STEP LOVE Loving My Wife's Daughter のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

(Drake’s POV ) Tatlong araw na akong hindi nakakatulog nang mahimbing. Tatlong gabi na rin mula nang maiwan kong mag-isa si Liza sa gitna ng ulan—at mula noon, parang hindi na siya nagpakita ng buong loob. Tahimik siya sa hapag, umiiwas tingin. Wala na ‘yung mga tipid niyang ngiti, wala na rin ‘yung dati niyang inis na medyo nakakagaan ng araw ko. Ang naiwan lang ay ‘yung malamig na katahimikan sa pagitan naming dalawa. Pero hindi lang si Liza ang problema ko ngayon. Because today, I’m not just Drake—the man haunted by guilt. Today, I’m Drake De La Joya—the CEO whose empire is under attack. “Sir, may kakaibang galaw ang Mirielle Group,” sabi ni Connor, isa sa mga trusted analysts ko, habang naglalakad kami papunta sa main boardroom. “Two subsidiary comp

(Drake’s POV )Ang mga digmaan sa boardroom at ang mga digmaan sa puso — parehong mapanganib kapag emosyon ang sandata.At ngayong gabi, pareho kong hinahawakan ang dalawa.Ang liwanag ng cityscape ay sumasalamin sa salamin ng opisina ko, parang apoy na unti-unting gumagapang sa ilalim ng mga building. Sa ibabaw ng desk, nakalatag ang mga dokumento ng counter-offensive laban kay Mirielle: mga legal injunctions, freeze orders, at PR drafts na kayang magwasak ng reputasyon ng kahit sinong hindi handang humarap sa mga camera.Pero sa gitna ng lahat ng papel na iyon, may isang bagay na hindi dapat naroon—ang photo ni Liza.Hindi ko alam kung bakit ko nilabas ‘yon. Baka dahil kailangan kong maalala kung bakit ko ginagawa ‘to. Baka dahil gusto kong maramdaman na may dahilan pa para lumaban bukod sa pera, power, o pride.“Sir, the press statement is ready for release,” sabi ni Connor habang n

Almost (Drake’s POV) Hindi ko alam kung anong mas nakakabaliw—yung katahimikan ng gabi, o ‘yung tunog ng mga yabag niya sa hallway. Liza. For days, she’s been around the mansion like a ghost with a pulse. She doesn’t say much, pero naririnig ko siya kahit hindi nagsasalita—yung tawa niya sa kusina, yung mahinang pagbuntong-hininga niya kapag dumadaan sa portrait ni Cynthia, yung paulit-ulit na pag-ikot niya ng pendant sa kanyang leeg habang nag-iisip. It’s haunting. And yet… comforting. Ngayon, nakatayo siya sa veranda—barefoot, nakasuot lang ng oversized shirt na hindi ko na maalala kung kanya o akin. The moonlight makes her skin glow in silver tones. Parang multo ni Cynthia na bumalik para tuluyang pahirapan ako. “Can’t sleep again?” tanong ko, my voice low, breaking the silence. She doesn’t flinch. Hindi na siya nagugulat sa presensya ko kahit bigla akong lumitaw. That’s dangerous. She’s getting used to me. Liza hums softly. “You too, huh?” Lumapit ako, until t

(Drake’s POV)Ang ulan ay matagal nang tumigil. Pero sa loob ko, parang hindi pa rin.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng mansion, hawak ang baso ng whiskey na hindi ko pa rin nagagalaw. The ice had melted, but my chest—burning pa rin.Her face.Her voice.The way she whispered my name before I pulled away.Liza.Parang echo iyon sa utak ko. Hindi ko mapigilang paulit-ulitin.Akala ko sanay na ako sa guilt. I’ve been living with it since Cynthia died — the way she screamed my name before everything went black, the crash, the blood, the silence after.Pero iba ‘to.Ito yung klase ng guilt na hindi lang sa isip nakatira—nasa balat, sa hininga, sa pagitan ng bawat tibok ng puso.At sa bawat segundo na hindi ko siya kasama, mas lalo lang akong nalulunod.“Sir, okay lang po ba kayo?” tanong ni Marco, isa sa mga staff, habang nagdadala ng folder sa library.I forced a smile. “Yeah. Leave it on the table.”Pag-alis niya, naglakad ako pabalik sa hallway. Tahimik. Masyado.Pero sa tuw

Hindi ko alam kung anong mas nakakabaliw — ‘yung gabi-gabing multo ni Cynthia sa isip ko, o ‘yung paraan ng pag-iwas ni Liza tuwing magtatama ‘yung mga mata namin.Para bang pareho kaming nasa gitna ng apoy, pero walang gustong amining nasusunog na.Since last night, she’s been… distant.Hindi ‘yung typical na “busy lang” distance — kundi ‘yung uri ng tahimik na pagtatago. ‘Yung tipong naririnig ko ang yabag niya sa hallway pero hindi siya kumakatok sa office ko gaya ng dati.At ako?Ginagawa kong lahat para huwag mapansin ni Mirielle na parang nagiging paranoid na ‘ko.Pero paano mo nga ba pipigilan ‘yung instinct mo kapag alam mong may tinatago ang mga taong pinakamalapit sa’yo?Kanina, habang nasa boardroom meeting ako with the legal team, pumasok si Aaron, ang head ng IT.Mukha siyang balisa.“Sir, we found something,” sabi niya habang nilapitan ako. “Archive files from three years ago—Cynthia’s personal cloud storage. It was hidden inside an encrypted drive that re-synced after o