All Chapters of เด็กเลี้ยง เจ้าแม่มาเฟีย: Chapter 121 - Chapter 130

“เอาเถอะ ลูกจะตัดสินใจยังไงพ่อก็ไม่ขัดหรอก เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พอกลับถึงจีนแล้ว พ่อจะรีบไปหาท่านผู้เฒ่าตระกูลลีเลยดีกว่า จะได้รีบไปยกเลิกข้อตกลงการเกี่ยวดองระหว่างตระกูลลีกับตระกูลเจ้าให้เรียบร้อยซะเลย พ่อจะได้รีบแต่งลูกสะใภ้เข้าบ้านเราซะที” ฉีเหวินหลงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พอดีกับที่ทุกคนเดินมาถึงรถยนต์อเนกประสงค์คันใหญ่ซึ่งจอดรออยู่ตรงทางเข้าด้านหน้าอาคารสำนักงาน ทุกคนจึงต่างแยกย้ายกันขึ้นรถของตนเอง และแน่นอนว่าอลิซกลับขึ้นมาบนรถของเธอ โดยมีเชนก้าวขึ้นมานั่งเคียงข้าง ภายในรถนอกจากคนขับรถแล้ว บอดี้การ์ดคนอื่นๆก็ประจำอยู่บนรถตู้อีกคัน ทางตอนกลางจนถึงตอนหลังของรถจึงเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเจ้านาย สามารถเลื่อนฉากลงมาแบ่งพื้นที่ระหว่างคนขับรถกับเจ้านายได้เพื่อความเป็นส่วนตัว พาให้บรรยากาศระหว่างสอง หนุ่มสาวยังคงเงียบเชียบ กระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของอลิศส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้น บนหน้าจอปรากฏชื่อลู่เหยียนชิง ทันทีที่หญิงสาวเลื่อนนิ้วมือสัมผัสปุ่มรับสาย ใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนสนิทหนุ่มก็ปรากฏบนหน้าจอ“อลิศเธอจะกลับเมืองไทยวันไหน ฉันกลับเสี่ยวหมิงเทียนจะไปหาเธอ”“คุณไม่ต้องมาหรอก เดี๋ยววันนี้จัดการงาน

ภายในห้องประชุมเล็กของ I am workspace thailand ในเช้าวันศุกร์วันสุดท้ายของการทำงานของสัปดาห์พิเศษกว่าทุกวัน เพราะนอกจากฉีเหวินหลง ประธานใหญ่จากเฉิงตูจะเข้ามาประชุมที่ออฟฟิศเป็นวันที่ 2 แล้ว ยังมีแขกคนสำคัญจากฮ่องกงอย่างคุณชายตระกูลลู่ และคุณชายใหญ่ตระกูลจ้าว มาร่วมประชุมด้วย ที่ขาดไม่ได้ในการประชุมครั้งนี้ก็คืออลิศ และเชน คุณชายน้อยตระกูลฉีคนใหม่ ขาดก็แต่ฉีซีชวนซึ่งเดินทางกลับเฉิงตูไปก่อน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรสำหรับการประชุมในครั้งนี้“ที่คุณอุตส่าห์มาถึงที่นี่ คงจะมาขอซื้อหุ้นของจ้าวเฟยหลงคืนสินะ คุณจ้าวหมิงเทียน” ฉีเหวินหลงเอ่ยเรียบๆ พลางสังเกตท่าทีของชายหนุ่มคราวลูกไปด้วย จ้าวหมิงเทียนคนนี้หน้าตาดีเข้าขั้นดาราดังในจีนแผ่นดินใหญ่ บุคลิกดูแล้วไม่ซับซ้อนเหมือนจ้าวเค่อสมัยยังหนุ่ม ยิ่งได้ยืนเคียงข้างลู่เหยียนชิงก็คงลดทอนความร้ายกาจจากจ้าวเค่อลงไปได้หลายส่วนทีเดียว “ผมรู้มาว่า ป๊าของผมเองก็ทำร้ายตระกูลฉีเอาไว้มาก ถ้าคุณฉีจะไม่ยอมขาย ผมก็ไม่มีข้อกังขาหรอกครับ เพียงแต่ผมเองอยากให้คุณฉีเข้าใจว่า ผมเพียงแต่ทำหน้าที่ของคนตระกูลจ้าวเท่านั้น” “อึม เรื่องนั้นผมเข้าใจ แต่ก่อนอื่น ผมคงต้องชี

