All Chapters of เด็กเลี้ยง เจ้าแม่มาเฟีย: Chapter 111 - Chapter 120

งานศพของชาญชัยจัดขึ้นที่วัดแห่งหนึ่งย่านชานเมือง แต่กระนั้นอลิศก็ใช้เงินเนรมิตรงานให้อดีตคนของตระกูลลีอย่างสมเกียรติ แม้จะไม่มีแขกมาในงานมากนักก็ตาม           ชินมองเชนกำลังเสิร์ฟน้ำให้แขก สลับกับอลิศที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับงานบนหน้าจอไอแพตในมือ แม้เธอจะมาเมืองไทยและมาช่วยงานศพในฐานะเจ้านายสาวของเชน หากเธอก็ยังคงทำงานแบบเรียลทาร์มได้ทุกที่ทุกเวลาจริงๆ           เอ ว่าแต่…ถ้าเขาจะขอเข้าไปทำงานให้กับตระกูลลีบ้างจะได้ไหมนะ ระดับเขาเรียนจบปริญญาตรี มีประสบการณ์การทำงานมาแล้ว ยังไงภาษีก็เหนือกว่าไอ้น้องชายเฮงกระบ๊วยของเขาอยู่แล้ว ด้วยโปรไฟล์ของเขาในตอนนี้ยังไงอลิศก็ต้องสนใจเขาอยู่แล้วล่ะน่า“...อย่างแกนะเป็นได้แค่พ่อบ้านคอยเฝ้าบ้านของคุณอลิศเท่านั้นแหละ สำหรับคุณอลิศแล้ว แกก็แค่หมาตัวหนึ่งที่คอยเดินตามเจ้านายเท่านั้น แต่ฉันสิ ฉันเป็นได้มากกว่าแกเยอะ ไม่เชื่อก็คอยดูก็แล้วกัน”

รถยนต์อเนกประสงค์คันใหญ่แล่นมาจอดด้านหน้าโรงแรมหรูใจกลางกรุง รายล้อมด้วยศูนย์การค้าแห่งใหญ่ ตามมาด้วยรถยนต์อเนกประสงค์อีกคันของอลิศ แต่ครั้งนี้ต่างไปจากทุกวันคือ เชนไม่ได้นั่งรถมากับอลิศ และไม่ได้เปิดประตูลงมาก่อนแล้วเชื้อเชิญให้เจ้านายสาวตามลงมาเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เป็นเขาที่ก้าวลงจากรถมาคนละคันกับเธอ ก่อนจะมีบอดี้การ์ดหนุ่มเปิดประตูลงมาค้อมศีรษะให้ ขณะที่อลิศเองมีบอดี้การ์ดของเธอเป็นฝ่ายเปิดประตูลงมาก่อน แล้วผายมือเชิญให้เธอก้าวเข้าไปในโรงแรมน่าแปลกเหลือเกินที่สิ่งเล็กๆน้อยๆตรงหน้า กลับทำให้หญิงสาวรู้สึกโหวงเหวงในอก เมื่อคิดไปว่าต่อไปนี้เธอคงไม่มีพ่อบ้านหนุ่มคอยทำนู่นทำนี่ กระทั่งเอาอกเอาใจอีกต่อไปแล้ว ชีวิตที่เหลือนับจากนี้ เธอคงต้องใช้มันด้วยความเงียบเหงาเหมือนที่ผ่านมาสินะ หญิงสาวบอกตัวเองในใจทางก้าวขึ้นบันได 4-5 ขั้นทอดขึ้นสู่ตัวโรงแรมอย่างช้าๆ แต่แล้วอลิศก็ต้องชะงักเมื่อมีมือของใครคนหนึ่งโฉบเข้ามาขวาข้อมือของเธอเอาไว้ เธอไล่สายตาขึ้นไปตามมือนั้นรวดเร็ว เพื่อจะพบว่าเป็นเชนนั่นเอง“คุณ” เธอขมวดคิ้ว สีหน้าและแววตาประหลาดใจจริงจัง ไม่คิดเลยว่าเชนจะยังรอเธอ และที่ต่างออกไปคือเขาก

