All Chapters of เด็กเลี้ยง เจ้าแม่มาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

ภายในห้องทำงานรองประธานบริหาร บนชั้นสูงสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทจ้าวเฟยหลง แห่งตระกูลจ้าว ผู้นำธุรกิจการท่องเที่ยวและการโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเกาะฮ่องกง จ้าวหมิงเทียนกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการอ่านและเซ็นเอกสารกองสูงเกือบท่วมหัว แต่ละแฟ้มมีเอกสารอัดแน่นอยู่ภายใน รู้สึกเหนื่อยล้าไปตั้งแต่กระบอกตา ปวดต้นคอ บ่าไหล่ หากภาระงานตรงหน้าก็ทำให้เขาไม่อาจหยุดพักได้ “เจ้านายคะ คุณชายลู่เหยียนชิงมาขอพบค่ะ” เสียงของเมิ่งชุน เลขาอาวุโสดังผ่านอินเตอร์คอมเข้ามา พาให้เขาชะงักไปครู่ “ให้เขาเข้ามา” แต่กระนั้นเขาก็ตอบรับออกไป ทันทีที่ประตูบานหนาเปิดออก พร้อมกับเจ้าของร่างสูงสง่าก้าวเข้ามา เขาก็ผลักกองแฟ้มเอกสารที่เซ็นแล้วไปด้านข้าง “มีอะไรหรือ” น้ำเสียงเอ่ยถามนั้นเรียบ เส้นคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันกับสีหน้าโกรธขึ้ง แววตาวาววับเอาเรื่องจากอีกฝ่าย “ผมไม่คิดเลยนะว่า คุณจะผิดสัญญา” “ผิดสัญญา หมายความว่ายังไง นี่ผมไปผิดสัญญากับคุณไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เจ้าหมิงเทียนขมวดคิ้วไม่เข้าใจเลยว่าคนตรงหน้ากำลังหมายความถึงเรื่องอะไร “ยังจะมาทำไขสืออีก ก็เรื่องที่คุณกับพ่อของคุณส่งคนไปเผาบ้านเด็กก

มันเป็นภาพของเจ้าหมิงเทียน พี่ใหญ่ของบ้านกำลังนอนกอดก่ายอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง แม้ภาพจะสลัวราง เพราะแสงไฟแรงเทียนต่ำภายในห้อง แต่ก็ใช่ว่าจะมืดจนไม่เห็นหน้าของคนในคลิปวีดิโอเลย ทั้งสองคนกำลังแสดงบทรักเร่าร้อนบนเตียงนอนขนาด King Size และภาพต่อมาคือภาพของพี่ใหญ่กำลังกอดอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง แม้จะไม่เห็นหน้าชายหนุ่มคนนั้น และภาพเครื่องหน้าของพี่ชายไม่ชัดเจนเพราะดูเหมือนว่ามุมกล้องจะจงใจถ่ายมาจากชายหนุ่มคนนั้น แต่ก็ใช่ว่าคนดูจะไม่รู้ว่านั่นคือเจ้าหมิงเทียน “พี่ใหญ่!” สามพี่น้องอุทานเกือบพร้อมกัน“อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น”“ป๊าม๊า ดูนี่สิคะ” จ้าว จื่อถิงโชว์โทรศัพท์มือถือในมือขึ้น พร้อมกับเปิดคลิปวีดีโอภาพเหตุการณ์ในโทรศัพท์ให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารดู ท่ามกลางความตกตะลึงของเจ้าหมิงเทียน เขาเบิกตากว้าง มือทั้งสองกรรมแน่นจนสั่นระริก ดวงตาทั้งคู่วาล์วโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว แน่นอนว่าเขารู้ว่าคนที่ถ่ายและส่งคลิปวีดีโอผ่าน W******p มายังสมาชิกในครอบครัวของเขานั้นคงเป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากลู่เหยียนชิง เพิ่งจะรู้ตัวว่าถูกหลอกให้มาที่นี่ เพื่อที่ว่าลู่เหยียนชิงจะได้เปิดเผยความจริงถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขา

