All Chapters of เด็กเลี้ยง เจ้าแม่มาเฟีย: Chapter 101 - Chapter 110

“คุณก็ช่วยฉันเอาไว้มากเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องการคุณมากขนาดนี้” “คืนนี้ คุณนอนกับผมบนเตียงนี่ได้ไหมครับ ผมหนาว อยากให้คุณกอด” “ไม่ล่ะ เกิดพยาบาลเข้ามาเห็นเข้าก็แย่กันพอดี ฉันไม่อยากเป็นข่าวเรื่องนี้หรอกนะจะบอกให้” “ผมอยากให้คุณเปลี่ยนใจมาจัดให้ผมอีกซักน้ำจัง” ฟังเอาเถอะ ทั้งที่เธอก็ทำให้แล้ว คนป่วยบนเตียงยังจะมาอ้อนทั้งน้ำเสียง ทั้งแววตาอีก “ไม่อ่ะ ฉันง่วง คุณก็นอนได้แล้วนะ ถ้ายังไม่นอนอีกละก็ คราวนี้ ฉันจะทำให้คุณหลับเอง” “ทำยังไงเหรอครับ” นอกจากจะไม่สะทกสะท้านกับคำสั่งของเธอแล้ว เด็กดื้อยัง มีน่ามามองเธอตาหวานเชื่อมอีก เห็นแล้วพาให้หญิงสาวอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยจริงๆ บอกตัวเองแล้วอลิศก็เคลื่อนร่างเข้าไปใกล้เตียงคนไข้“ ฉันก็จะ” เธอลากเสียงยาว มองอีกฝ่ายตาหวานเชื่อมไม่ต่างกัน ใครจะรู้ว่าที่แท้แล้วเธอก็มีมารยาหญิงกับเขาเป็นเหมือนกัน พอเชนเผลอเท่านั้น หญิงสาว ก็ซัดหมัด เข้าท

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เธอเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของอลิศไม่ใช่หรือ อีกอย่างตอนที่เธออยู่โรงพยาบาล เธอเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนโทรบอกให้ฉันส่งคนไปช่วยเจ้านายของเธอที่กำลังตกอยู่ในอันตรายจากคนของจ้าวเค่อน่ะ” คำพูดนั้นเองที่ทำให้เชนรู้ในทันทีว่า อีกฝ่ายเป็นใคร“คุณฉี่เหวินหลง”“ใช่แล้ว ฉันเอง” พร้อมกับคำพูดนั้นชายสูงวัยก็ล้วงเข้าไปในคอเสื้อ หยิบเอาจี้หยกติดกับสร้อยคอมาส่งให้เชนดูจี้หยกรูปมังกรล้อมกรอบสวยงาม เหนือมังกรทะยานฟ้านั้นสลักคำว่าฉี “คุณจริงๆด้วย”“รู้แล้วก็ขึ้นมาเถอะ” เชนใจเต้นแรง ยามพยักหน้าให้ชายสูงวัย แล้วเปิดประตูก้าวขึ้นมานั่งตรงเบาะหลังด้วยท่าทีนอบน้อม“เธอจะไปไหนล่ะ” ชายสูงวัยยังคงถามต่อ“ผมจะไปหาแม่กับพ่อที่โรงพยาบาลครับ คือพ่อผมไม่สบายมาก นอนโรงพยาบาลมาหลายเดือนแล้ว”“งั

“ไปคุยกับครูที่สำนักงานนะคะ”“ทำไมต้องไปด้วยล่ะคะ” น้องชาร์มเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นตามประสาเด็กขี้สงสัย“ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกลูก เราไปด้วยกันนะคะ” ชุลียิ้มให้เด็กหญิงตัวน้อยแล้วจับจูงมือป้อมให้เดินตามมาด้วยกันครู่ต่อมาทั้งครูผู้ดูแล ผู้มาเยือน และสองเด็กกำพร้าก็มาถึงห้องทำงานของครูผู้ดูแลสถานสงเคราะห์“น้องชิน น้องชาร์ม นี่คุณชาญชัยกับคุณชุลี ท่านทั้งสองต้องการรับหนูไปเป็นลูกบุญธรรมนะคะ หนูไปอยู่บ้านของท่านทั้งสองนะลูกนะ ต่อไปพวกหนูจะมีครอบครัว มีพ่อแม่ มีบ้านใหม่แล้วนะ”“จริงเหรอคะ”“จริงเหรอครับ” เด็กทั้งสองมองผู้อุปการะคนใหม่ด้วยแววตาเป็นประกาย“จ้ะ ไปอยู่กับแม่กับพ่อนะลูก” แล้วชุลีก็รั้งตัวเด็กหญิงตัวน้อยมากอดเอาไว้แนบอก เช่นเดียวกับชาญชัยเองก็โอบกอดน้องชินเอาไว้“ไปอยู่กับพ่อนะลูกชิน พ่อกับแม่จะดูแลลูกทั้งสองเป็นอย่างดี นอกจากลูกแล้วเราจะมีน้องเล็กอีกคนนะ”“ใครคะ” เด็กหญิงตัวน้อยยังคงถามแจ้วๆ “น้องอยู่ที่บ้านจ้ะ น้องชื่อน้องเชน ต่อไปหนูจะมีทั้งพี่ชายและน้องชายนะคะ”“ค่ะแม่” เด็กหญิงตัวน้อยซุกดวงหน้ากลมเล็กลงกับอกแม่ ความอบอุ่นที่โหยหามานานซ่านสู่ห้วงหัวใจนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