เชนมองแม่คาวเกิร์ลสาวกำลังควบขี่อยู่บนตัวเขาในท่วงท่ากวางเหลียวหลัง ยิ่งเห็นว่าเธอมองมาตาหวานเชื่อม เขาก็ยิ่งสุขซ่านในอารมณ์จนอดไม่ได้ต้องส่งเสียงครางออกมาแข่งกับเสียงครางหวานหลุดจากปากเธอ “อา ที่รัก ผม…มาก” อีกครั้งที่เขาพร่ำบอกความรู้สึกแท้จริงออกมาให้เธอได้รู้ “อ๊ะ เชน ฉันก็…มาก” เธอเอื้อนเอ่ยปนหอบ แต่ครั้นพอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอก็ชะลอจังหวะกระชั้นสะโพกให้ช้าลง แล้วหมุนกายกลับมาทางเขา หากท่วงท่าควงสวาทนั้น ก็ทำให้เชนหลุดเสียงครางออกมาลั่นทีเดียว “เชน ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณ” “อะ อะไร” เชนชะงัก ทั้งยังเสียวซ่านอยู่ แต่ก็ยังอยากฟังคำถามของเธอ “คุณชาญชัยบอกความจริงกับคุณแล้ว แล้วคุณชินกับคุณชาร์มอะไรนั่นล่ะ” คำถามนั้นจริงจัง หากคนถามกลับมีแววยั่วเย้าในสายตา ถามไปพลาง บดสะโพกกับแกนกายเขาไปพลางอย่างเนิบช้า หากทว่าหนักหน่วงอยู่ในที “อา สองคนนั่น…” เชนครางสลับเล่า เห็นทีว่าต่อไปเขาคงต้องฝึกคุยกับเธอในหลายๆ เรื่องตอนอยู่ด้วยกันแบบนี้ซะแล้ว จะว่าไปก็สร้างความแปลกใหม่ในเรื่องอย่างว่าได้ดีเหมือนกันนะ มันเหมือนท้าทายว่าเขาจะอดทนต่อความเสียวซ่านได้ขนาดไหนกัน “เค้าเป็นเด็กกำพร้าที่

          สถานที่ที่ฉีเหวินหลงรอพวกเขาและเธออยู่นั้น เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นแบบบุฟเฟ่ต์ราคาไม่แพง เต็มไปด้วยอาหารนานาชนิดจัดเรียงอยู่ตามไลน์อาหารอย่างสวยงาม ทั้งซูชิ ปลาดิบ ข้าวหน้าต่างๆ พร้อมด้วยเครื่องดื่มและผลไม้ แต่แทนที่ที่นี่จะเต็มไปด้วยแขกที่มาพักโดยเฉพาะกลุ่มที่มากันเป็นครอบครัวเหมือนเช่นทุกวัน ก็กลับเงียบเหงาไม่มีใครอยู่ภายในร้านเลยนอกจากฉีเหวินหลง บรรดาบอดี้การ์ดทั้งของเขาและอลิศ และอีกคนที่รูปร่างพอๆกับเชน แถมหน้าตาก็มีส่วนคล้ายคลึงกับเขาอีก“อ้าวมาแล้วเหรอเชน นี่อาชวน พี่ใหญ่ของลูกนะ พอเขารู้ว่าพ่อเจอลูกแล้วก็รีบบินมาเมืองไทยแต่เช้าเลย” “น้องเล็ก” ฉีซีชวนยิ้มกว้างจนดวงตาทั้งคู่เล็กหยี ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาสวมกอดน้องชายคนเล็กเอาไว้ แรกทีเดียวเชนเองก็ทำตัวไม่ถูก เขาสูดลมหายใจลึกยาวเรียกสติก่อนจะยกมือขึ้นมาโอบร่างพี่ชายเอาไว้เช่นกัน“นายรู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มาตลอด วันที่เราจะได้เจอกัน”&ld

“พี่ใหญ่ พี่มาที่นี่ได้ยังไง”“ทำไมจะมาไม่ได้ ในเมื่อฉันเป็นผู้บริหารของจ้าวเฟยหลงเหมือนกับเธอ”“ก็ไหนว่าป๊าปลดพี่ออกจากบอร์ดบริหารแล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงของเธอสั่น ไม่คิดเลยว่าจู่ๆเจ้าหมิงเทียนจะกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่“เธอคงไม่รู้ล่ะสินะว่าในเมื่อป๊ากำลังอยู่ในห้องผ่าตัด ดังนั้นอำนาจในการตัดสินใจทุกอย่างย่อมตกเป็นของม๊า”“หมายความว่าม๊าแต่งตั้งพี่ใหญ่ให้กลับมาเป็นผู้บริหารจ้าวเฟยหลงแล้วใช่ไหม”“ใช่ ถ้าฉันไม่กลับมาฉันคงไม่รู้ว่า เธอปล่อยให้คนอื่นซื้อหุ้นของเจ้าเฟยหลงไปแล้ว”“แต่พวกเราตระกูลจ้าวก็ยังเหลือหุ้นอีกครึ่งหนึ่งนะ”“แล้วยังไง เธอไม่รู้หรือว่าผู้ที่ถือหุ้นกึ่งหนึ่งมีสิทธิ์ตัดสินใจทุกอย่างในเจ้าเฟยหลง ในเมื่อจางหลิงเฮ่อเองก็ถือหุ้นกึ่งหนึ่งเหมือนกัน เขาก็มีสิทธิ์ตัดสินใจทุกอย่างในจ้าวเฟยหลงไม่ต่างจากฉันหรือเธอเหมือนกัน ทำไมเธอไม่รั้งผู้ถือหุ้นพวกนั้นไว้ ปล่อยให้พวกเขาขายหุ้นไปได้ยังไง”“ทำไมฉันต้องรั้งพวกเขาไว้ด้วยล่ะ ในเมื่อพวกเขาอยากหน้าโง่ขายหุ้นให้ไอ้จางหลิงเฮ่อนั่นเองทั้งที่ฉันก็ให้ราคาดีกว่าตอนซื้อคืน แต่พวกมันก็ยังโง่เอง แล้วพี่ใหญ่จะมาถามฉันทำไม”“จ้าวจื่อถิง...