“ถ้าแกกลัวโดนไล่ออกนักละก็ อยากจะไปรายงานตัวกับป๊าก็เชิญ” น้ำเสียงเอ่ยออกไปนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“เอ่อ ผมกับอาหยางว่าจะไม่ไปหรอกครับ ผมสองคนเป็นห่วงเจ้านายมากกว่าถูกไล่ออก” “ดี ถ้างั้น ฉันจะจ้างแกสองคนด้วยเงินฉันเอง” ดีนะที่เขาลงทุนไว้หลายที่ ไม่ได้จำเพาะแต่กับกินเงินเดือนจากตระกูลจ้าวเพียงอย่างเดียว ไม่อย่างนั้นป่านนี้ เขาอาจจะไม่มีเงินแม้กระทั่งจ้างบอดี้การ์ตไว้คุ้มครองชีวิตตัวเองเลยก็ได้ ส่วนคนที่ถูกริบไป คงต้องเร่งหาคนใหม่มาเป็นแขนขาให้เขาโดยด่วน“แกกับอาหยางไปหาคนมา แล้วไปสืบให้ฉันทีว่า ใครเป็นคนส่งคนมาทำร้ายเหยียนชิง ส่วนฉันจะไปหาเขาที่โรงพยาบาล” เอาวะ เริ่มจากโรงพยาบาลที่ใกล้ที่นี่มากที่สุดก็แล้วกัน บอกตัวเองแล้วจ้าวหมิงเทียนก็ขับรถออกมาจากเพนท์เฮ้าส์แห่งนั้น มุ่งสู่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ใกล้ที่สุด ขณะเดียวกันลู่จิ่งหลงกับลู่เวยเหยา ประมุขและรองประมุขแห่งตระกูลลู่ ผู้คร่ำหวอดในธุรกิจบ่อนคาสิโนบนเกาะฮ่องกงและจีนแผ่นดินใหญ่ กำลังก้าวเร็วๆ มาหยุดอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล หลังได้รับรายงานจากหนึ่งในบอดี้การ์ตของลูกชายว่า ลู่เหยียนชิงถูกลอบยิงได้รับบาดเจ็บ “ใครม

“คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า” นายแพทย์วัยกลางคนเอ่ยถาม เปิดเสื้อดูบาดแผลของอีกฝ่ายและพบว่ามีเลือดซึมออกมาจากบริเวณบาดแผล “แผลของคนไข้น่าจะฉีกนะครับ ยังไงช่วงนี้ระมัดระวังการใช้แขนข้างที่เจ็บเอาไว้ก่อนนะครับ” “ครับ” ลู่เหยียนชิงรับคำ สีหน้ายังคงบ่งบอกถึงความเจ็บปวด เช่นเดียวกับหัวใจที่เจ็บปวดรวดร้าวไม่ต่างกัน ทำไมนะทั้งที่เขาควรตัดใจ ปล่อยให้คนที่คิดจะฆ่าเขาเดินออกไปจากชีวิตแล้วแท้ๆ แต่ทำไมหัวใจดวงนี้กลับยังคงเจ็บปวด และคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างกัน ดูเหมือนว่าตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ครั้งเขายังเป็นเพียงเด็กม. ต้นคนนั้น หัวใจของเขาก็ไม่อาจลืมรุ่นพี่คนนั้นได้เลยกระทั่งวินาทีนี้ เขาควรทำอย่างไรดีหนอ ถึงจะตัดใจจากเจ้าหมิงเทียนให้ขาดได้เสียที ทั้งที่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันไม่มีทางลงเอยด้วยดีได้ แต่ใจไม่รักดีดวงนี้ก็ยังคงดันทุรังจะรักเขาอยู่อีกหรือ“เดี๋ยวหมอจะให้บุรุษพยาบาลมาพาคุณไปที่ห้องอุบัติเหตุแล้วเย็บแผลให้ใหม่นะครับ ไม่ทราบว่าญาติคนไข้จะตามไปด้วยหรือเปล่าครับ หรือว่าจะนั่งรออยู่ที่นี่” แปลกเหลือเกินที่ลู่เหยียนชิงกลับมองไม่เห็นความลังเลในแววตาของเจ้าหมิงเทีย

“คุณหัวเราะอะไรน่ะ”“ผมก็แค่คิดว่า ถ้าเรากลับถึงเมืองไทยแล้ว จะเปลี่ยนบรรยากาศกันยังไงดีนะครับ” “เปลี่ยนบรรยากาศหรือ” หญิงสาวขมวดคิ้ว ยังคงตามอีกฝ่ายไม่ทันอยู่นั่นเอง “ก็ เรื่องของเราไงล่ะครับ เราไม่ได้ขึ้นเตียงกันมาหลายวันแล้วนะ แถมที่นี่ก็เป็นห้องพักคนไข้ด้วยจะทำแบบนั้นก็คงไม่สะดวก” อีกครั้งที่เชนใช้น้ำเสียงออดอ้อนกับเจ้านายสาว“ทำแบบนั้นไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา ต่างคนก็ต่างนอนไปสิ ไว้ไปถึงเมืองไทยแล้วเรื่องนั้นค่อยว่ากันก็ได้”“แต่…มันไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิครับ น้องชายผมมันตื่นขึ้นมาอีกแล้วเนี่ย” เขาเลื่อนสายตาไปยังทิศทางกึ่งกลางกาย ที่กำลังผงกหัวหงึกๆอยู่ใต้ผ้าห่ม ดูเหมือนว่าแค่คิดถึงเรื่องนั้นยังไม่ทันจะได้สัมผัสแต่ต้องด้วยซ้ำ น้องชายของเขาก็ตื่นจากการหลับหลายอย่างง่ายดายซะแล้ว อยากจะเอาลงก็ยากเย็นไปสักหน่อยเพราะสถานที่ไม่เอื้ออำนวย&l