All Chapters of STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Chapter 21 - Chapter 30

(POV: Drake)Tahimik ang paligid, pero hindi ang utak ko.Ang katahimikang ’to—’yung tipo ng gabing parang walang masamang mangyayari—iyon ang pinakaayokong pakiramdam. Kasi kadalasan, doon nagtatago ang mga bagyong hindi mo nakikita.Hawak ko pa rin ang cellphone ni Cynthia, ’yung parehong phone na ilang gabi nang tumutunog nang walang pangalan sa screen. Private number. No record. No trace. Pero may boses—paos, malamig, at parang kilala niya kami pareho.“You can’t protect her forever, Drake.”Paulit-ulit ’yon sa utak ko. Kahit na-disconnect na ’yung tawag, naririnig ko pa rin. Para akong sinasakal sa sariling mga alaala.Hindi ko alam kung dahil sa takot, o dahil sa galit na hindi ko maipaliwanag. Kasi sino ba siya para sabihing hindi ko siya kayang protektahan?“Drake?”Boses ni Cynthia. Malambot pero nanginginig. Nakatayo siya sa may hagdan, nakasuot ng oversize kong hoodie, ’yung kulay navy blue na binili ko sa Seoul dati. Wala siyang make-up, gulong-gulo ang buhok niya, pero sa

(POV: Drake)Walang tulog. Walang pahinga. Wala ring kapayapaan.Tatlong araw na akong nakikiramay sa sarili kong katahimikan—sa pagitan ng paghinga ni Cynthia sa tabi ko at ng mga lihim na tinatago ko sa ilalim ng aking pangalan.Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang mga taong nagbabantay sa kaniya, o ang katotohanang baka ako ang pinagmulan ng panganib na ’yon.Kanina, habang nakahiga siya sa kama, tulog na tulog, pinagmasdan ko lang siya sa dilim.Ang bawat hinga niya ay parang paalala kung bakit ako nandito pa rin.Ang bawat galaw ng kamay niya sa ibabaw ng kumot, parang bulong ng konsensiya ko—don’t lose her the way you lost everything else.Nang bumangon siya kaninang umaga, sinubukan kong ngumiti.Pero kahit anong pilit, hindi na natatakpan ng lambing ang bigat ng mga mata ko.“Ang aga mong nagising,” sabi niya, habang inaabot ang mug ng kape.“Hindi ako natulog.”“Gano’n ba?” ngumiti siya, pero ramdam kong pilit ’yon. “Then maybe you need to rest, Drake. Hindi ka superh

(Drake’s POV)Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang tahimik na gabi o ‘yung tahimik ni Cynthia.Kasi pareho silang may dalang bagyo.“Drake, stop following me,” sabi niya, tinutupi ‘yung mga damit sa maleta na parang kalmado siya. Pero kilala ko na ‘yung mga kamay na ‘yon. Kapag ganyan—mahigpit, mabilis, walang direksyon—ibig sabihin may gustong tumakas.“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo sinasabi kung saan ka pupunta,” mariin kong sabi.“Hindi mo kailangang malaman lahat ng bagay tungkol sa’kin,” sagot niya, hindi man lang tumingin. “This time, gusto ko lang mapayapa.”Mapayapa.Nakakatawa, kasi ako ‘yung gulo na ‘di niya maiiwasan. At kahit gusto ko siyang palayain, may parte sa’kin na mas gusto siyang hawakan kahit masunog ako.“Cyn,” napalapit ako, hawak ko ‘yung kamay niyang nanginginig. “You know I can’t just let you go like this. Hindi ako robot na pipindutin mo lang ng off switch tapos wala na.”Umangat ang tingin niya sa’kin—‘yung mga mata niyang laging may halong luha

Tahimik ang buong mansyon. Pero hindi ‘yung klaseng tahimik na nakakapayapa. Ito ‘yung klase ng katahimikan na parang may nakamasid, naghihintay ng kahit anong pagkilos para sumabog ulit ang bigat ng mga alaala.Lumipas na ang tatlong araw mula nang ilibing si Cynthia.At sa tatlong araw na ‘yon, hindi ko pa rin matanggap na wala na siya.Pero higit pa ro’n, may mas mabigat na katotohanang unti-unting lumalabas — na bawat sulok ng bahay na ‘to, may bakas niya. Minsan, parang naririnig ko pa ang tawanan niya sa hallway, o ‘yung mga hakbang niyang magaan sa hagdan.At ngayon… may isa pang taong nagbabalik ng lahat ng alaala — si Liza.Nasa veranda ako noon, nakatingin sa lawa ng likod-bahay. Umuulan na naman, parang ayaw talagang tumigil.Tahimik lang siya habang naglalakad papalapit, nakasuot ng puting oversized shirt at shorts, basa pa ang buhok.Tila hindi niya alam kung saan siya lulugar — sa bahay na ito na puno ng alaala ng nanay niya, o sa tabi kong lagi na lang puno ng kasalanan

POV: DrakeTahimik ang buong mansion. Parang pinatay ang mundo. Wala kang maririnig kundi ang tik-tak ng wall clock at ang mahinang ulan sa labas. At sa bawat patak no’n, para bang pinapaalala sa’kin kung gaano ako kabigo—at gaano ako kasira.Nakatitig lang ako sa basag na baso sa sahig. Isa sa mga paborito ni Liza. Hindi ko alam kung paano nangyari, basta kanina pa ako naglalakad paikot dito, parang baliw. Parang gusto kong durugin lahat ng nandito—lahat ng nagpapaalala sa kanya.Pero ‘di ko magawa. Kasi bawat sulok ng bahay na ‘to… siya.Yung tawa niya sa hallway, yung mga post-it niya sa ref na may doodles ng pusong may sungay, yung mug niya na may lipstick mark. She was everywhere. And now that she’s gone, I’m suffocating in the silence she left behind.“Sir Drake?” si Manang Tess, alalang-alala sa pinto. “Kumain na po ba kayo?”Umiling lang ako, halos hindi siya matingnan. “Hindi ako gutom.”“Pero kanina pa po kayo di kumakain—”“Manang, please.”Napahinto siya. Yung tono ko kasi