บททั้งหมดของ STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : บทที่ 61 - บทที่ 70

Pagpasok ko sa boardroom kinabukasan, ramdam ko agad ang tensyon sa paligid—parang bawat upuan ay may halong paghatol, bawat titig ay may kanya-kanyang opinyon na hindi ko pa man naririnig, ramdam ko na.Tahimik akong umupo sa dulo, pero alam kong lahat ng mata ay nakatingin sa akin—hindi bilang empleyado, hindi bilang consultant, kundi bilang si Liza Reyes, ang anak ng babaeng minsang naging dahilan kung bakit muntik nang gumuho ang CEO ng De La Joya Group.At doon sa dulo ng mahabang mesa, nakaupo si Drake De La Joya, kalmado, pero ramdam mong hindi siya payapa.Suot niya ‘yung all-black suit na palaging nagpapalakas ng karisma niya—pero ngayong araw, may ibang aura. Hindi ‘yung dating dominanteng Drake. Ito ‘yung Drake na lumalaban habang durog sa loob.Pinilit kong hindi magpakita ng emosyon. Kasi ngayong araw, kung may kailangan akong patunayan, hindi lang iyon tungkol sa kanya—kundi sa sarili ko rin.“Meeting called to order,” wika ni Mr. Alvarado, ang chairman ng board.Diretso

Tumigil ang oras.O marahil ako lang ‘yung tumigil sa paghinga.Nakatayo si Drake sa harap ko, pawis ang sentido, halatang galing sa suntukan. Sa ilalim ng mga mata niya, may bakas ng pagod at galit — pero mas malakas ‘yung titig na parang... gutom.Hindi gutom sa pagkain.Gutom sa akin.“Liza,” mahina niyang sabi, pero may lalim, parang kidlat sa loob ng dibdib ko.Hindi ko alam kung matatakot ako o matutunaw.“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko, halos hindi ko marinig sarili ko dahil sa lakas ng pintig ng puso ko.“Hinahanap ka,” sagot niya agad. “You disappeared after the hearing. I was losing my damn mind.”Tinitigan ko siya. “Hindi ako kailangang hanapin, Drake. Kailangan mo lang tanggapin na—”“Na hindi kita kaya bitawan?” putol niya, halos pabulong pero puno ng desperasyon.Gusto kong sabihing mali siya. Gusto kong sabihing kaya ko rin siyang iwasan. Pero ang totoo, every second na hindi ko siya nakikita, para akong nawawala sa sariling mundo.Lumapit siya. Isang hakbang lang,

Hideaway-Liza POVAng hangin sa baybayin ay iba — maalab pero malmomin, malambot ngunit may tinik.Habang nakaupo ako sa veranda ng maliit na villa na nirentahan namin ni Drake sa isang tahimik na bahagi ng Batangas, ramdam ko pa rin ang pagkabigla sa dibdib ko. Yung klaseng pagkabigla na hindi mo naman kayang ipaliwanag, pero alam mong magtatagal ang bakas nito sa balat mo.Dala ko pa rin ang envelope,yakap ko sa dibdib ko. Yung envelope na sinabing magwawasto ng lahat ng piraso ng puzzle tungkol sa kamatayang sinasabi nilang aksidente pero alam kong sinadyang mangyari.Sinisilip ko ang cardboard na may mga printout ng transaction trails, mga timestamp ng CCTV na hindi na-edit, at mga text message na nagpapatunay kung sino ang nagbigay ng utos na pahinain ang preno ng kotse ni Mama.Hindi ako makapaniwala noon na hawak ko na siya.At hindi ako makapaniwala na hawak ko siya kasama si Drake — ang taong pinakamalapit sa akin noong maliit pa ako, ang boss ng mama ko na nakasanayan kong l

Walang mas nakakasakal kaysa sa katahimikan bago sumabog ang isang iskandalo.Yung pakiramdam na bawat tingin, bawat bulungan, bawat tawag ng telepono ay parang may lason.Kanina lang, may tumawag sa akin si Benedict—ang head ng PR ng kumpanya.At ang unang sinabi niya ay hindi “Good morning, Mr. De La Joya.”Kundi—> “Drake, we have a problem.”Ngayon, habang nakaupo ako sa loob ng kotse, papunta sa main office ng De La Joya Holdings, ramdam kong bumibigat ang dibdib ko. Hindi dahil sa takot—kundi dahil alam kong kung totoo man ‘to, hindi lang pangalan ko ang nakataya.Kundi pati siya.Si Liza.Pagdating ko sa lobby, narinig ko agad ang mga bulungan.Hindi nila alam na naririnig ko, pero rinig na rinig ko.> “Narinig mo ba ‘yung chismis? Stepdaughter daw niya ‘yung babae…”“Grabe! ‘Di ko in-expect kay Mr. De La Joya, ang tahimik pa man din.”“Yung nakita sa elevator CCTV, sila raw ‘yon!”CCTV?Nanginig ang panga ko.Bago ako pa man makapasok sa elevator, may humarang na staff—hawak a

Ang gabi ay parang walang katapusan—ang uri ng dilim na kahit pumikit ka o magbukas ng ilaw, ramdam mo pa rin sa ilalim ng balat mo.Nasa loob ako ng sasakyan, mga kamay kong nanginginig habang pinupunasan ang bahid ng dugo sa puting sleeve ng suit ko. Hindi ko alam kung dugo ko ‘to o nung lalaking bumagsak sa harap ni Liza. Basta ang alam ko lang, kung hindi ako dumating sa tamang oras... baka wala na siya ngayon.Putang ina.Nilabas ko ang cellphone, may mga missed calls mula sa Board, mula sa abogado, pati mula sa isang pangalan na matagal ko nang gustong kalimutan—Mirielle.> “Stop this, Drake. You’re ruining yourself.”“Do you really think she’s worth everything?”Pinindot ko ang delete. Lahat ng message niya, tinanggal ko. Lahat ng bakas ng boses niya, gusto kong burahin. Pero ang problema—ang mga kasinungalingan niya, hindi lang basta words. May laman ‘tong multo na humahabol sa akin kahit gising ako.Huminga ako ng malalim, nagpatakbo ng kotse, dumiretso sa underground office