“ แม่ครับ เราไปกันเถอะครับ” เชนเดินมาจับจูงมือชุลี มืออีกข้าง ถูกจับจูงด้วยมือของอลิศ“ คุณหนูไม่ต้องประคองฉันหรอกค่ะ ฉันยังแข็งแรงดี”“ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราเองก็ใช่คนอื่นไกล อีกอย่าง ตอนนี้ คุณชุลีก็กลายมาเป็นว่าที่แม่สามีของฉันแล้วฉันก็ต้องดูแลคุณเป็นอย่างดีสิคะ”“ แหมฉันก็ยังเป็นแม่บ้านของคุณอลิสอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขึ้นหรอก เรารีบไปสนามบินกันเถอะค่ะเดี๋ยวสายจะตกเครื่องเอา”“อึม” อลิศพยักหน้ารับยิ้มๆ เธอตั้งใจไว้แล้วว่าต่อจากนี้จะยิ้มให้บ่อยขึ้น ไม่เย็นชาเหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไป เพราะชีวิตเธอไม่ได้มีตัวคนเดียวอีกแล้วแต่ยังมีครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่นคอยอยู่เคียงข้าง ความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่เคยมีมานาน มันได้มลายหายไปแล้วสายวีดิโอคอลส่งเสียงขึ้น ขณะอลิศกำลังนั่งรอขึ้นเครื่องอยู่ภายในเกตพาให้เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต กลีบปากงามแย้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่า บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฎรูปโปรไฟล์ของหลี่ซิ่วอิง “ซิ่วอิงโทรมาแหน่ะ” “ครับ” เชนยิ้มอ่อนโยนให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ขณะอลิศสัมผัสนิ้วมือเรียวไปบนหน้าจอ“ว่าไงซิ่วอิง”“ฉันเห็นคุณฉีซีชวนให้สัมภาษณ์กับนักข่าวที่สน

ณ หมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขา กางกั้นด้วยสายหมอก ภายในอาณาจักรเล็กๆ อันสงบสุขของ ลีซีห่าว อดีตมาเฟียตระกูลลีวัย 85 ปี ชีวิตบั้นปลายอันเรียบง่ายของเขามีเพียงบอดี้การ์ตไม่กี่คนคอยดูแล ซึ่งแต่ละคนก็ล้วนแล้วแต่เป็นบอดี้การ์ตคนสนิทคุ้มกันเขามาตั้งแต่วัยหนุ่มกระทั่งกลายมาเป็นคนสูงวัยในวัยไล่เลี่ยกับเจ้านาย ชีวิตเรียบง่ายเริ่มต้นท่ามกลางแปลงผักสวนครัวนานาชนิด บ่อเลี้ยงปลาสวยงามไม่ไกลจากกระท่อมปลายนาที่ภายนอกดูเรียบง่าย ต่างจากภายในครบครันด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกตามสไตล์บ้านสมัยใหม่ ทันทีที่รถยนต์เอนกประสงค์คันหรูแล่นมาตามถนนสายเล็กมาจอดสนิทด้านหน้าประตูรั้วไฟฟ้าลายไม้ ตามมาด้วยเสียงออดดังขึ้น เสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารก็ดังมาจากกระเป๋ากางเกงของบอดี้การ์ตคนหนึ่ง“มีแขกไม่ได้นัดหมายมาขอพบท่านผู้เฒ่าครับ” “ใคร” ลีซีห่าวถามออกไป “คุณฉีเหวินหลงแห่งฉีเหวินกรุ๊ปครับนายท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะให้เขาเข้าพบหรือเปล่าครับ” “เขามีธุระอะไร” ลีซีห่าวถามต่อ หากไม่ใช่ธุระสำคัญก็คงจะไล่ผู้มาเยือนกลับซะเดี๋ยวนี้ โดยไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะเดินทางมาไกล ลำบากลำบนแค่ไหนกว่าจะมาถึงที่ห่างไกลเช่นนี้ได้ “เขามาพบนายท่า

รถตู้คันใหญ่ขนาด 11 ที่นั่ง แล่นเข้ามาจอดเทียบบันไดทอดขึ้นสู่เทอร์เรสด้านหน้าคฤหาสน์ตระกูลลี ที่ไม่ได้เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่ครอบครัวเล็กๆ ของอลิศกับเชน กลายเป็นครอบครัวขนาดใหญ่ที่มีทั้งพ่อ แม่ ลูกๆ พรั่งพร้อมด้วยบรรดาแม่บ้านนับสิบคน ภายใต้การดูแลของคุณชุลี ทันทีที่ประตูรถเปิดออก เด็กฝาแฝดชาย 2 คน และเด็กฝาแฝดหญิง 2 คน คือ ฉีอีชวน ฉีเอ้อเป่า ฉีหนิงซาน และฉีซือนิ่ง ต่างแต่งกายด้วยชุดนักเรียนอนุบาลของโรงเรียนเอกชนชื่อดังบนฝั่งเกาลูน ก็วิ่งกรูกันลงมาจากรถด้วยท่าทีรีบร้อน โดยไม่รออลิศ แม่ของพวกเขาและเธอที่กำลังเดินลงจากรถมาด้วยสีหน้าอิดโรย ต่างจากลูกๆ อย่างสิ้นเชิง พอเด็กๆ เห็นว่าคนเป็นพ่ออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าสวมใส่สบาย สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็นอยู่หน้าเตา ก็ต่างส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ขึ้นพร้อมเพรียงกัน“ปะป๊า” จากนั้นก็ต่างกรูกันเข้ามากอดแข้งกอดขา ซือนิ่ง อาศัยความเป็นน้องเล็ก อ้าแขนให้พ่ออุ้มขึ้นมาไว้บนท่อนแขน ก่อนที่เธอจะใช้ลูกอ้อนหอมแก้มพ่อซ้ายขวา พอเห็นน้องเล็กได้หอมแก้มพ่อ หนิงซานก็ขอให้พ่ออุ้มขึ้นมาแล้วขอให้พ่อหอมแก้มบ้าง “พอแล้วครับ พ่อกำลั