STEP LOVE Loving My Wife's Daughter のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

“Miss Reyes, kailangan po ninyong sumama sa amin.”Napapikit ako sa bigat ng mga salitang iyon. Dalawang pulis ang nakatayo sa harap ko, may dalang warrant, habang ang mga camera ng media ay nakatutok sa bawat galaw ko.“On what grounds?” tanong ko, diretso ang likod kahit nanginginig ang mga tuhod ko.“Fraud, corporate espionage, at obstruction of justice.”Parang binuhusan ng yelo ang batok ko. Ngunit hindi ako umiyak. Hindi ako yuyuko.Sa likod ko, naramdaman ko ang paggalaw ni Inspector Allan Cruz.“Attorney niya ako,” malamig niyang sabi. “Hindi siya gagalaw nang walang legal representation.”Ngumisi ang isang pulis. “May media circus sa labas, sir. Mas magiging madali kung makiki-cooperate siya.”Madali. Para sa kanila.Para sa akin, ito na ang simula ng digmaan.Paglabas namin ng gusali, sinalubong kami ng dagundong ng sigawan.“Gold digger!”“Manira ng pamilya!”“Pakawalan si Drake, ibalik sa kulungan si Liza!”Sunod-sunod ang flash ng camera. May sumabit na bote sa balikat ko

“Anak, kung naririnig mo ito, ibig sabihin nabigo akong iligtas ka sa mundong pinasok ko.”Nanigas ang buong katawan ko.Nakatingin ako sa lumang tablet na kinuha namin mula sa safe house—ang boses ni Mama, malinaw, nanginginig, pero buo ang tapang.Sa paligid ko, tahimik sina Inspector Allan at Drake. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundo habang patuloy na umaagos ang video.“Hindi kita dinala sa buhay ni Drake dahil sa pag-ibig. Dinala kita rito dahil kailangan ko ng dahilan para mabuhay, at kailangan ko ng dahilan para lumaban.”Humigpit ang hawak ko sa tablet.“Hindi totoo,” bulong ko. “Hindi totoo…”Ngunit nagsalita muli ang video.“Ang batang nawala—anak ni Drake—ay susi sa lahat. At ang pamilya niya mismo ang nagbura sa kanya.”Napasinghap si Drake.“Ano’ng sinasabi mo, Cynthia…” paos niyang tanong sa hanging hindi makasagot.“Ang imperyo ng de La Joya ay itinayo sa dugo, kasinungalingan, at mga batang inialay para sa kapangyarihan.”Nanlamig ang batok ko.Tumigil ang video sagl

“Bitawan mo siya, Xavier. Ngayon.”Mahina ang boses ko pero ramdam ko ang bigat nito sa pagitan naming tatlo. Naririnig ko ang mabilis na tibok ng puso ko, halos sumasabay sa paghigpit ng pagkakahawak niya sa braso ni Liza. Kita ko kung paano siya napapapikit sa sakit, pero hindi siya umuungol—hindi dahil hindi masakit, kundi dahil mas masakit ang katotohanang kaharap namin.“Relax, kuya,” malamig na sagot ni Xavier, bahagyang ngumisi habang unti-unti niyang ibinaba ang hawak niya kay Liza, pero hindi niya ito tuluyang binitawan. “Hindi ko naman siya papatayin. Hindi pa.”“Anong ibig mong sabihin sa hindi pa?” singhal ko, isang hakbang palapit. “Ano bang gusto mo?”“Gusto ko?” tumaas ang kilay niya, tila aliw na aliw. “Gusto kong makita kung hanggang saan ka kayang durugin ng sarili mong konsensya.”Nanigas ang panga ko. Ramdam ko ang pagdaloy ng dugo sa tenga ko, ang init na gumagapang sa batok ko. “Lumayo ka sa kanya.”“Hindi mo ako kayang utusan, Drake,” malamig niyang sagot. “Hind

“ Liza?” Tumigil ang kamay ko sa ibabaw ng lumang folder na iniabot ni Inspector Allan Cruz. Ramdam ko ang bigat ng papel kahit hindi ko pa ito binubuksan, para bang bawat pahina ay may dalang pasabog na handang gumiba sa natitirang paniniwala ko. “Kung may kinalaman si Mama,” sagot ko, diretso ang tingin sa kanya, “karapatan kong malaman.” Tumango siya. “Wala nang atrasan mula rito.” Dahan-dahan kong binuksan ang folder. Amoy luma at tinta ang unang sumalubong sa akin. Mga medical records. Handwritten notes. Photocopies ng hospital logs. Lahat may petsang mahigit dalawang dekada na ang nakalipas. “Anong koneksyon nito kay Mama?” tanong ko habang mabilis na ini-scan ang unang pahina. “Si Cynthia Reyes,” sabi ni Cruz, “ay hindi lang basta personal assistant ni Drake noon. May mas malalim siyang papel.” Humigpit ang kapit ko sa papel. “Ano?” “Isa siyang clinical research aide sa isang pribadong medical project na pinondohan ng de La Joya Foundation,” sagot niya. “Project code:

“Sigurado ka bang dito ka muna titira?”Hindi ko agad sinagot si Julian. Nakatingin lang ako sa bintana ng kotse habang unti-unting nilulunok ng gabi ang mga ilaw ng siyudad. Basag ang mga refleksyon sa salamin—parang utak ko, hati-hati, sabog, walang direksyon.“Liza,” ulit niya, mas mahina, mas maingat. “Hindi kita pipilitin. Pero ayokong bumalik ka roon habang sariwa pa ang lahat.”Huminga ako nang malalim. “Hindi ko na kayang manatili sa bahay ni Drake.”Isang saglit na katahimikan ang pumagitna sa amin.At doon ko tuluyang tinanggap—wala na akong uuwiang tahanan. Hindi na roon. Hindi na sa mga pader na saksi sa mga sigaw, sa mga lihim, sa mga salitang hindi na mababawi.“May extra room ako. Hindi ito mansion, pero tahimik.”Pagkababa namin sa sasakyan, sinalubong ako ng malamig na hangin at amoy ng bagong ulan. Isang simpleng apartment building sa tahimik na kanto. Walang magarang gate. Walang bantay. Walang mga matang nagmamasid.Isang normal na