“รู้อย่างนี้แล้ว ลูกยังจะโกรธพ่อกับแม่อยู่หรือเปล่าลูก” พ่อถาม หายใจหอบแรง อกสะท้อนขึ้นลง จนน่ากลัวว่า ลมหายใจเขาจะหมดลงเพียงเท่านี้จริงๆ “พ่อพักผ่อนเถอะนะครับ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” “ไม่ เชน พ่อคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว” “พ่อคิดมาตลอดว่า ไว้ถึงเวลาค่อยบอกลูก เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพ่อเองก็รักลูกมาก พ่อไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย พ่ออยากเก็บลูกไว้กับพ่อแม่ที่เมืองไทยไปตลอด ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่โชคชะตาก็กลับเล่นตลกกับพ่อจนได้ ตอนพ่อตื่นขึ้นมา ชุลีบอกพ่อว่าลูกไปฮ่องกงกับคุณอลิศแล้ว พ่อก็ทำได้เพียงรอ ทุกครั้งที่พ่อเจ็บปวดจนทนไม่ไหว ไม่อยากจะหายใจอยู่ต่อไปอีกแล้ว พ่อก็ได้แต่ถามตัวเองว่า จะมีโอกาสได้บอกความจริงกับลูกไหม ทำไมพ่อถึงไม่ยอมบอกทุกอย่างตั้งแต่แรกนะ ไม่แน่ว่า หากความจริงทุกอย่างเปิดเผย เชนอาจได้กลับไปมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ต้องมาใช้ชีวิตลำบากลำบน เป็นเบี้ยล่างของเจ้าชินกับชาร์มอย่างที่เป็นอยู่ อีกเรื่อง พ่อยังไม่แน่ใจเลยว่า ครอบครัวของลูกปลอดภัยดีรึยัง จนกระทั่งเมื่อเดือนก่อน ตอนชุลีพาพ่อออกไปเดินเล่น พ่อบังเอิญเห็นข่าวว่าครอบครัวของลูกเปิดตัวธุรกิจโรงแรมและการท่องเที

“หลังจากเหตุการณ์ร้ายในวันนั้น ฉันก็ไม่ได้เจอลูกอีกเลย อย่าว่าแต่รูปเลยแม้แต่แพทริคกับแม่ของอลิศฉันก็ไม่ได้พบเขาอีก เพราะหลังจากฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลก็ตัดสินใจว่าจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่จีนแผ่นดินใหญ่ และสร้างข่าวปลอมว่าฉันได้ตายไปแล้ว เพื่อปกป้องอาชวน ลูกชายคนโตของฉันเอาไว้เช่นกัน กระทั่งจ้าวเค่อวางมือจากธุรกิจ และให้เจ้าหมิงเทียนขึ้นมาทำหน้าที่บอร์ดบริหารธุรกิจของเจ้าเฟยหลงแทน ฉันถึงได้เริ่มตามหาลูก แต่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ชาญชัยเองก็คงกลัวว่าใครจะตามรอยเขาเจอ จึงได้กลบเกลื่อนร่องรอยของเขาไว้ทุกทาง จนฉันไม่สามารถตามรอยเขาเจอได้ หากไม่เจอเธอ และได้เบาะแสว่า เธอรับเชนมาเป็นพ่อบ้าน และบอกว่าเธอได้พบกับชุลีแล้ว ฉันก็คงไม่แน่ใจว่าเชนคือลูกชายของฉัน ทุกอย่างจึงกระจ่างแจ้ง เหลือเพียงแค่การตรวจ DNA เพื่อยืนยันข้อสงสัยของฉันเท่านั้น แต่ถึงจะไม่ตรวจ ทุกอย่างมันก็ฟ้องชัดอยู่แล้วในเมื่อเชน ช่างหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับแม่ของเขาเหลือเกิน”“แล้วลุงฉีจะทำยังไงต่อไปคะ”“ตอนนี้ชาญชัยป่วยหนัก คงไม่ใช่เวลาที่ฉันจะเข้าไปขอลูกชายคืนจากเขากับชุลี อีกอย่างฉันต้องการให้จ้าวเค่อสิ้นสภาพก่อน ถึงจะเปิดเผยค