joya Holdings nang bumulaga agad ang tensyon sa boses ko. Tahimik ang buong floor—sarado ang opisina, patay ang karamihan ng ilaw, tanging ang malalaking bintana lang na sumasalamin sa ilaw ng buong siyudad ang nagbibigay-liwanag sa silid.Nakatayo siya sa harap ng salamin, nakatalikod sa akin, isang kamay nakabulsa, ang isa’y may hawak na tablet. Hindi siya agad lumingon.“Dahil nagsisimula na ang laban.” malamig niyang sagot.Napasinghap ako. “Anong laban?”Dahan-dahan siyang humarap. Sa mga mata niya, walang bakas ng biro. Walang lambing. Puro determinasyon. Puro panganib.“Sa imperyo ng pamilya mo.”Nanlamig ang batok ko. Lumapit ako sa kanya. “Xavier, hindi ito laro. Buhay namin ‘to. Buhay ni Papa. Buhay ko.”Ngumiti siya, pero hindi iyon umabot sa mga mata niya. “At iyon mismo ang dahilan kung bakit nandito ka.”Inilapag niya ang tablet s