All Chapters of STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Chapter 51 - Chapter 60

Hindi ko akalaing makakapasok siya rito. Hindi ko akalaing may ganitong kapal ng mukha si Mirielle Santos.Katatapos ko lang magbihis nang marinig ko ang ingay ng mga takong sa marble hallway—matinis, deliberate, parang sinasadya talagang marinig ko. At nang lumabas ako mula sa library, ayun siya. Nakaupo sa mismong wing chair ni Drake, parang siya ang may-ari ng buong mansion.“Good morning, sweetheart,” she greeted, habang dahan-dahang inikot ang basong may alak sa kamay kahit alas-diyes pa lang ng umaga. “Ang aga mong gumising. Parang may tinatago ka?”Pinilit kong ngumiti kahit ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko. “Mirielle. What brings you here?”“Oh, please. You can drop the formal tone,” she said, nakataas ang kilay habang inaalis ang shades niya. “I just thought I’d check on the new favorite girl of Drake De La Joya. You know… just to see what kind of taste he has lately.”Huminga ako nang malalim, pinilit manatiling composed kahit gusto ko na siyang paalisin. “You can

Tahimik ang buong mansyon.Ang tanging tunog lang ay ang mahinang ugong ng ulan sa labas, humahalik sa mga bintana ng silid ni Mama.Matagal na rin mula nung huling beses kong binuksan ang pintuang ‘to.‘Yung amoy ng lavender perfume niya, parang ayaw pa ring mawala kahit ilang buwan na ang lumipas mula nang… aksidente.Aksidente daw.Pero hindi ko kailanman tinanggap ‘yon.Nakaharap ako ngayon sa vanity table ni Mama—Cynthia Reyes-De La Joya.Dating mukha ng brand, dating haligi ng lakas ni Drake, at… ang babaeng iniwan akong may libong tanong.Bumuntong-hininga ako, pinahid ang luhang hindi ko na napigilan.“Mom… if only you told me what really happened,” bulong ko, halos walang boses.Nasa kwarto pa rin ako ng stepdad ko, si Drake De La Joya, pero gabi-gabi, dito ako napapadpad.Para akong multo na bumabalik sa nakaraan.Hindi ko alam kung dahil sa grief, o dahil sa takot, o dahil sa guilt.Pero isang bagay ang sigurado—may tinatago si Mirielle Santos.At pakiramdam ko, may kinalam

Tahimik. Mas tahimik kaysa dati.Ngayon ko lang napansin kung gaano kalakas ang tunog ng orasan kapag wala na siyang boses sa paligid.Tick. Tick. Tick.Bawat segundo, parang dagok sa konsensya ko.Kanina lang, nando’n siya — galit, sugatan, nanginginig sa takot at duda.At ako?Hindi ko man lang siya napigilan.Napatitig ako sa basag na baso sa mesa.Nakakalat pa rin ang mga piraso ng salamin, tinig ng kaguluhan na ako mismo ang may gawa.Sa pagitan ng mga iyon, may patak ng alak na parang dugo.Tama siya.Hindi na niya ako kayang pagkatiwalaan.At sa totoo lang… hindi ko rin kayang pagkatiwalaan ang sarili ko.Humigop ako ng hangin, pilit na tinatanggal sa sistema ko ‘yung init ng galit na naiwan matapos kong harapin si Mirielle.Hindi ko siya dapat hinayaang makalapit kay Liza. Hindi ko dapat hinayaang makita ni Liza ang kahit anong bahagi ng impyernong tinayo ko.Pero ganito talaga ang karma.Lahat ng tinago mong kasinungalingan, babalik sa’yo nang sabay-sabay.Binuksan ko ang dra

Tahimik ang buong boardroom pero ramdam ko ang mga matang nakatingin sa ’kin—mga matang hindi na puno ng respeto, kundi pagdududa, takot, at ilang piraso ng kasakiman.Ang tunog ng wall clock sa likod ni Mr. Alonzo ay parang mabigat na paalala ng bawat segundo na nawawala sa ’kin ang lahat."Mr. De La Joya," bungad ng chairman, malamig ang tono, "the board has reviewed the financial anomalies and the leaked documents from last week. Your name appears in several offshore transfers—““Hindi ako ang gumawa no’n.” Pinutol ko agad, marahas. Masyado na silang nasanay na manahimik ako. Pero ngayon, hindi ko kayang umupo lang habang sinisira ng iba ang pangalan ko.“Sir,” dagdag ng isa sa mga senior directors, “the public is questioning your integrity. We’ve lost three major investors in forty-eight hours. We need a leader who can restore stability.”Ang ibig sabihin niyon—gusto nilang tanggalin ako.Humigpit ang panga ko.Huminga ako nang malalim, pero may kirot sa dibdib na parang nilalapno

Ang boardroom ay tila naging isang battlefield sa pagitan ng dalawang magkaibang mundo—isa ng kapangyarihan, at isa ng damdamin. Pagkatapos ng mainit na pagtatalo, lahat ay naglabasan, pero nanatili akong nakaupo ro’n, nakatungo, habang ramdam ko pa rin sa tenga ko ang boses ni Liza na galit pero totoo.Hindi ko alam kung matatawa ako o iiyak—dahil kahit pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa kanya, ako pa rin ang pinili niyang ipagtanggol.Pero ramdam ko rin ‘yong kirot… dahil alam kong hindi ‘yon pagmamahal. Isa ‘yong hustisya—isang instinct para sa tama, at ako lang ang natamaan sa proseso.Nasa loob pa rin siya ng isip ko kahit matapos ang lahat.Yung titig niya kanina habang sinasagot ang Board… ‘yung pagtaas ng tono ng boses niya, ‘yung determinasyon sa mata niya—nakakabaliw.Para akong hinugot mula sa bangin ng pagkawasak at sabay tinapon ulit.Pagbalik ko sa office, wala na akong ibang inabutan kundi ang mga folder na nakakalat, mga sulat na may mga “CONFIDENTIAL” stamp, at ilang