All Chapters of The Auction Of Sin: Chapter 31 - Chapter 37

Lumipas ang ilang minuto matapos umalis ang mga tiyuhin ni Quen, ngunit parang hindi gumagalaw ang hangin. Nakatayo si Mirae sa gilid ng hall, mahigpit ang hawak sa sariling braso habang unti-unting sumisingit ang takot sa kanyang dibdib. Ang mga bisita ay nagsiuwi na, at ang mga ilaw sa bulwagan ay unti-unting pinapatay ng mga katulong.Tahimik — malagim na tahimik.At si Quen… kanina pang naka-tiim bagang, halos hindi tumitingin sa kanya.Paglapit niya, hindi niya alam kung bakit kailangan pa niyang huminga nang malalim — pero alam niya na may kailangan siyang marinig.“Quen,” malamig pero kumikibot ang boses niya, “we need to talk.”Tumingin si Quen, mabagal, parang pilit niyang pinipigilan ang isang bagyong gustong kumawala.“Not here,” aniya. “Follow me.”Tumalikod ito at mabilis na naglakad papasok sa loob ng mansyon. Walang sinabi si Mirae, ngunit sinundan niya ito hanggang marating nila ang private library — isang silid na nakukulob, tahimik, at halos puro anino ang bumabalot.

Hindi dahil sa sinabi tungkol kay Victoria… kundi dahil sa huling linya ni Kairo. “H-hala— teka, bakit ako? Hindi naman ako—” “Kami ang nakakakita, Mirae.” Seryoso na si Kairo ngayon. “Kami ang nakakakilala kay Quen. At kami rin ang nakakakita kung paano ka niya tinitingnan.” “Kung pababayaan nating lapitan siya ng ibang babae, lalo na si Victoria… baka may mas ugly pa tayong makitang side ng amo ko.” Parang humigpit ang hawak ni Kairo sa hangin. “He’s already possessive. Dark. Territorial. At ayokong ibang babae ang maging trigger niya.” Natigilan si Mirae. “Kaya please,” mariing sabi ni Kairo, “Bumaba ka na. Bago makahanap ng dahilan si Amarillo Quen para gumawa ng eskandalo.” Huminga nang malalim si Mirae, ramdam ang bigat ng pangyayari. “Fine,” mahinang tugon niya. “Bababâ ako.” Pero bago lumabas si Kairo, tumingin pa ito sa kanya — seryoso at parang binibigyan siya ng malaking responsibilidad. “At Mirae-ssi… good luck.” Napabuntong-hininga siya. “Dahil yung babae

Hindi pa tuluyang humuhupa ang tensyon matapos ang matalim na sagutan nang maramdaman ni Mirae ang pagbabago ng ihip ng hangin sa loob ng bulwagan.Tahimik siyang nakatayo.Hindi nagyayabang.Hindi nagpapapansin.Pero sa paraan ng pagtayo niya—parang siya ang sentro ng lahat.At iyon ang hindi matanggap ni Victoria.“Quen,” malambing na tawag ni Victoria, bahagyang humihigpit muli ang kapit sa braso nito.Halos idikit pa niya ang sarili, parang gustong ipaalala sa lahat kung sino ang “malapit.”Pero bago pa man tuluyang makapagsalita ang babae—gumalaw si Mirae.Hindi mabilis.Hindi agresibo.Calculated.Lumapit siya.Tahimik.Elegant.At sa isang natural na galaw,marahan niyang inilapag ang kamay niya sa dibdib ni Quen—hindi para itulak,kundi para i-guide.“Excuse us,” sabi niya, mahina ngunit malinaw.Hindi siya tumingin kay Victoria.Hindi niya kinilala ang presensya nito.At si Quen? Hindi man lang tumutol.Sa halip— parang kusa itong sumunod.Dinala ni Mirae si Quen palayo ng

Tahimik ang dining hall habang magkatapat na nakaupo sina Mirae at Quen. Ang mahabang mesa sa pagitan nila ay puno ng pagkain, maayos ang pagkakaayos, halos walang kapintasan—ngunit tila walang saysay ang lahat dahil sa lamig ng hangin sa pagitan nila.Dahan-dahang kumakain si Mirae. Hindi siya nagmamadali, pero halata ring hindi niya ini-enjoy ang bawat subo. Hindi siya tumitingin kay Quen, hindi rin siya nagsasalita. Para bang sadyang binubuo niya ang distansya sa pagitan nila—isa na hindi kayang punan ng kahit anong salita.Sa kabilang dulo, hindi agad kumakain si Quen. Nakatingin lang siya kay Mirae, sinusundan ang bawat galaw nito. Napansin niya kung paano nito iiwas ang tingin sa tuwing bahagya siyang gagalaw, kung paano nito pinipiling manatiling tahimik kahit halatang may gustong sabihin.“Hindi ka pa rin magsasalita?” tanong niya, mababa ang boses.Walang sagot.Nagpatuloy lang si Mirae sa pagkain, parang walang narinig.Bahagyang napahigpit ang hawak ni Quen sa tinidor. Hind