All Chapters of STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Chapter 111 - Chapter 117

“You really think I came here without knowing the price?” sigaw ko, tumama ang boses sa tahimik na villa. Halos gumulong ang hangin sa pagitan namin ni Mirielle, at sa bawat paghinga ko, ramdam ko ang init ng galit at takot na pinagsama sa katawan ko. Hindi ko na siya partner. Hindi ko na siya kaibigan. Isa na lang siyang babaeng handang sunugin ang mundo para sa ilusyon niyang kami pa rin.“Drake,” sagot niya, banayad na boses pero may halong pang-aakit na dati ko nang nakasanayan, “you always loved games. This is just… the final level.”“Hindi laro ang buhay ng anak ko.” Pinilit kong kontrolin ang boses, pero halata ang panginginig. Lumapit siya, dahan-dahan, ngunit alam kong may nakatago sa mga mata niyang iyon...isang panganib na matagal ko nang alam pero ngayon malinaw na sa lahat ng detalye.“Sabihin mo na.” Humarap ulit ako sa kanya, mas malapit ngayon kaysa sa inaakala ng iba. “Ano ang gusto mo kapalit ng pagtigil mo?”Tumawa siy

“Mr. de La Joya, may limang minuto ka bago i-lock ulit ang linya.”Tumango ako sa guard, pilit na inayos ang bigat sa dibdib ko habang sumasara ang pinto ng visitation room. Limang minuto. Limang minuto para ipagkasya ang mga desisyong puwedeng sumira ng buhay...o magligtas ng isa.Huminga ako nang malalim at kinuha ang telepono. Hindi ko pa tinatawagan si Liza. Hindi dahil ayaw ko...kundi dahil kapag narinig ko ang boses niya, baka hindi ko kayaning ituloy ang plano.“Simulan na natin, Drake.” Boses iyon ng abogado ko sa kabilang linya, malamig at eksakto. “Nakahanda na ang press release. Isang pirma mo na lang.”“Basahin mo ulit,” sabi ko. “Lahat. Walang laktaw.”Binasa niya. Ang bawat salita ay parang kutsilyong dumudulas sa balat ko: ethical violations, abuse of authority, personal misconduct. Ako ang kontrabida. Ako ang babagsak. Walang banggit kay Liza. Walang puwang para sa kanya sa putik na ito.“Once this goes out,” dagdag ng abogado, “mahiwalay na ang pangalan ni Liza sa i

“Kung sa’kin mo gustong maglaro, Mirielle, siguraduhin mong handa ka sa wakas.”Tahimik ang kabilang linya. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Ramdam ko ang paghinga niya...hindi sa tenga, kundi sa dibdib ko. Parang sinasadya niyang patagalin, parang sinasabi niyang hawak pa rin niya ang ritmo ng mundo ko. Na kahit ako ang tumawag, siya pa rin ang nagdidikta kung kailan ako kakabahan.“Ang tapang ng boses mo,” sagot niya sa wakas, mabagal, parang lason na dinidilaan bago lunukin. “Pero tandaan mo, Liza...ang tapang, mabilis mapagod.”Hindi ko siya sinagot. Hindi dahil wala akong masasabi. Kundi dahil may mga laban na hindi nananalo sa palitan ng salita. Pinatay ko ang tawag. Hindi dahil duwag ako. Kundi dahil may mas mahalagang gagawin kaysa makinig sa boses ng demonyo na matagal nang nakatira sa anino ng mga desisyon namin.Tumayo ako sa gitna ng maliit na sala, ang ilaw dilaw, ang hangin mabigat. Sa mesa, nakahilera ang mga papel...mga resibo ng kasalanan na pilit tinatakpan ng kapangy

“Kung totoo ang hawak mo, ilabas mo na ngayon...dahil kapag sumikat ang araw, hindi na kita mapoprotektahan.”Boses ni Drake ’yon.Mahina, kontrolado, pero punô ng babala—parang kutsilyong hindi itinaas, pero ramdam mong nakatutok na sa leeg mo.Nakatayo ako sa gitna ng library ng villa ni Betina, napapalibutan ng matataas na estanteryang punô ng librong hindi ko alam kung binasa ba talaga o ginamit lang bilang dekorasyon ng kapangyarihan. Mabigat ang hangin. Parang bawat pahina ng librong iyon ay may alam na sikreto—at pinipiling manahimik.Hawak ko ang folder. Makapal. Dilaw ang gilid ng mga papel, parang matagal nang inilibing at saka lang muling hinukay. Pakiramdam ko, mas mabigat pa ito kaysa sa buong katawan ko. Mas mabigat pa kaysa sa mga taon ng pananahimik, pag-iwas, at pagpapanggap na hindi ko naririnig ang mga bulong ng nakaraan.Hindi ko siya tinitingnan.Kapag tumingin ako, baka magbago ang loob ko.Baka makita ko ang Drake na minsang na