All Chapters of STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Chapter 31 - Chapter 40

(POV ni Drake)Tahimik ang gabi.Mas tahimik kaysa sa dapat.Hindi ko alam kung anong mas nakabibingi — ang katahimikan ng mansion o ang ingay ng mga alaala ni Cynthia na patuloy na bumabalik kahit ilang linggo na siyang wala.Minsan naiisip ko… baka hindi talaga umaalis ang mga taong minahal mo. Baka nananatili sila sa mga sulok ng bahay, sa mga unan na may bahid pa ng amoy nila, o sa bawat hangin na dumadaan sa corridor kung saan madalas siyang maglakad.Gano’n ang pakiramdam ko tuwing dadaan ako sa kwarto namin.Amoy pa rin niya.Yung paborito niyang J’adore perfume — jasmine, vanilla, at konting sandalwood.Parang kaluluwa niya ‘yung halimuyak na ‘yon, laging naroon kahit pilitin kong kalimutan.Lumakad ako papasok sa kwarto. Walang nagbago. Maayos pa rin ang kama, ang mga frame na may litrato naming mag-asawa, at ‘yung vase na may tuyong bulaklak na dati kong binigay sa kanya.“You’re ridiculous, Drake. Flowers die. Stop buying them for me,” sabi niya noon habang tumatawa.Pero b

(Drake’s POV):Tahimik ang buong mansyon nang magising ako.Yung uri ng katahimikang parang may nakabitin sa hangin—parang isang lihim na ayaw umamin.Nasa study pa rin ako nakatulog kagabi, sa mismong couch kung saan si Liza umiiyak matapos ang bangungot niya. Naalala ko pa kung paano siya kumapit, kung gaano kalamig ang mga kamay niya habang sinasabi niyang parang si Mama Cynthia raw ang tumatawag sa kanya mula sa dilim.Pero ang mas tumatak… ay ‘yung paraan ng pagkakasandal niya sa dibdib ko.Parang doon siya nakahanap ng pahinga.“Drake…” mahinang tawag na galing sa likod ko ang pumunit sa alaala ko.Paglingon ko, nando’n siya.Naka-white silk robe, mahaba pa rin ang buhok na medyo magulo, parang kakagising lang. Walang make-up, pero hindi ko rin alam kung bakit parang mas lalo siyang nakakasilaw sa ganitong ayos—raw, simple, totoo.“Hindi ka na naman umakyat,” sabi niya, mahina pero may halong lambing at pag-aalala.“Baka sumakit na naman likod mo.”Napatingin ako sa paligid—ang

(Liza’s POV)The night pressed against the windows like it wanted to swallow the whole house.Tahimik ang buong De La Joya mansion—too quiet for a place that used to hum with life.I was in the library again.Where it all began.Ang mga journal ni Mama nakakalat sa harap ko sa lamesa—pages curled, ink faded, pero buhay na buhay pa rin ang sakit ng bawat salita.For the past two nights, I couldn’t sleep. Hindi ako mapakali.The more I read, the more I felt like I was falling into someone else’s nightmare.I ran my fingers along the edge of one old notebook. May dumi pa ng luha sa gilid ng pahina—literal na bakas ng sakit ng taong nagsulat nito.And then, I saw the first mention of her.> “She came to the party wearing red. Everyone adored her, especially him. The woman in red. The beginning of my end.”Napasinghap ako.The handwriting was messy, rushed—like she didn’t even have time to think, just feel.“Who are you?” I whispered into the silence.The woman in red.The name repeated in

Liza’s POVHindi ko alam kung bakit ako sumunod. Siguro kasi mula nang mamatay si Mama, parang lahat ng ginagawa ni Drake ay may anino ng kasinungalingan. Parang bawat kilos niya may tinatago.At ngayong umaga, habang pinapanood ko siyang lumuhod sa harap ng lapida ni Mama, ramdam kong may bigat sa hangin. Hindi lang ‘yung lungkot — kundi ‘yung kakaibang lamig na gumagapang sa balat ko.Tahimik lang ako sa likod ng mga puno. Pero nang bigla niyang sabihin ang pangalan ko, “Liza…” — parang binuhusan ako ng malamig na tubig.Paano niya alam na naroon ako?Lumabas ako, pilit na kalmado. Pero sa totoo lang, kabog ng dibdib ko halos umabot sa tenga. Hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa guilt.“Hindi ako—” gusto kong magpaliwanag, pero agad niyang pinutol.“You followed me all the way here.”“Hindi naman sa gano’n,” sagot ko, pero halatang mahina. “Gusto ko lang maintindihan.”“Maintindihan?” ngumisi siya, pero walang saya. “Hindi mo kailangang maintindihan ang sakit ko, Liza.”“Pero gusto

(Drake’s POV ) Ang ulan ay tila kasabwat ng mga lihim ko. Bumubuhos ito nang walang habas sa labas ng terrace, hinahampas ang marmol na sahig ng De La Joya mansion na parang sinusumbatan ako ng langit sa bawat patak. Matagal ko na sanang gustong manahimik—magpanggap na kalmado, na hindi ako nasusunog sa loob. Pero mula nang makita ko si Julian at si Liza kanina sa garden… hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko. Tahimik lang ako ngayon, hawak ang baso ng whisky, habang ang bawat lagok ay parang apoy na dumadaan sa lalamunan ko. I needed the burn—because the pain reminded me I was still human. Si Liza. Ang paraan ng pagtawa niya kay Julian. Ang pagyuko niya habang inaabot ‘yung basang bulaklak na ibinigay ng gagong ‘yon. Hindi ko alam kung anong mas nakakainis—ang ngiti niya, o ang katotohanang hindi iyon para sa akin. “Tangina…” mahinang mura ko habang ibinagsak ko ang baso sa mesa. Pumutok ang tunog ng kristal, pero hindi ko ininda. May mga patak ng alak s