All Chapters of Bound to My Ruthless Zillionaire Fiancé: Chapter 141 - Chapter 150

Habang pinapanood ni Kaizan ang pagtakbo palayo ni Inara, biglang kumabog nang malakas ang dibdib niya. Gusto sana niya itong habulin pero hindi siya pinayagan ng pride niya kaya nanatili na lang siyang nakatayo doon na malamig ang ekspresyon. Wala naman siyang ginawang mali. Gusto lang naman niyang lumayo si Inara kay Wyatt. Bumalik naman agad si Inara sa kwarto niya habang galit na galit. Isinandal niya ang likod niya sa malamig na pinto. Nawala na ang tapang na pinapakita niya kanina at dahan-dahan siyang dumulas pababa sa sahig hanggang sa mapaiyak siya nang walang tigil. Kinagat niya ang labi niya para pigilan ang mga hikbi pero nanginginig pa rin ang buong katawan niya. Tinakpan niya ang mukha gamit ang mga kamay, tumutulo ang luha sa pagitan ng mga daliri niya papunta sa damit niya. Parang sinusunog nito ang balat niya at lalo na ang puso niyang puno na ng sugat. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang umiyak. Nang matuyo na ang luha niya at manhid na sa sobrang sakit an

"No. This can't be happening. Ito na lang ang natitirang pag-asa ko para makuha si Kaizan. Anong gagawin ko, Wyatt? Hindi pwedeng mangyari 'to!" Nang makita ni Wyatt ang kawalan ng pag-asa at labis na pagdurusa sa mukha ni Zandrae, parang pinupunit din ang puso niya. Inakbayan niya ito at hinila nang dahan-dahan sa kanyang yakap. "Zandrae, huwag kang umiyak. Gagawan natin ng paraan. Kung hindi man sa ganitong paraan, hahanap tayo ng iba. Tahan na." Isiniksik ni Zandrae ang mukha sa dibdib ni Wyatt at humagulgol nang malakas. 'Kapag nawala ang batang ito, lalong liliit ang pag-asang mapasakin si Kaizan...' Hinayaan niya ang sariling umiyak nang umiyak hanggang sa kalaunan ay kumalma ang dibdib niya kahit papaano. "Zandrae, huwag kang mag-alala. Nandito lang ako," may bahid ng lungkot at sakit sa tono ng boses ni Wyatt. "S-Siguraduhin kong mapapasa'yo si Kaizan." Masyado nang desperado si Zandrae para alalahanin pa ang sakit na bakas na bakas sa mukha at boses ni Wyatt. "Talaga

Nang makita niyang walang nagbago sa expression ng mukha ni Inara, napuno ng pagkadismaya si Kaizan. Ang kilala niyang Inara ay mabait, matapang, at medyo makulit. Hindi ang babaeng walang pusong nasa harap niya ngayon. "Inara, umamin ka na. Bakit mo tinulak si Zandrae pababa ng hagdan? Ano bang ginawa niya sa iyo para gawin mo 'yon sa kaniya?" Dahil sa sobrang galit ni Kaizan, mariing binawi ni Inara ang kamay niya. Tinitigan niya ito nang diretso. "Hindi ko tinulak si Zandrae. Siya mismo ang bumulusok pababa. Wala akong kinalaman diyan." Napangisi nang mapait si Kaizan. "Wala kang kinalaman? Bakit sinabi ni Zandrae na ikaw ang may gawa? At saka buntis siya, sa tingin mo ba ay gagawin niya iyon sa sarili niya nang kusa?" Hindi siya naniniwala sa sinabi ni Inara, puno ng pangungutya ang tono niya. Napakunot ang noo ni Inara sa inis. "Paano ko malalaman kung anong tumatakbo sa isip niya? Ni hindi nga namin magawang tumagal sa iisang lugar kung hindi lang dahil sa wala kaming choice

Nang marinig iyon ay dahan-dahang umiling si Inara. "Hindi na kailangan. Tatawag na lang ako ng taxi mamaya." "Mahirap na kumuha ng taxi sa ganitong oras kaya huwag ka nang mahiya. Sumakay ka na," giit ni Wyatt. Matapos ang sandaling katahimikan ay napabuntong hininga na lamang si Inara. Wala na siyang ibang pagpipilian. "Salamat." Imbis na sa passenger's seat maupo ay dumiretso si Inara sa may backseat. Nakaupo siyang tuwid na parang batang nasa elementarya habang nakayuko, halatang malungkot. "Inara, parang masama ang timpla mo. May nangyari ba?" tanong ni Wyatt nang makitang nasa ganoong posisyon si Inara. "W-Wala naman..." sagot ni Inara nang wala sa sarili. Hindi niya alam kung alam na ba ni Wyatt ang tungkol sa pagkawala ng bata ni Zandrae. Si Zandrae ang babaeng mahal nito. Kapag nalaman niya, magiging katulad din ba siya ng ugali ni Kaizan? 'Hindi rin ba siya maniniwalang wala siyang kinalaman?' "Inara, saan ka ba pupunta?" tanong ni Wyatt dahil hindi niya talaga alam

Mabilis na bumalik si Nena sa bahay at kumuha ng malaking baso ng tubig. Dahan-dahan niyang ipinainom ito kay Inara nang makabalik sa hardin. Para siyang taong matagal nang nauuhaw sa gitna ng disyerto. Hinawakan niya ang baso at mabilis na ininom ang laman nito. Pagkatapos uminom, naramdaman niyang unti-unting bumabalik ang lakas niya. "Nena, salamat," mahinang ngiti ni Inara. Sobrang nagpapasalamat siya sa loob. "Miss Inara, huwag na po kayong magpasalamat. Gagawin ko rin naman iyon kahit kanino," sabi ni Nena habang tinutulungan siyang makatayo. Medyo mahina pa rin ang katawan ni Inara. Ilang hakbang pa lang siya ay halos matumba na ulit siya. Nang makita kung gaano siya kahina, nag-alala si Nena at malumanay na nagsalita. "Miss Inara, gusto niyo po bang pumunta muna tayo sa ospital?" Umiling lang si Inara at pilit na ngumiti. "Ayos lang ako. Kailangan ko lang magpahinga saglit." Dahil dito, hindi na nagpilit si Nena. Inalalayan niya si Inara pabalik sa kwarto bago ipinagpat