Todos os capítulos de STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Capítulo 111 - Capítulo 120

“Hindi mo pwedeng akuin lahat, Drake...hindi ka Diyos.”Bumagsak ang boses ni Mama Betina sa pagitan ng malamig na dingding ng interrogation room, parang martilyong tumama sa sentido ko. Nakatitig siya sa akin sa salamin, hawak ang bag niya na parang sandata, pero ang mga mata niya...iyon ang totoong matalim. Nasa likod niya ang abogado ko, tahimik, nagmamasid. Ako? Nakaupo, may posas pa sa pulso, pero tuwid ang likod. Hindi dahil matapang ako...kundi dahil wala akong choice.“Hindi ko inaangkin ang pagka-Diyos, Ma.” Mababa ang boses ko, pero malinaw. “Inaangkin ko ang responsibilidad.”“Responsibilidad?” singhal niya. “O pag-ibig?”Hindi ako sumagot agad. Dahil alam niya. Dahil alam naming lahat. Ang pangalan ni Liza ay hindi ko kailangang banggitin para umalingawngaw sa silid. Parang multo ang presensya niya...hindi nakikita, pero ramdam sa bawat hinga ko.“May inilabas na statement ang kampo ni Mirielle,” sabat ng abogado, binuksan ang tablet. “Sinisisi ka niya sa obstruction, m

“Akala mo ba hindi ko malalaman na ikaw ang pumatay sa nanay ko?”Tumigil ang pag-ikot ng baso sa pagitan ng mga daliri ni Mirielle. Dahan-dahan siyang ngumiti...hindi ‘yung ngiting nagtatanggol, kundi ‘yung ngiting parang matagal nang naghihintay ng ganitong eksena.“Ang tapang mo,” sagot niya, malamig. “Mag-isa ka pang pumunta rito.”“Hindi ako nag-iisa,” balik ko, kahit alam kong kasinungalingan ‘yon. Ang totoo, nanginginig ang tuhod ko. Pero hindi ko ipapakita. Hindi sa babaeng ‘to. “Kasama ko ang katotohanan.”“Ang cute,” tumawa siya, humigop ng alak. “Pero ang katotohanan, Liza, parang salamin ‘yan. Kahit buo, madali pa ring baliin.”Huminga ako nang malalim. Naririnig ko ang sarili kong tibok—hindi sa tenga, kundi sa dibdib. “Ikaw ang nagplano ng aksidente. Ikaw ang nag-utos. Ikaw ang dahilan kung bakit wala na ang nanay ko.”“‘Aksidente,’” inulit niya, tila nilalasap ang salita. “Napakagandang salita. Walang kasalanan. Walang salarin.” Itinapat niya ang tingin sa akin. “Pero

“Sumunod ka kung gusto mong malaman kung sino talaga ang pumatay sa nanay mo.”Tumigil ang mundo ko sa linyang ’yon.Hindi ako nagsalita. Hindi ako huminga nang maayos. Nakatingin lang ako sa likod ng lalaking nakasuot ng itim na jacket habang tinatahak niya ang madilim na eskinita sa likod ng lumang gusali sa Ortigas—isang lugar na hindi ko man lang alam na umiiral hanggang ngayong gabi. Ang mga ilaw ng siyudad ay tila nilulunok ng dilim; ang mga tunog ng trapiko ay unti-unting nawawala habang palayo kami sa kalsada, papasok sa isang espasyong parang sinadyang kalimutan ng mundo.“Kung may bitbit kang recorder,” dagdag niya, hindi lumilingon, “patayin mo muna. Kung ayaw mong mamatay nang mas maaga.”Napahigpit ang kapit ko sa bag ko. Ramdam ko ang malamig na pawis sa likod ng leeg ko, ang tibok ng puso kong parang gustong kumawala sa dibdib ko. Journalist ako. Sanay ako sa banta. Sanay ako sa panganib. Pero iba ang takot kapag personal na ang nakataya—kapag pangalan

“Hindi ka pa rin tapos, Mirielle.”Bulong ko ’yon—halos walang tunog—pero sa loob ng dibdib ko, parang may sumabog na salamin. Nakatayo ako sa harap ng puntod ni Cynthia. Basa ang lupa, parang bagong sugat na hindi pa tinatahi ng panahon. Ang mga bulaklak, puti at sariwa, may halimuyak na sumisingit sa ilong ko—nakakapanlinlang, dahil paalala iyon na may mga bagay pa ring maganda kahit may namatay na mundo sa loob ko.Humihip ang hangin, malamig, at sa bawat dampi nito sa balat ko, parang may dalang bulong ng huli niyang hininga. Ilang linggo na ang lumipas mula nang ilibing ko ang asawa ko, pero hindi pa rin humuhupa ang galit. At mas lalo—ang guilt. Ang uri ng guilt na hindi sumisigaw, kundi tahimik na umuukit, araw-araw, oras-oras.“Drake,” mahinang tawag ni Mama—si Betina—mula sa likuran ko. Ang boses niya ay pagod, pero matatag. “Sapat na muna.”Hindi ako lumingon. Ayokong makita ang awa sa mga mata niya. Ayokong marinig ang parehong linyang paulit-ulit nilang sinasabi sa akin—Hi

“Hindi ka pa tapos, Drake de La Joya.”Tumama ang boses ng imbestigador sa mesa bago pa man bumagsak ang folder sa harap ko. Umuga ang bakal na lamesa. Hindi ako kumurap. Hindi ko rin inabot ang folder. Pinanood ko lang ang dulo ng kuko niyang kumikiskis sa karton, parang sinasadya niyang iparamdam na kahit nakaupo ako, siya ang may hawak ng oras ko.“Hindi pa rin ako umaalis dito,” sagot ko, mababa pero malinaw. “Kaya itigil mo ang drama at sabihin mo na kung ano’ng gusto mong sabihin.”Umiling siya, ngumisi nang bahagya. “May bagong angle ang kaso.”Narinig ko ang sarili kong paghinga. Mabagal. Kontrolado. Parang negosyo lang ulit—kahit alam kong hindi na ito negosyo. Hindi na mula nang mamatay si Cynthia. Hindi na mula nang makita kong nakahandusay si Mirielle sa sahig ng villa, basag ang wine glass, at ang amoy ng alak ay humalo sa masangsang na kemikal na hindi ko kayang pangalanan pero ramdam kong mali.“Sabihin mo na,” giit ko.Binuksan niya ang folder. Mga litrato. Ang mesa. A